Paperhouse (1988)

Klein visueel pareltje, dat hier schandalig wordt ondergewaardeerd.

Paperhouse is alles behalve een horrorfilm, geen idee waarom het daaronder geclassificeerd wordt. Het is veel meer een psychologisch coming-of-age drama, met fantasy elementen. Qua opzet doet het wat denken aan Where the Wild Things Are, al hebben de films verder niets met elkaar van doen. Hoofdpersoon Anna is een meisje van elf dat koorts krijgt en via haar tekeningen verstrikt raakt in een droomwereld. Hier ontmoet ze Marc, een jongen van haar leeftijd die ook in het echt blijkt te bestaan. Ze ontdekt dat ze haar droomwereld kan manipuleren door nieuwe onderwerpen te tekenen. Via haar huisarts hoort ze echter dat Marc ernstig ziek is en ze probeert hem te helpen met haar tekeningen.

De droomwereld is één van de meest lugubere die ik ooit heb gezien. Hoewel er slechts een paar spannende scènes zijn, ademt de hele sfeer iets onheilspellendst. Wonderlijk gedaan door Bernard Rose. De visuals doen verder in niets denken aan de bekende '80ties fantasy werken, zoals bijvoorbeeld Labyrinth of The Neverending Story. Sterker nog, ze zijn stukken beter. De soundtrack is ook onconventioneel voor die tijd. Waar je typische synthesizer en popdeuntjes verwacht, leunt de film sterk op een klassieke score. Met name het prachtige requiem van Gabriel Fauré komt regelmatig terug. Het geeft de film iets tijdsloos mee. Eigenlijk jammer dat we zo weinig van de fantasiewereld zien, al zou een overdaad misschien afbreuk doen aan de magie.

Paperhouse is daarom zeker geen kinderfilm, zoals wendy hierboven suggereert. De thema's die de film behandelt - vervreemding, eenzaamheid en verlangen - zijn bepaald geen typerende onderwerpen voor een kinderfilm. Ook de romance tussen Marc en Anna zou ik nou niet willen omschrijven als kinderachtig. Bijzonder sterk acteerwerk overigens van beide, want ik had geen moment het idee dat ik naar een puberale kalverliefde zat te kijken. Helaas was er voor beide acteurs geen grote carrière weggelegd. Van Charlotte Burke is nooit meer wat vernomen. Des te wranger was het lot van Elliott Spiers, de acteur die de sombere Marc speelt. Ook in het echte leven bleek hij geen opgewekte jongen en pleegde reeds op zijn twintigste zelfmoord.

Paperhouse is een wat neerslachtige, trieste film maar bovenal heel erg mooi. De score hier is echt belachelijk. 4****

De 11-jarige Anna [Charlotte Burke] verdrijft haar eenzaamheid met het maken van tekeningen en komt tot de ontdekking dat ze in haar dromen de wereld die ze tekent kan bezoeken. Maar haar emoties beïnvloeden haar tekeningen en daarmee ook de wereld die ze bezoekt in haar dromen.

Deze jeugdvariant op A Nightmare On Elm Street is intelligent geschreven, goed gespeeld door de godvergeten Charlotte Burke en is één van de weinige geslaagde jeugdhorrorfilms die ik ken. Een unieke, kleine Britse film, die best de moeite van het aanschouwen waard is, ondanks dat het nooit een klassieker genoemd zal worden.