The Glass Key (1935)

Een re-make volgde onder gelijknamige titel in 1942

Raymond Chandler maakte verhaal nog complexer door Madvig verliefd te laten worden op John Henry's dochter Janet, maar zij blijkt verliefd te zijn op zijn bodyguard Beaumont. Een liefdesaffaire met Janet is voor Madvig, nu hij verdacht wordt van moord op haar labiele broer, verder weg dan ooit. Beumont kan door de echte moordenaar te traceren en Madweg daardoor vrij te plijten, ongewild Janet gunstiger stemmen tov van Madwig en haar keuze tussen beiden er niet makkelijker op maken... Kortom, net als met The Big Sleep, een heerlijk ingewikkeld script..

Genieten van deze jaren dertig hard boiled suspense film. De hele cast is in goede doen met als uitschieter toch wel een charismatische George Raft die de film naar een hoger niveau tilt. Prima script naar een verhaal van meester Dashiell Hammett met de nodige twists om de aandacht van de kijker gaande te houden. Fijn tempo en af en toe pittige dialogen (de verpleegster die dreigt de kaak van George Raft te breken wanneer hij zijn medicijn niet slikt).Low key belichting en diverse typische shots (bvb. de stijl van het bed werpt een schaduw van tralies tegen de overliggende muur) maken duidelijk dat deze film zich inschrijft van de noirtraditie die er zit aan te komen. Frank Tuttle heeft de regie voor deze film op bevredigende wijze in handen genomen. 

Bij vergelijking met de versie van 1942 geef ik de voorkeur aan deze met Raft. George Raft is veel straffer dan Alan Ladd als leading man. De rol van Ed Beaumont zit Raft als gegoten, bij Ladd krijg ik bij herziening vooral het gevoel dat hij in een te groot kostuum rondloopt. Verder zijn er enkele inhoudelijke verschillen tussen beide versies waarbij bepaalde verhaalelementen ontbreken in de ene film en andere elementen dan weer meer in de verf worden gezet. Nodigt des te meer uit om de novelle van Hammett te gaan lezen.
De versie van 1935 komt me een tikje rauwer en authentieker over dan wat in 1942 werd gebracht.