The Sandpiper (1965)

Taylor en Burton hebben verscheidene films met elkaar gemaakt, maar dit was toch wel 1 van de slechtste. Niet om door te komen. Misschien dat iemand anders nog iets positiefs over deze film kan zeggen, maar ik vond het 1 grote teleurstelling.

2,0 sterren

Iets positiefs: De aardige soundtrack (the Shadow of your Smile), Richard Burton (hoewel in een oninteressante rol) en Charles Bronson toen ie nog jong en beatnik was.

Taylor overtuigt niet, net zomin als haar zoon die zo'n bijzondere jongen zou zijn volgens de personages.

De film komt over als een toneelstuk. Daar heb ik nooit zo veel tegen, maar in dit geval wel nogal een beetje. De dialogen zijn stijfjes, vooral als ze uit de mond van Taylor komen. Waarom niet iemand als Barbara Hershey gevraagd voor deze rol? Of zou Hershey zo intelligent geweest zijn te weigeren (wat op zich wel redelijk is, gezien het resultaat)?

Aangezien koningin van het huwelijk Elizabeth Taylor, helaas is overleden (R.I.P) nog even wat aandacht gegeven aan de wat minder bekende films. Charles Bronson zat ook in deze film en ik vind het altijd wel leuk om hem ergens te zien verschijnen. De cast doet goed zijn best en het verhaal vond ik wel goed . Jammer dat de film toch te lang duurt. 90 minuten was wel genoeg geweest. Maar deze film krijgt toch nog een 3,5.

Elizabeth Taylor, Richard Burton, Eva Marie Saint, een vogel en toch nog een tegenvallende film

Met Who's Afraid of Virgiana Woolf hadden Elizabeth Taylor en Richard Burton een uitstekende film te pakken. The Sandpiper verenigt deze twee sterren ongeveer een jaar eerder dus needless to say dat de verwachtingen erg hoog gespannen waren. Reken daar de regie van Vincente Minnelli nog eens bij en dan zou dit wel eens erg interessant kunnen gaan worden. Zoals nu al duidelijk zal zijn, de film is dat dus niet...

Want wat een inspiratieloos gedoe is dit geworden! Dat The Sandpiper vooral een dialoogfilm is daar heb ik geen problemen mee maar werkelijk alle dialogen komen redelijk suf uit de monden van de acteurs. Het verhaal zelf heeft dan ook redelijk weinig om handen want de plotomschrijving van de volledige twee zinnen hier op MovieMeter verteld eigenlijk al alles en weet de twee uur dan ook totaal niet te vullen. De potentie is er nochtans wel want films zoals Night of the Iguana met een ijzersterke Ava Gardner bewijst hoe je een film moet maken over een priester die zich aangetrokken voelt tot een andere vrouw maar het komt er gewoon nooit uit. Ook de toevoeging van de zoon die zogenaamd erg slim zou moeten zijn komt nooit tot zijn recht en het zijn dan maar een handvol scènes die ervoor zorgen dat je enigszins met halve interesse blijft kijken.

Ik noemde daarjuist Night at the Iguana als veel betere soortgelijke film en dat is toevallig ook met Richard Burton in de rol van priester. Het is dus niet de eerste keer dat hij dit soort personages speelt maar dit mag zich direct profileren als de slechtste rol die ik tot nu toe van hem heb gezien. Ook de mooie Elizabeth Taylor doet op zich niet veel meer dan mooi wezen en is hier en daar gevat uit de hoek te komen. Beide zijn compleet inspiratieloos en spelen op geheel automatische piloot. Is er dan werkelijk niets goed aan deze film? Neen, dat is ook onterecht want The Sandpiper diende weer als een mooie springplank voor Charles Bronson om wat bekender te worden. Nu speelt hij hier een beatnik die voor de rest niet veel meer doet dan een beeld te hakken van een blote Elizabeth Taylor (cinemabloot voor alle duidelijkheid voor hier allerlei harten gaan overslaan) maar ik blijf het schitterend vinden hoe heerlijk slecht hij er altijd uitziet. Blijft toch de perfecte kop hebben voor een gangster. Ook Eva Marie Saint komt hier eens opdraven, is voor mij alweer sinds North By Northwest van Hitchcock geleden, maar ook zij is compleet verwaarloosbaar.

Mocht je grote fan zijn van Elizabeth Taylor (zoals in mijn geval wel is) of een poging willen doen om alle 13 films die Taylor met Burton maakte te zien dan kun je dit een kans geven maar heb je niets met de acteurs of actrices die hierin in meespelen, dan kun je de film beter links laten liggen. Taylor is mooi, Bronson heeft diezelfde heerlijk slechte kop als altijd en Burton is inspiratieloos.

2*

Watt mij betreft een zeer onderschatte film van Minnelli .

Moderner dan jaartal en poster doen vermoeden, met Bronson als beatnik Cos.

Naturisten, wat waren dat ook alweer, of waren het naturalisten...

Pure exploitatie van de Taylor/Burton-affair, deze nonsens over een levenslustige, vrijgevochten alleengaande moeder [Elizabeth Taylor], die haar zoontje Danny [Morgan Mason] zonder hulp van school heeft opgevoed in haar pittoreske, maar afgelegen huisje bij het strand, waar ze zelf de dagen door brengt met het maken van schilderijen. Wanneer Danny onverhoopt toch naar school moet, spijbelt hij dusdanig vaak dat hij terecht komt op een kostschool waar Edward Hewitt [Richard Burton] het voor het zeggen heeft. De twee ontmoeten elkaar... en de rest kun je wel zo'n beetje raden. De liefhebbers kunnen zich opmaken voor een (bijna) halfnaakte Liz Taylor en vol verwondering vaststellen dat Charles Bronson het beste acteerwerk in de film aflevert (ook een unicum), maar dit is leeghoofdige pulp opgeleukt door mooie locaties en verzorgd camerawerk.