Cinemania (2002)

Een beetje zoals ik op het IFFR, maar dan het hele jaar door en nog erger. Schema's maken van wat je wil zien, rennen van de ene film na de andere en een dieet waar je moeder niet blij mee is (in de film dik besmeerde boterhammen met pindakaas, goedkoop, dus meer geld voor bioscoopkaartjes). Ik ben na een week wel toe aan rust. Deze mensen leiden dat leven. Tot in het extreme en met een hoop bijzaken die ook moeten. Trots zijn dat je de hele serie Mcdonalds-bekers van Jurassic Park in de kast hebt staan, honderden soundtrackelpees hebben, maar geen platenspeler, alle bioscoopkaartjes bewaren van elke films die je zag sinds je tienerjaren. Maar buiten dat ook de diepe ontroering van Roberta die een oude, sentimentele Hollywoodfilm voor de zoveelste keer ziet.

Is het een obsessie? Ja, natuurlijk. Maar een obsessie is eigenlijk een uit de hand gelopen passie. En een uit de hand gelopen passie is nog altijd veel beter dan een leven zonder passie.

3.5*

Lollig mensenkijken, maar helaas was dat het wel.

Als filmliefhebber is dit natuurlijk wel een film die je moet zien. En de figuren zijn hilarisch. Hoewel ik niet helemaal zag wat ze nou extreem veel aantrok tot films. Het leek er meer op dat ze zo veel mogelijk willen zien, alsof het een wedstrijd is. Het genieten leek wel mee te vallen, behalve die oude vrouw die onroert is bij een oude film.

Helaas zijn het qua montage en camerawerk wel prutsers, zelfs voor een documantaire, is het buitengewoon slecht soms. Niet zo heel belangrijk verder, aangezien het rare mensen kijken toch het hoofddoel is. Maar riekte soms toch wel een beetje naar luiheid helaas.

Kleine 3 sterren, opzich wel een film die de bezoekers van deze site moeten zien.

Best een lollige documentaire waarin ons niveau van filmliefhebber wel even wordt gerelativeerd. Bij vlagen erg grappig. Helaas zit er bij de meeste echt een steekje los en dan vind ik het toch jammer dat wij daar dan om moeten lachen. We moeten eerder medelijden hebben. Dat is dezelfde reden dat ik de eerste ronde bij talentshows niet leuk vind (zeker bij SBS). Des te fascinerender is Jack, die eigenlijk nog het meest normaal overkomt. Hij lijkt zich echter bewust te hebben neergelegd bij zijn hobby en een normaal leven, ondanks dat hij toch de andere een beetje pest met hun hobby.

3*

Ik weet niet in hoeverre deze film voor sommigen hier op deze site een feest van herkenning was? Ik hoop en denk echter niet dat het zo'n vaart zal lopen. De filmkijkcultuur in New York is echt een heel aparte, vol met genante en meelijwekkende momenten met bijvoorbeeld die dude die zich moet behelpen met ruizige videobanden, een quasi-intellectueel helemaal gek over Frankrijk en dan die oude dame, die door haar uiterlijk als ook inrichting van haar huis me deed denken aan mijn oudtante. Best leuk dus zo'n freak-docu, maar echt zo heel geniaal vond ik het ook weer niet. Misschien had ik er wel iets teveel van verwacht...

Best geinig, maar ik hoopte toch een beetje op iets anders.

Veel van ons hier hebben natuurlijk ook een(de één meer dan de ander) bovengemiddelde fascinatie voor films en besteden er stukken meer tijd aan dan anderen.

Wat soms al bijna niet uit te leggen is aan 'buitenstaanders'.

Ik had een beetje gehoopt dat de figuren in de docu ook een beetje van dat soort mensen waren, weliswaar een graadje erger natuurlijk.

Maar helaas zijn dit echt geen mensen waar je je ook maar een beetje mee kunt identificeren, sterker nog: het zijn nogal dwangmatige sociopaten.

Dat is op zich wel jammer, zo wordt het een beetje aapjes kijken.

Erg boeiend onderwerp maar zoals hier al vaak gezegd gaat het bij deze figuren eigenlijk niet meer om liefde voor film maar om een dwangneurose.

Mogelijk is het inderdaad interessanter om gewoon een cinefiel te volgen die naast cinema ook wel nog plaats heeft voor een normaal leven. Anderzijds krijg je hier natuurlijk unieke schepsels te zien, die misschien verder af staan van onze leefwereld, maar tegelijkertijd voor een fascinerende kijkervaring zorgen.

De makers voeren deze zonderlingen wat al té veel op als comic relief, zoals onze Roberta al opmerkte in Cinemania, en het ene personage moet het met veel minder screen time stellen dan het andere, maar 'k heb toch echt wel de volle speeltijd met grote belangstelling zitten kijken naar deze documentaire.

Lijkt me niettemin een schitterend idee om eens een prent te maken over wat minder obsessieve edoch volbloed filmliefhebbers.

Wat begint als een stel aandoenlijke mensen die van film houden, ontspruit zich langzamerhand in een stel mensen die de dingen niet helemaal meer op een rijtje hebben. Wist niet of ik ze nu heel aandoenlijk, of heel zielig moest vinden.

3,5*

Ja, maar wat als de passie verdwijnt en de obsessie overblijft? Dat is wat mij het meest raakte in deze documentaire, dat vooral die ene vent die een visitekaartje heeft waarop hij zichzelf filosoof noemt maar weinig liefde voor cinema uitstraalt. Als hij over zijn favoriete films praat klinkt daar allang geen passie meer doorheen. Ik kreeg sterk de indruk dat hij zo obsessief films keek omdat hij gewoon niet anders meer weet. Hier op MovieMeter wordt veel geschreven over dat het vooral een grappige documentaire is waarin je aapjes kunt kijken en zo werkt de documentaire grotendeels ook wel, maar soms kruipen er toch wat meer donkere lagen in. Wat mij betreft slaagde de docu er wel in om net iets verder te kijken dan de weirdo en zo de psychologie achter deze mensen bloot te leggen. Op die genoemde vent na kon iedereen nog gepassioneerd over films praten, maar alleen bij Harvey kreeg ik de indruk dat hij werkelijk nog van dit leven genoot. De rest was zich er van bewust hoe zwaar het soms valt. Dus ondanks dat dit onvermijdelijk een rariteitenkabinet is merkte ik niet echt dat de filmmakers zwaar neerkeken op hun onderwerp en dat is toch wel essentieel om zoiets te laten werken. Ik hou dan ook nooit zo van die reportages die je wel eens op tv ziet van mensen met een afwijkende hobby of interesse waar de programmamakers dan ook vooral een grap van maken.

De vraag vooraf was, zoals voor velen hier denk ik, in hoeverre ik me zou herkennen in deze mensen. Nauwelijks eigenlijk, al ben ik ook nooit echt obsessief geweest met festivals. Ik bezoek ze, maar met mate. Ik was overigens soms wel jaloers op hoeveel films die mensen gezien had, maar ik zou nooit de prijs op hun levens ervoor willen betalen.

3,5*

Njah, niet om aan te gluren.

Zoals kos al opmerkte, dit is aapjes kijken. Met filmliefde heeft dit niet zo heel veel meer te maken, wel met neuroses en wereldvreemdheid. Mensen die cinema duidelijk als een belangrijk substituut voor het leven zelf zien omdat ze daar nu eenmaal niet zo heel veel in kunnen bewerkstellingen.

Allemaal leuk en aardig, maar dat is niet echt de kern zoals de documentaire laat uitschijnen. Dit zijn gewoon vijf losers die belachelijk obsessief met films omgaan, geen geharde filmliefhebbers. Erg veel hebben ze ook niet te vertellen, buiten wat elitair gemompel links en rechts, of wat verbrokkelde zelfreflectie.

Ik vind dit soort docus eigenlijk enkel werken als er enige sympathie voor de onderwerpen kan opgewekt worden. Dat was hier totaal afwezig. Verder ook compleet gespeend van enige kwaliteit. 't Is een onderwerp dat aansluit bij deze website natuurlijk, maar dat maakt het nog niet goed (en ondertussen toch ook wel hopeloos verouderd).

0.5*