I Compagni (1963)

De beslommeringen en het uiterlijk (zie foto: brilletje, baardje) van Mastroianni's karakter in deze film deden de Amerikanen wel erg denken aan een ouwe Bolsjewiek. Het duurde dan ook niet lang voor deze film door de anti-communisten hoog op de Zwarte Lijst was gezet. De Academy reageerde verrassend tegendraads en nomineerde het script voor een Oscar.

Engelstalige poster

De eigenaardigheden en het uiterlijk van Mastroianni's karakter(zie foto:brilletje,sjaaltje) in deze film deden me wel erg denken aan een ouwe filmcriticus.Het duurde dan ook niet lang voor deze neo-realistische remake van Stachka werd overladen met prijzen,en zelfs een Oscar nominatie ontving voor het script.

Dit is dus duidelijk niet your average Monicelli komedie,maar een bloedserieus drama met een hartverwarmende boodschap.Die boodschap spreekt volkomen voor zich,het interessantste is het ambigue karakter van Mastroianni waar de film om draait.Held of anti-held die per ongeluk alles fout doet?Hij veroorzaakt iig een paar serieuze ongelukken,maar dan nog heeft de kijker het idee dat we hier te maken hebben met een nobele ziel en zijn hogere missie.

Dat deze film blijkbaar ook werd gewaardeerd in Hollywood zou kunnen worden verklaard door het feit dat termen als socialisme of marxisme nergens vallen,nog sterker,de demonstrerende arbeiders dragen geen rode vaandels met zich mee maar de Italiaanse driekleur.Je kunt de film dus gewoon bekijken als een human interest drama over losers.

Overigens spreken de meste acteurs met een Piemontees accent, neigend naar dialect,Mastroianni natuurlijk niet.

Prima sociaal drama over rechteloze arbeiders, die eind 19e eeuw —na het zoveelste incident— in actie komen tegen de bedroevende arbeidsomstandigheden en uitbuiting in een textielfabriek in Turijn. Een beetje een kruising tussen Daens (1992) en Germinal (1993). De leefomstandigheden van de arbeiders met hun gezinnen leveren schokkende beelden op.

Ik kende regisseur Mario Monicelli tot nu toe eigenlijk alleen van komedies, maar dit is heel andere koek. Sterke rollen van Folco Lulli en Marcello Mastroianni als stakingsleiders. De eerste keer dat ik de veelzijdige Raffaella ("A far l'amore comincia tu") Carrà tegenkom in een film. Ze doet het niet onaardig.

Nog een meesterwerkje uit het Italiaans succesjaar 1963 "(8 1/2", "I Gattopardo", "Ieri, Oggi e domani", "I mostri"...).

Zelden zo'n indringende film gezien over uitbuiting van de arbeidersklasse, hier de fabriekswerkers in het bijzonder. Zekerlijk de aanvangsscènes met beelden uit de werkplaatsen (met inzicht op de verschrikkelijke arbeidsduur en het gebrek aan sociale zorg) en de schandalige huisvesting (de ochtendscène met de bevroren waterkan...) maken indruk.

Het sociaal conflict wordt in vele aspecten belicht : de onmacht zich sterk en eendrachtig te doen gelden, deels door ongeletterdheid, de houding van de elite die verdeeldheid bij de stakers als een wapen naar zich toetrekt.

Uitstekend camerawerk over de ganse lengte van deze op en top sociale film met de vele gevatte scènes.

Merkwaardige rollen zijn er voor Mastroianni als de verlopen professor die zijn inzet met wisselend succes ziet beloond en er zijn ook enkele bekende Franse gezichten, zoal Bernard Blier in een voor hem hoogst ongewone rol (troiuwens zeer goede vertolking), François Perrier en ook Annie Girardot in de rol van de jonge vrouw die zich onttrekt aan miserie door een domein te bewandelen waar ook de grote heren voor vallen.

Betekenisvolle niet erg hoopvolle slotscène.