Asura (2012)

Mooi.

Niet zo geweldig als Karas, daarvoor is deze Sato eigenlijk iets te braaf. Hij volgt een rechtlijniger verhaaltje, waarbij al snel blijkt dat hij het drama niet voldoende weet te ondersteunen. Het middendeel rekt dan ook een beetje en de emotionele impact is niet sterk genoeg.

Maar visueel weet Sato wel weer te overtuigen. De blend van CG en de traditionele tekenstijl levert verbluffende beeldjes op. Op een aantal momenten zie je de CG nog iets teveel erdoorheen, maar vaak is het ook gewoon het besef dat de vloeiendheid niet handgetekend kan zijn. Erg knap werk, zeker gezien de ruwe en gedurde tekenstijl. Toont goed dat CG niet altijd blinkend en plastiek hoeft te ogen.

Asura duurt niet lang, kent een aantal brute scenes en oogt super. Jammer dat het achterliggende verhaaltje iets te kaal en rechtlijnig is.

Dikke 3.5*

ik vind deze film best oke

maar ik zeg eerlijk sommige stukken van deze film is behoorlijk brut neer gezet

dit is geen film voor de kleintje onder ons naar mijn mening zeg ik dat de film voor 9 jaar en ouder moet wezen

Een donker horrorsprookje dat gezellig wegkijkt als een geanimeerd stripverhaal. Mooi gemaakt met wat warmte. Maar het verhaal is niet altijd even boeiend. Het uiterlijk maakt veel goed wat de inhoud soms ontbreekt.Maar helaas is dat niet altijd genoeg om er helemaal mee weg te geraken. Leuk om een keer te zien, maar verre van overdonderd.

Mooi!

Poëtisch werkje in verhaal en beeld. Ogenschijnlijk heeft het weinig om het lijf, maar je kunt er allerhande paralellen uithalen die breder te trekken zijn dan het wolvelingsprookje. Hoe afgunstig en toe-eigenend liefde kan werken. Hoe maakbaar of veranderlijk een karakter is. Om nog te zwijgen over de tembaarheid van het beest in ons, welke vorm het ook moge hebben.

Veel terzijdes, want deze kleine vertelling met mythische proporties is op oppervlakkig niveau evengoed te genieten.

Visueel toch wel een pareltje. De verweven mix van 2D en CG is feilloos; beiden aanwijsbaar maar toch vloeiend complementair. Veel aandacht voor kleur, een indrukwekkende dieptewerking, subtiel spel met focus en over het algemeen een erg ‘natuurlijk’ uiterlijk: soms lijk je zelfs door een oud, vergeeld prentenboek te bladeren. Toch verrast de film ook met een paar bijna hallucinante shots, wat de eigenzinnigheid alleen maar onderstreept.

Vat ‘natuurlijk’ gerust tweeledig op, want de seizoenen en elementen zijn een groot onderdeel van de visuele flair. Het Japanse platteland ligt er prachtig bij en hoezeer de zon de bewoners ook teistert met droogte, haar aanwezigheid levert telkens een uitbundig spel met licht op.

De sfeer blijft op een aangenaam grimmig toontje balanceren, wat de film eigenlijk constant dreigend houdt. De onvoorspelbaarheid van kwetsbaar-maar-gevaarlijk kind Asura, wordt gespiegeld in het verhaal dat zijn momenten van gore met smakelijk genoegen pakt, maar dat aanvult met scenes van haast tedere lichtvoetigheid en een hintje boeddhisme.

Pluspuntjes voor de aparte (en uiteenlopende) karakterdesigns (de verhongerde boeren ogen werkelijk als zombies). Minpuntje is de soundtrack, die vooral op zachtmoedige momenten zo uit Titanic leek te komen.

Zeer aangename verrassing. Niet meteen horror, maar het is wel een logische tweede vermelding naast het verplichte animatie-stempel. 4*