Kirishima, Bukatsu Yamerutteyo (2012)

Duidelijk wat minder positief.

Vond het wel alleraardigst beginnen ja. Eerste halfuur dus waarin je a la Elephant een dag beleeft uit verschillende schoolgenoten. Het liet allemaal aardig aan de verbeelding over. Daarna werd het allemaal beduidend minder met redelijk weinig zeggende ontwikkelingen. Werd eigenlijk steeds saaier, af en toe onderbroken door wat leuke momentjes, en af en toe was de humor best oke, maar over de gehele linie viel het toch redelijk tegen. Beetje slap en te vrijblijvend allemaal.

2.0*

Ik denk de film is vooral leuk als mensen bekend zijn met de Japanse school en hun club cultuur. Na schoolse activiteiten zijn voor hen belangrijk (voor CV of om vrienden te maken) en dus voor Kirishima (captain) om te skippen op/net voor de belangrijkste dag, 1 dag voor de finals om in het nationaal team of spel te komen is natuurlijk voor hen onbegrijpelijk. Iedereen is druk bezig om presteren en winnen. Één keer training missen mag al niet!

Wat de film mooi maakt is dat alle karakters sympathiek overkomen, iedereen kampt van eigen problemen – het winnen van de wedstrijden, film maken, iemands hart winnen, het geen aandacht krijgen etc. Hoe de film dit alles laat overvloeien en de kijker hierbij betrekt is goed gedaan.

Leuke is, we weten uiteindelijk alsnog niet hoe die Kirishima eruit ziet. Waarschijnlijk de gast die naar beneden liep, toen de filmcrew naar boven ging? We weten wel dat hij perfect is - hij kan alles net als zijn beste vriend Hiroki. Samen zijn ze ongetwijfeld de populairste jongentjes van school, al heeft Hiroki zijn doel in leven verloren. Of het door Kirishima komt weten we niet, zijn vriendin krijgt weinig aandacht, zijn sempai/captain wil dat hij komt spelen weer/kijken, hij moet nog zijn enquête invullen van wat hij wil worden voor woensdag. Hij weet niet wat hij wil, maar toch vindt iedereen hem cool, totdat hij de woorden hoort van de loser filmmaker (iemand die hard probeert, maar toch op neergekeken wordt, omdat hij niet cool is).

Wipe away my burning tears… haha..

De tijden dat ik in Japan was, was min of meer hetzelfde. Veel mensen worden in hokjes geplaatst, je hebt mensen met super veel zelfvertrouwen die doen wat ze willen (angry volleyball man), mensen met minder zelf vertrouwen, mensen die andere leuk vinden maar niets durven te zeggen etc. ‘Virgins’ die alleen maar club activiteiten doen, of ‘sluts’ die geen naschoolse club activiteit hebben. (dacht op middelbare school, echt 90% van de kinderen zitten op clubs) Captains die losgaan op hun koohai (junior), maar niemand doet er wat aan vanwege hiërarchie etc.

Vond het erg mooi. Vooral het begin waarin we als Elephant vanuit allerlei perspectieven een schooldag volgen en er duidelijk iets ongrijpbaars in de lucht hangt het fraaie einde waarin de normaal geworden rollen van verschillende personages uit de rails lopen.

Vooral ook een warm portret van jongeren in een prestatiecultuur op een leeftijd waarop ze zichzelf aan het ontdekken zijn. Met Kirishma als symbool van perfectie die er gewoon mee ophoudt. Intelligent, gevoelig en vooral heel empathisch. En vaak ook nog grappig. Knappe film.

4.0*

Buiten enkelle leuke grapjes en wat verwijzingen naar film bleef het voor mij toch een vrij lege film met karakters die me niets deden en op den duur zelfs begonnen te vervelen.

De onmogenlijkheid om te ontsnappen aan de (vooral in Japan) prestatiecultuur is wel al beter uitgebeeld.

Daar komt ook nog eens bij dat ik het niet zo heb op "high school" films, al hoewel ik er toch betere heb gezien, zoals reeds enkele malen vermeld Elephant of Aoi Haru die ik recent zag en me een stuk meer aansprak.

Het plan van de avond was eigenlijk een herziening van Tetsuo maar de keuze viel op deze

Erg fijn.

Zo'n gaatje in het oeuvre van Yoshida dat maar eens opgevuld moest worden. Ook hier laat hij weer zien een zéér kundig regisseur te zijn. Iets minder expliciet komisch misschien, maar nog steeds een gerespecteerde frats links en rechts en herkenbaar qua humor.

Visueel erg strak, sterk gebruik van de soundtrack en een stel goede acteurs. Ook interessant qua concept, omdat de hoofdpersoon eigenlijk nooit aanwezig is. Je ziet eigenlijk meer de impact op de mensen rondom hem, terwijl je eigenlijk Kirishima nooit leert kennen. Iets waar de meeste verdwijningsverhaaltjes zich toch "schuldig" aan maken.

't Is fijn dat Yoshida weer met nieuwe projecten komt, hopelijk weet hij zich weer iets te herpakken na Pale Moon, want hoewel die niet slecht was is dit toch van een beter niveau. Erg van genoten.

4* en een uitgebreide review