Vampyr (1932)

Met een been in de zwijgende film, met een been in de pratende. spaarzame dialoog. De (prachtige) muziek en de (ook al mooie) expressie van de acteurs zijn belangrijk. Ook zitten er nog tussentitels in.

Mooi spel met licht. Verhaal is verder niet zo speciaal. Deze film is meer een sfeerding.

3.5*

Ben niet helemaal zeker wat ik hiervan moet vinden. Sfeer en muziek waren ok. Montage ook op die manier uitgewerkt dat bepaalde scènes een zekere suspense in zich dragen. Maar verhaaltechnisch ben ik niet helemaal overtuigd. Ik vrees dat iets me ontgaan is, want op een bepaald moment verandert het hoofdpersonage in een doorzichtige entiteit die maar wat rond doolt. De aanleiding voor deze ontwikkeling heb ik ofwel gemist, ofwel niet goed begrepen. Iemand die even m'n geheugen kan opfrissen of een en ander voor me kan verklaren? Het zal wel te maken hebben met die dokter en dat bloed trekken vermoed ik ...
Slotscène was dan weer prachtige cinema. Lekker luguber en mooi in beeld gebracht door het gebruik van verschillende shots die gelijktijdige gebeurtenissen registreren. Voor die tijd redelijk vernieuwend lijkt me (?).
Een film die ik graag nog een keertje wil zien.

Zo na belachelijk lang wachte nheb ik eindelijk de MoC van Vampyr ontvangen. Laat op de avond opgezet (dit soort film kun je natuurlijk niet met daglicht gaan kijken) met een goede pils erbij en patsboem!

Ik had hoge verwachtingen van deze film, en deze zijn ruimschoots waargemaakt. De film is niets minder dan subliem. Het verhaal is simpel: een man klopt aan bij een landhuis/hotel. Op de eerste nacht krijgt hij een boek van een man met daarop de notitie: niet openen voor mijn dood. Die nacht komt hij de meest mysterieuze dingen tegen, in de meest sfeergevoelige zin des woords. Ik heb zelden zoveel sfeer in een film gezien, ik ging er helemaal in op. De film lijkt ’s ochtends vroeg opgenomen, aan het licht te zien, en de camerabewegingen en montage zijn perfect. Het is een soort van dagdroom: Het verhaal raakte is lichtelijk kwijt omdat ik verdwaald raakte in de nachtelijke ontdekkingstocht van Allan Grey.

Na die nacht komt het verhaal ook nog is op gang, want die eerste nacht lijkt meer een sfeertekening. Dit verhaal wordt verteld vanuit het boek dat de man achterlaat. De lezers van dit boek lezen het verhaal, dat ongeveer ook tegelijkertijd waargebeurd.. Ja dat klinkt een beetje ingewikkeld, maar dat is het niet. De hele film is een spanningsopbouw omdat je letterlijk leest wat er gaat gebeuren (in bepaalde mate, verwacht zeker geen uitleg)

Dreyer gebruikt montage om symbolen naast het verhaal neer te leggen, wanneer dingen objectief gebeuren, worden deze met een tracking shot gelinkt, daardoor worden de symbolen duidelijker zichtbaar.Het acteerwerk is ook goed, alhoewel de hoofdpersoon eigenlijk niets doet behalve wat de kijker ook doet: kijken, luisteren en ervaren. En dan heb ik het gebruik van geluid (zowel dialoog als muziek) nog niet eens genoemd. Top top top!

Ben benieuwd wat de commentaries en extra’s nog gaan toevoegen aan deze superfilm…

Zo hé! Dit was werkelijk een bizarre ervaring... Een film uit 1932 (tevens de eerste talkie van Dreyer), die mij het gevoel kon overbrengen van een nachtmerrie-achtige wereld zoals David Lynch dat ook kan. De film lijkt wel bevolkt door de meest vreemde figuren, waarvan een groot gedeelte niets met het verhaal te maken hebben.
Hoewel de film nog wel behoorlijk beschadigd is, is dit wel de beste kwaliteit die deze film (voorlopig) zal krijgen, met dank aan MoC!

Zoals ik al zei was dit een bizarre ervaring, maar zeker één die ik niet heb willen missen. Want hij is gewoon meesterlijk!

4,5*

Niet eens zo dramatisch slecht. De film sleept zich voort en de muziek werkt daar aan mee, wat voor een mooie sfeer zorgt. Sfeer geeft ook de groezelige (vast niet bedoelde) look van de film. Zeker in het begin, is er ook mooi schaduwspel te bespeuren. Apart gedaan. Ook later komen er een aantal effecten terug (dolende geest effect?) waar ik wel over te spreken ben.

Ja en toch blijft dit een film die geen voldoende krijgt. Waarom? Op een aantal flauwe punten, die persoonlijk zijn en waar de film zelf geen reet aan kaan doen. Het begint al met een tekstuele introductie en dan begin ik me al gelijk te ergeren (ja zo ging dat eenmaal in die tijd), later komen meermaals teksten terug vanuit een boek. Het doorbreekt de sfeer die zo vakkundig word opgebouwd. Elke keer na zo'n tekst moet ik OPNIEUW in de film komen,

Dan het acteerwerk en dialoog. Dialoog wat er gelukkig heerlijk weinig is, maar als het er is klinkt het overdreven en lachwekkend. Maakt niet uit, als de film 10 zinnen bevat is het veel. Echter, het acteerwerk zelf. In de meer geacteerde scenes stoorde ik me daar wel degelijk aan. Iemand die een kandelaar of theekopje verplaatst, dat gaat al met zoveel theater, dan kun je me echt oprapen. Soms lijken scenes ook te versnellen. In de vlottere scenes loppen mensen niet, ze rennen ofzo, maar dan net alsof je een DVD op 8x speed zet. Ziet er vrij raar uit. In de meer sfeergedragen en abstracte scenes verdween de ergenis omtrent acteren compleet, jammer dus.

Alles wat ik vervelend vond aan deze film is puur persoonlijk en het zijn ook dingen die voorlopig voorkomen dat ik van dit soort klassiekers kan genieten. Toch komt deze film er nog niet zo slecht van af.

Goed VanRippenstein, jouw beide tips heb ik gekeken. Waar blijf jij nou? À l'Intérieur (2007) was het geloof ik he?

Rond 1932 kwam uit Hollywood het rijtje welbekende horrorfiguren: Dracula en Frankenstein. In Europa gooide Carl Theodor Dreyer het over een heel andere boeg. Met Vampyr zorgt hij voor een schimmig spel, dat vooral op de suggestieve horror leunt. Er gebeurt weinig, maar toch is de spanning duidelijk aanwezig! Door het mysterieuze sfeertje met veel schaduwwerk en de onheilspellende muziek is Dreyer daar heel aardig in geslaagd.

De hoofdpersoon van deze film gaat op onderzoek uit en ontdekt de wondere wereld van de vampieren. Wel soms ietwat onduidelijk vond ik en het komt allemaal ook ongepolijst over, maar goed dat terzijde. Het eindresultaat is een ruime voldoende.

Leuk filmpje, met een sterke duistere sfeer.

Vooral dat is het punt dat deze film aangenaam maakt om te zien. De sfeer is lekker donker en dat draagt prima bij aan de suggestieve spanning, die behoorlijk aanwezig is. Verhaaltechnisch is het allemaal niet al te gemakkelijk om te volgen. Realiteit en droom lopen nogal eens door elkaar heen en ik kon er lang niet altijd uit opmaken welke scène nu droom is en welke niet. Op zich niet eens zo heel erg, want los daarvan boeit het grotendeels wel, en heeft het allemaal ook iets zweverigs.

Hoewel het geen stomme film is, valt wel op dat er ontzettend weinig dialoog in zit. En door het hoge surrealistische gehalte is het opletten geblazen en moet je wel je aandacht bij alles houden, anders raak je de rode draad op een gegeven moment wel kwijt.

Het einde is erg sterk, behoorlijk bizar en luguber en natuurlijk ook pure horror. Dreyer weet een leuk werkje af te leveren. Soms moeilijk te volgen, lekker surrealistisch, maar met een goede sfeer en een erg sterk einde. Zeker niet slecht dit.

3,5*

Duidelijk gemaakt door iemand die eerder vertrouwd is met de stomme film. Weinig dialoog en gebruik van teksten tussendoor. Maar eigenlijk is dat nog niet zo slecht. Het zorgt dat de aandacht vooral naar de sfeer gaat. Helaas is die iets te consequent en mis ik toch wel een opbouw of even wat uitstekende momenten. Maar het is een griezelige film en hier en daar toch wel visueel mooi gemaakt. Wel wat gedateerd, maar te bedenken dat dit genre in die tijd al stiefmoederlijk behandeld werd, is het nog een mooie film geworden.

Een behoorlijk aparte film waar je goed in het verhaal moet blijven om het te kunnen volgen. Het is een film met weinig dialoog, maar vond dat juist sterk omdat het voor mij wel een toegevoegde waarde was zodat het wat meer mysterieus bleef de gehele speelduur. Vanaf het eerste moment is het erg sfeervol en tegelijk vond ik het ook wat beklemmends hebben. De bewegende schaduwen zonder de aanwezigheid van een persoon, was mooi verwerkt. De bewegende doodshoofden in het huis zorgden ook voor een extra sfeer. Het verhaal is wat moeilijk te volgen door de wisseling tussen realiteit en droom. Het levert dan ook weer enkele interessante momenten op wanneer Allan doorschijnend is (mooi in elkaar gezet) en de persoon in de kist die veranderde in een skelet . Richting het einde volgt er nog een sterke scene met meel en een happy end als de vloek die de aanleidingen in deze film waren wordt verbroken . Gezien het jaartal van deze film, vond ik het erg mooi in elkaar gezet.

Viel me best mee.

De dialogen vallen op één hand te tellen en dat is eigenlijk maar goed ook. Het miserabele acteerwerk krijgt zodoende in ieder geval minder kans om zich opvallend te manifesteren. Het is vooral het visuele aspect wat de aandacht opeist, en hoewel dat nergens écht indrukwekkend werd, is de film sfeervol genoeg om te volledige speelduur (die gelukkig lekker kort was) te blijven boeien. En aangezien ik dit soort oudjes doorgaans niet al te makkelijk verteer is dat zeker wat waard.

Maar uiteindelijk beoordeel ik een film natuurlijk toch op wat hij me emotioneel doet, en met dat in ogenschouw nemend kom ik dan gewoon niet hoger dan 2,5* uit (wat voor mij overigens een krappe voldoende is). Vond het wel boeiend, bij momenten fraaie sfeerplaatjes en al bij al láng niet zo hilarisch slecht als een Nosferatu. Eentje uit de categorie 'leuk om eens gezien te hebben'. Maar meer ook niet. 2,5*.

Vampyr had ik al een tijdje liggen om te bekijken. Vanavond dan maar eens opgezet.

Na de dood van een vriend raakt Alan Grey gefascineerd door het occulte en het bovennatuurlijke. Hij achtervolgt een mysterieuze man naar een kasteel. Het kasteel wordt geplaagd door een oude vampier...

Sfeervolle Duits-Franse film van Deense filmmaker Carl Theodor Dreyer (La Passion de Jeanne d'Arc). Het is duidelijk dat Dreyer normaal gesproken silent's maakt. Ik keek de Duitse versie zonder ondertitels en ik kon alles prima volgen (maar ik leer dan ook Duits op school).

Het verhaal was een beetje rommelig, maar heeft opzich een interessant concept. Het is gebaseerd op een kort verhaal uit de bundel In a Glass Darkly van Joseph Sheridan Le Fanu.

Dreyer gebruikt wel vaker amateurs in zijn films, zo ook hier. De vampier wordt gespeeld door een Franse weduwe, de dokter door een Poolse journalist en de hoofdpersoon wordt gespeeld door Julian West - eigenlijk een Franse Baron van Russische adel die de film financierde op de voorwaarde dat hij de hoofdrol mocht vertolken. Ik vond het acteerwerk niet slecht, zeker als je bedenkt dat het amateurs zijn.

Visueel was de film ongetwijfeld van invloed op latere vampierenfilms, maar het verhaal was helaas niet heel bijzonder met een een vrij anti-anticlimactisch einde. De duistere sfeer, enkele effecten en mooi geschoten scènes maken de film het bekijken waard.

Dromerig en sfeervol, maar ook traag en ouderwets- de film oogt ouder dan hij is, en niet alleen door het gothic thema wat natuurlijk doet denken aan de horrorfilms uit de jaren 20. Zoals anderen ook al was opgevallen is het meer een stomme film dan een talkie, met een hoop lappen tekst tussendoor. Een aantal scenes mochten er zeker zijn- de zieke zus met haar sardonische grijns, de droom met de doodskist, het verrassende einde van de dokter. En goed om gezien te hebben- ging ik vampieren vroeger met houten staven te lijf, die moeten dus van ijzer zijn, zo blijkt.

Unheimisch. Duidelijk uit de beginperiode van de talkies, erg veel dialoog is er nog niet. Sfeer en camerawerk is helemaal dik in orde, we krijgen zelfs een zwik aan doeltreffende FX. Het vampierengedoe heb ik inmiddels al wel tot in den treure gezien, maar deze klassieker weet aangenaam te imponeren.

Indrukwekkende film vol plotseling opduikende vreemdelingen, achterstevoren-shots, deuren die vanzelf open en dicht gaan, schijnbaar levende schedels en natuurlijk die schaduwen en weerspiegelingen die aan niets of niemand vastzitten en een eigen leven leiden, alles ondergaan door een hoofdpersoon met een permanent verwonderde blik op zijn gezicht. Het werkt allemaal nog steeds uitstekend, en dat ik af en toe niet precies wist wat er gebeurde en hoe ik bepaalde personages moest plaatsen versterkte het (positieve) gevoel van vervreemding alleen maar. De ouderdom van de film werkt ook in zijn voordeel, want daardoor wordt de sfeer van onwerkelijkheid alleen nog maar versterkt, en de loodzware en sombere muziek die als een donkere wolk boven de film hangt doet de rest. Veel aandacht hier voor het shot waarin de jonge vrouw in bed eerst wanhopig en daarna langzaam maar zeker hongerig begint te kijken, maar wat mij ook trof was de bijna onverdraaglijke close-up van het gezicht van de stervende vader. Een bijzonder memorabele film.

Matig.

Het begin leek nog wel iets hoopvoller. De sfeer wordt aardig neergezet en hoewel daar al duidelijk is dat het verhaal niet al te complex wordt, maakt dat voor dit soort films niet zo heel veel uit. Jammer genoeg weet Dreyer de sfeer niet echt vast te houden, laat staan op te voeren naar het einde toe.

Het voelt allemaal wat té luchtig aan. De muziek wordt af en toe iets duisterder, maar is bij momenten ook gewoon opvallend jolig. Show don't tell is deze film ook niet meteen, de spannendste stukken worden in boekvorm verteld (en wat gaat dat toch weer traag), de film zelf laat qua horror bijna helemaal niks zien.

Rest een redelijk beperkt vampierenverhaaltje dat er relatief sfeervol uitziet, maar nooit duister genoeg wordt om écht aan te spreken. Dreyer had denk ik beter wat meer naar z'n Duitse tijdsgenoten gekeken, die deden het qua sfeer toch vaak beter.

1.5*

Poëtische horror uit het interbellum. Ben helemaal fan van de ‘stille’ stijl die Dreyer de film (uit technische en commerciële noodzaak) aanmeet. Hij had al genoeg bewezen een meesterlijk cineast te zijn en speelt hier opnieuw met indrukwekkende shots. De piekperiode was misschien reeds voorbij met vertrek van enkele protagonisten richting Hollywood (Lang, Murnau) maar deze Duitse film van een Deens regisseur maakt alvast een zwaar expressionistische indruk. Veel schaduwwerk, een scenario waarin droom en werkelijkheid in elkaar overvloeien en het gebruik van symboliek. De intro drukt je als kijker er al meteen met de neus in: een man met een zeis (de dood) trekt verschillende malen aan een bel (kondigt iets aan) alvorens met een bootje de rivier over te steken (verwijzing naar de mythologische Styx?). Wat later zien we Julian West een schilderij bestuderen waarin een geraamte met moordend mes de show steelt. En zo gaat het nog een tijdje verder. De stemming wordt onmiddellijk gezet, vormgegeven door lugubere en bewust wazige shots en ook een heel mooie score van de mij verder onbekende Wolfgang Zeller. Omdat er weinig dialoog is, krijg je zo’n beetje het gevoel naar een schaduwenopera te kijken. Nog een groot pluspunt is het filmen op passende locatie (o.a. een ruïne) wat alleen maar bijdraagt aan de naargeestige sfeer.

Vampyr bevat enkele zeer angstaanjagende beelden en excellent gebruik van schaduwen. De spanning is op sommige momenten voelbaar en dat is wel wat voor een film van zo'n leeftijd. Jammer genoeg is het einde misschien iets te overbodig en vond ik het best moeilijk om de eerste 15 minuten te appreciëren. Toch een erg goede film die iedere horrorfan wel gezien moet hebben, denk ik.

3,5*

Dreyer heeft zijn strepen al verdiend. Vredens dag, de verfilming van Jeanne d'Arc of het fantastische Ordet, stuk voor stuk steengoede films. Maar even eenvoudig of toegankelijk zijn ze zeker niet. Het is niet zomaar lekker achteruit leunen met een pilsje. Dat geldt ook voor Vampyrs. Een film die ik eigenlijk vooraf wat foutief ingeschat had.

Visueel prachtig, luguber en mysterieus ook met die doodshoofden, maar ik was vooral onder de indruk van die schaduwen. Mooi gedaan. Wat me wel wat uit de wereld haalde waren de lange lappen tekst die dingen wouden verklaren. Dat kon toch wat vloeiender aangepakt worden.

Maar de film kon me toch niet helemaal meenemen. Daarvoor sprak het me te weinig aan. Maar sfeervol was het wel.

Sfeervolle horrorklassieker met een uitstekend eerste halfuur, waarin regisseur Carl Theodor Dreyer opvallend veel aandacht schenkt aan de cinematografie, aankleding en het camerawerk. Het levert geregeld een knap schouwspel op die daadwerkelijk een vorm van spanning weet op te bouwen, maar helaas krijgt de inhoud in de tweede helft meer voorrang en gaat er een aanzienlijk deel van de sfeer verloren. Vampyr oogt daarin ongebalanceerd, maar rechtvaardigt de hoge status en cijfers gemakkelijk met de eerste beelden.