La Famille Bélier (2014)

Aan het eind van de rit heb je gelachen om de film en veel gezien over een, overdreven, situatie in een gezin met doofstomme mensen. Veel meer dan een tienermeiden film waarin haar gezin toevallig doofstom is, lijkt de film niet te zijn. Maar vanwege de goed werkende en soms absurde humor weet het toch meer te zijn dan het lijkt. Ook biedt de film aan het einde van de film genoeg hartverwarmende momenten voor de liefhebbers van romantiek of liefde in het algemeen. La Famille Bélier is dan ook een film voor de gehele familie.

'La Famille Bélier' Recensie - Filmtakers

De volgende grote hit uit Frankrijk?

Althans, zo wordt er geadverteerd op de posters. Helaas is het redelijk teleurstellend te noemen als je een goede feel-good film verwacht te zien.

Op zich is het gegeven van een tiener die als enige kan horen in een doofstom gezin best interessant, maar de uitwerking is er niet naar; elke vorm van diepgang ontbreekt. Hierdoor wordt het een vrij slepend geheel dat gaandeweg de speelduur zijn focus lijkt te verliezen en het conventionele pad bewandeld.

'La Famille Bélier' introduceert namelijk te veel - onnodige - plotelementen die niet eens fatsoenlijk afgerond worden. Bovendien komt de familie als een stel karikaturen over door alsmaar geforceerde/lompe humor erin te gooien. Het is dat je op momenten nog vlagen ziet hoe een gezin met een dergelijke handicap zich door het leven worstelt, maar het is simpelweg te oppervlakkig om de kijker te intrigeren.

Wat de film nog overeind houdt, is het frisse spel van nieuwkomer Louane Emera. Zij weet op een innemende wijze een tiener te spelen die zo graag op eigen benen wil staan. Het reflecteert zich in de passende zang die nieuw leven blaast in het repertoire van Michel Sardou, werkelijk prachtig.

Al met al wel aardig, maar naar mijn mening maakt men zich er te makkelijk vanaf.

Dikke 2,5 sterren.

Ben er vanavond heen geweest in de plaatselijke cult-bioscoop.

Idd zoals beschreven een wat oppervlakkig verhaal. Maar, vermakelijk.

De personages blijven typetjes en er wordt stevig over-geacteerd alsof het een toneelstuk is.Zoals de boosaardige muziekleraar en vooral de blonde ietwat tuttige moeder van de hoofdrolspeelster ( gek voor een boerin vrouw?)

Sommige stukjes werden wel snel afgewerkt. Vader die politiek in gaat bijvoorbeeld halfverwege film Hoor je daarna nooit meer van.

Maar: heel mooi gezongen en mooie ydillische beelden van Franse boerderij (ja cliche frankrijk) en platteland.

Gewoon lekkere feel good film. Verwacht geen diepgaande story over het gezinsleven met doofheids-handicap.

Hartverwarmende misschien wat overzoete komedie. Maar ik heb echt ontzettend genoten van deze film. Lekker Frans ook. Was al heel snel verkocht door de prestatie van Louane Emera (Paula). Niet alleen haar stem, maar ook de uitstraling en acteerwerk is erg goed. Zeker als je bedenkt dat het haar eerste rol is en dan meteen zo'n lastige met gebarentaal. Het verhaal is misschien wat simpel, maar juist daarom is dit een fijne film om te zien. Ondanks het toch een serieus thema is, wordt er met humor en zonder al te diepgaande drama mee omgegaan.

4*

Begint ogenschijnlijk flauw inderdaad, maar uiteindelijk ontroert het laatste kwartier ook tot mijn eigen verrassing enorm.

4*

Aparte film over een thema dat niet vaak ter sprake komt in films: doofheid. Het verhaal komt wat langzaam op gang, maar heeft een mooi einde. De film wordt ook gedragen door de Franse chansons, zeker door het nummer 'Je vole' dat Paula Belier op het einde zingt en naadloos in het verhaal past. De bijrol van Karin Viard als moeder is goed en het blijkt maar weer dat ze veelzijdig is en een van de beste Franse actrices is.

Aangenaam verrast door deze Franse feel-good movie die het behalve de maffe dove familie het voor mij toch vooral moet hebben van de zeer aantrekkelijke blonde dochter Paula, schitterend vertolkt door Louane Emera. Zonder het fantastische spel van deze actrice waarvan ik tot nu toe nog nooit van gehoord had had deze film voor mij niet meer dan een gemiddelde gescoord, want ja - laten we eerlijk zijn - dit soort films zijn er natuurlijk al genoeg gemaakt. Het i.m.o. zeer voorspelbare einde voelde je al mijlenver aankomen. Echter, dit keer hinderde mij dat niet in het minst. Bij al die ellende die je de laatste tijd via de nieuwsmedia voorgeschoteld krijgt zijn dit soort hartverwarmende films voor mij zeer welkom.

4,0*

Erg fijne feelgood-komedie.

Dat komt vooral door de charmante en vrolijke uitstraling van Louane Emera en het goede tegenspel dat ze van de rest van de cast krijgt. De nogal absurde situaties in het dove gezin zijn misschien wat overtrokken, maar wel grappig en precies goed om de toon luchtig te houden. Louane Emera kan ook nog eens mooi zingen, ondanks dat Michel Sardou echt mijn ding niet is komt het toch behoorlijk over.

Het einde is dan wat voorspelbaar, maar dat hoort ook wel zo in het genre. Niks mis mee.

Prachtige, ontroerende en hartverwarmende familiefilm met een fors aantal komische momenten en een sublieme climax in de radiostudio. Film gaat over een tiener, die als alle anderen droomt over haar toekomst, maar daar weinig van verwacht omdat ze thuis niet gemist kan worden vanwege de handicap van haar ouders.
Regisseur Lartigau vertelt het verhaal over echte mensen van vlees en bloed zonder enige opsmuk of valse sentimenten. Toch zullen de meeste kijkers het volgens mij niet droog houden wanneer Paula Bélier tegen het einde op pakkende wijze Michel Sardou’s “Je Vole” vertolkt. De film is in al zijn eenvoud een juweeltje met geweldige rollen van nieuwkomer Louane Emera en van gelouterde acteurs als Karin Viard, François Damiens en Éric Elmosnino. Een verademing.

Matige film. Alleen de hoofdrolspeelster stijgt iets boven de rest uit. Prachtige stem. En wat een mooi lied zingt zij op het einde vd film.

voor de rest: overdreven, te vet neergezette rollen; zeer matig script, weinig suptiel.

La Famille Bélier

Toen ik bij Les Combattants in de bios zat kwam de trailer van deze film voorbij. Geënthousiasmeerd door het aardige voorspel besloot ik de dag daarna deze maar eens op te zoeken. Pathé had schijnbaar een zaal voor mij alleen gereserveerd, want voor de rest kwam er niemand binnen. Ze hadden alleen wel even de consumpties gratis voor me mogen maken...

De film voelt ik het begin heerlijk aan. Lartigau probeert duidelijk een familie neer te zetten die niet gehinderd worden door doofstomheid. Dit leidt tot leuke situaties als een vader die zijn eigen politieke partij van de grond probeert te krijgen. Ook de puberale scènes, waarin de ouders het ergst zijn, zijn uiterst vermakelijk. Na een tijdje neemt de film een wat serieuzere toon aan. De sfeer wordt ronduit grimmig en de lol lijkt er vanaf. Toch is het stuk dramatiek - zij het dat het ietwat uit balans met het begin van de film - goed. Er wordt in beide stukken een prima niveau gehanteerd. Het einde is ronduit cliché, maar past bij de feel-good sfeer die reeds teruggekomen is na het zwaardere middenstuk.

Louane Emera speelt een prima hoofdrol. Als enige horende van haar familie is ze een prima tolk tussen haar idiote, maar leuke familie en de wereld van geluid. Daarnaast zet ze overtuigend een pubermeisje neer, dat vooral wil wat haar ouders niet willen. De romance met Ilian Bergala is wat zwakjes, met name van Bergala's kant.

Karin Viard en François Damiens spelen als ouders prima. Damiens had alleen een andere baard moeten nemen. Degene die hij nu had stond idioot. Eric Elmosnino is als muziekdocent ook alleraardigst. Vooral op het begin kan hij de mondhoekjes omhoog doen krullen. Waardeloze kinderen zijn het ook allemaal...

Daarnaast voelt de film ook lekker Frans aan. Ik kreeg er haast een vakantiegevoel bij. Het desolate dorpje met oude vakwerkhuizen is typerend voor het Franse landschap. Ook de nodige drukte in Parijs creëert een herkenningsgevoel. De sfeer wordt echter vooral goed neergezet door sterk gebruik te maken van muziek. De muziek van Michel Sardou is leuk gekozen. Oubollig en toch fijn om naar te luisteren. De slotscène is prachtig gezongen en een goede kers op de taart van een leuke film.

La Famille Bélier is gewoon ontzettend leuk om te zien. Het verhaal is ietwat gewoontjes, de acteerprestaties zijn dik op orde en de sfeer zit er goed in.

3.5*

Wat een prachtige film. In het begin vond ik de humor nog wat nep en overdreven. Maar naarmate de tijd strekte kwam de film goed op gang. Het meisje speelt erg sterk. Ze kan ook nog eens prachtig zingen. Aan het einde krijg ik een brok in mijn keel en vochtige ogen. Nou, dat heb ik niet snel. Dus als deze emotie bij een film naar boven komt verdient die 5 sterren!!!!

Goede film over een meisje met dove ouders die een muzikale carrière ambieert. De film heeft een vlot tempo en de het gezin wordt lekker chaotisch neergezet zonder over de top te gaan. De film is wel op zijn sterkst tijdens de meer dramatische momenten zoals het prachtige einde (mooi liedje ook). Verder nog een fijne cast.

Sterke film. Ik verwachtte een vrij doorsnee komedie met een bijzonder onderwerp, maar deze film is toch meer dan dat. Meer dan een komedie is het ook een tragikomedie, met scherpe dialogen en veel leuke momenten. Het is een erg doordachte film, heel knap gebouwd rond een tweetal liedjes. Behoorlijk geslaagd ook hoe de dove mensen worden uitgebeeld, in hun gedragingen en de geluiden die ze onbewust maken. Het enige wat het niveau van de rest van de film niet haalt is het subplotje rondom de burgemeester en de verkiezingen, dat hing er maar een beetje bij.

De film zit vol geslaagde verrassingen en krachtige momenten die elkaar opvolgen, zit je net te wachten op het duet wat het hoogtepunt van de film lijkt te worden, volgt er een oorverdovende stilte, en krijg je een klap na als de muziekleraar achter het 'geheim' van Paula komt. Heel geslaagd vond ik ook de dubbele bodem wanneer de moeder van Paula zegt dat ze moest huilen toen ze erachter kwam dat haar pasgeboren dochtertje kon horen, en dan krijg je het laatste liedje als grote uitsmijter. Moet zeggen dat de Franse taal zich wel ideaal leent voor zulke emotionele nummers.

Een fijne warme film, met een geslaagde realistische benadering van de wereld van de dove mensen, en van hun 'mantelzorgers'. 4*

Een mooie komedie/drama/muziek film...

Mooi en leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Knap werk voor gebaren taal...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Heel goed!

Voor mijzelf ben ik slechthoren maar gebruik geen gebarentaal...

Leuk dat ik deze film zelf gevonden...

Weinig subtiele en soms wat oppervlakkige komedie.Grootste oorzaak daarvoor is het matig uitgewerkte verhaal en de wat vlakke regie.

Het originele uitgangspunt en mooie camerawerk vergoeden gelukkig veel.

Het is echter de uitstekende rol van nieuwkomer Louane Emera als Paula die La Famille Bélier alsnog naar een erg ruime voldoende tilt.

Erg onderhoudend en leuk.

Op zich wel een interessant gegeven, hoe de film de moeilijkheden van een horend kind in een doof gezin wil laten zien, maar op een of andere manier wekte de film bij mij een hoop irritatie op. Het drukke Franse geleuter, de saaie jongen van school, de irritante moeder die zich continu gedraagt alsof ze debiel is, het niet uit de verf komende subplot waarin de vader voor burgemeester wil runnen. Soms leek het een slechte klucht, een theatervoorstelling van het plaatselijke amateurtoneel.

Het tweede deel van de film, als ze in het koor komt en de mogelijkheid om naar Parijs te gaan om een toelatingsauditie te doen komt het een beetje op gang, maar vervalt het alsnog in een hoop voorspelbaarheid. Soms weet het heus wel een snaar te raken als de vader wil 'luisteren' door haar keel te voelen en aan het eind tijdens de auditie, maar ik was de personages al behoorlijk zat, dus uiteindelijk weet het de film voor mij niet meer te redden.

De laatste minuten kunnen je nog even laten denken dat je een mooie film hebt zitten kijken, want die laatste zangscene is wel erg mooi gedaan, net als dat momentje met haar vader, alleen jammer dat de hele film verder behoorlijk irritant is. Die moeder voorop, zij trekt de hele film nog wat extra omlaag en lijkt zo weggelopen uit een of andere vervelende klucht.

Voor de rest is het allemaal behoorlijk slappe hap, een soort tienerserie die je zo op een doordeweekse middag op de NTR (vroeger Teleac) zou verwachten. Zo'n subplotje van zo'n vader die burgemeester wil worden, wat moet je ermee, het wekt slechts ergernis op.

Wat minder lollig allemaal en je hebt al een wat sterkere film wat mij betreft, maar het is wat je wel vaker ziet in dat soort Franse films, allemaal wat mal en 'stout'. Niet mijn ding.

2,5*, maar dat halfje is echt alleen voor Louane Emera.

Deze formulematige coming of age-film gaat over de zoektocht van een jong meisje naar haar passies en talenten, maar stipt ook uitgebreid de relatie met haar aanhankelijke ouders aan. Paula’s ouders bedienen zich van uitbundige gebarentaal, gekke maniertjes en onhandige manoeuvres, waardoor de buitenwereld hen al snel zal bestempelen als gek en alternatief. De ouders weten dit misschien zelf ook wel, maar klemmen zich daardoor des te meer vast aan hun enige dochter.

Het mag geen verrassing heten dat het verhaal van deze film niet al te verrassend of origineel verloopt (zie link onder). Veel sluit aan op wat ik al eerder zag in films als Les Choristes (2004). Toch weet La Famille Bélier bij vlagen te ontroeren. Dit komt met name door de mooie muziek en het naturelle acteerwerk van de complete cast. Daarbij is het in dit geval denk ik een voordeel dat er geen sprake is van bekende namen, waardoor je een compleet nieuwe wereld betreedt. Een groot minpunt is wel dat er enkele plotholes en zwakheden in het script zitten. Die details leiden op momenten toch enigszins af.

La Famille Bélier is een warm Frans drama dat ik zeker aan zou raden. De film kijkt prettig weg en wist me bij vlagen ook te raken.

3.5*

Uitgebreid(er) stuk: Blindspot #1: La Famille Bélier (2014) Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

Fijne film! Ik vind het van begin tot eind interessant, een leuk verhaal en goed geacteerd. "Je vole" is een prachtig en ontroerend lied, en ook "Je vais t'aimer" vind ik erg mooi. Goede muziek vind ik altijd een pluspunt. Ik ken niet veel films waarin doofheid een grote rol speelt, dus ook dat maakt de film niet doorsnee. Ik ben het ermee eens dat niet alles even afgewerkt is, maar daar heb ik mij niet aan gestoord. Een beetje een coming of age film met humor en ernst. Ik vind het niet te sentimenteel en de humor ligt mij, dus alles bij elkaar opgeteld geef ik een hoge score. 4*

Grappige Komedie / Drama film, voor een breed publiek.

De familie Bélier is een bijzonder gezin. Vader Rodolphe (François Damiens), moeder Gigi (Karin Viard) en zoon Quentin (Luca Gelberg) zijn doof en dochter Paula (Louane Emera) is de enige die kan horen en praten en fungeert dus als tolk voor het gezin. De ouders redden zich prima, maar dat verandert als Paula haar zangtalent ontdekt en naar school wil in Parijs. Omdat ze haar zang niet kunnen horen, begrijpen de ouders niets van die keuze.

Fijne feelgoodfilm, met een mooie debuutrol van de jonge zangeres Louane Emera met haar gouden keeltje. De film werd gepositioneerd als de nieuwe "Intouchables (2011)", maar dat is misschien iets te veel eer, want deze film wisselt platte scènes (zoals de scène waarbij Paula bij de dokter schaamteloos moet tolken over moeders schimmelinfectie) af met echte warme momenten. Het is bijvoorbeeld ontroerend om te zien hoe Paula's vader uiteindelijk "luistert" naar de zang van zijn dochter.

Al met al een hartverwarmende Komedie / Drama film, vol met humor en sentiment.

Het drama van het doofstom zijn in deze anderzijds frisse komedie die ook - en dat is tot mijn grote spijt ondertussen erg zeldzaam geworden - het Franse chanson in de film weer op het podium zet.

Film kent wel in het middenstuk wat diepte maar vergoedt dit ruimschoots met een spetterend en sterk ontroerend laatste stuk.

Louane Emera is een terechte Césarwinnares en ook Karin Viard (eigenlijk niet zo'n boerintype) en François Damiens overtuigen als het doofstomme paar.

Een beetje coming-of-age maar vooral uiteindelijk een inhoudelijke feelgoodie waarvan er meer mogen zijn.

De stem van Paula

Wel origineel. De dochter des huizes Belier is de enige met een stem; de ouders en het broertje (allergisch aan latex ) zijn doofstom (Damiens OK maar Viard eerder irritant). De film neemt soms teveel hooi op de vork, o.a. met vader die meedoet aan de lokale verkiezingen en waar weinig mee wordt gedaan. Maar desondanks weet de film soms gevoelig en leuk uit de hoek te komen. De film gaat vooral over een jong meisje dat haar eigen weg wil gaan als getalenteerde zangeres, en dat zingt ze heel toepasselijk met het mooie slotlied. Zeer zeker een sterk einde. Vooral de muziekleraar Thomasson vond ik geweldig in deze film. Geen film die zich in de annalen van de Franse cinema zal nestelen, maar toch een bovengemiddelde hartverwarmende (en muzikale) komedie met een vleugje drama.

Ik heb enorm genoten van La famille Bélier! Een coming-of-age vanuit een plattelandsgemeente 'a la campagne' waar de zon steeds schijnt ver weg van het drukke gehaaste leven in Parijs. Paula leeft er samen met haar ouders en haar broer. Allen zijn ze doofstom, behalve Paula dan. De film is erg onbevangen, zeer losjes en innemend.

Paula is een tienerdochter die reeds op vroege leeftijd haar verantwoordelijkheden moest opnemen. Zo helpt ze naast haar schooltijd mee op de boerderij van haar ouders, verkoopt ze kazen op de markt en springt ze bij als tolk bij de dokter of waar haar hulp vereist is. Dat leverde soms grappige en gênante situaties op wanneer gesproken wordt over het seksleven van haar ouders of diens intimiteiten. Maar de film is best grappig en ontroerend in zijn geheel. Paula ontdekt dat ze een zangtalent is. Het slotlied "Je vole" van Michel Sardou was erg toepasselijk en pakte me enorm. Zeer mooi gezongen, perfecte song voor de film. Het toonde nog maar eens aan hoe sterk de familieband is binnen la famille Bélier. De liefde binnen het huisgezin was vertederend groot en hoewel de ouders in het begin bang waren om hun dochter los te laten, gunnen ze haar toch haar geluk.

Specifiek de momenten waarbij de ouders naar de song van hun dochter luisterden, greep me het meeste aan. Eerst tijdens het schooltoneel - de stilte die werd ervaren vanuit de ouders was mooi gedaan - maar ook even later op de auditie met 'Je vole' zag je de joie de vivre uitstralen van het gezin. Het één-op-éénmoment met de vader was toegevoegd eveneens sterk. La famille Bélier brengt mooie cinema met een vleugje drama en humor. Zo hoort het!

La Famille Bélier

La Famille Bélier is een heerlijke feel good film. Louane Emera heeft een debuut waar iedere actrice van droomt. Gebarentaal, zingen en natuurlijk acteren, Emera overtuigd op elk gebied, en spettert van het scherm. Paula regelt binnen het boerenbedrijf van haar ouders veel zaken en moet voor, tijdens en na schooltijd constant klaarstaan om haar (dove) ouders te helpen.

Wanneer ze door haar zangleraar (Elmosnino) wordt ontdekt als groot zangtalent zet dat haar hele wereld op z’n kop gezet, en ze moet steeds vaker kiezen en schipperen tussen haar loyaliteit aan haar ouders en de vele zangtrainingen. De film heeft zeker in het begin veel humoristische scènes, maar naarmate Paula steeds meer tijd in het zingen gaat steken wordt het ook een film over volwassen worden, het volgen van je droom en het loslaten van je dochter/ouders. Damiens en Viard zijn ook fantastisch als de ouders van Paula. Het laatste gedeelte maakt indruk, en wanneer Paula het nummer Je vole zingt voel je de emoties ook door je eigen lichaam gieren. Schitterend gedaan.

Prachtig (en tevens hilarisch) einde, doelend op de auditie . Origineel uitgangspunt ook; een film(script) geschreven op een lied: 'Je Vole' . Ik ga er logischerwijs vanuit dat het einde een stuk krachtiger overkomt als de kijker geen Frans spreekt en niet bekend is met de prachtige tekst van het schitterende 'Je Vole' .

Fijne film met dito acteerwerk.

Ruime 3,5*

Beetje rare film.

Heb de reacties hier niet gelezen maar dat een meisje dat al oud genoeg is om huis te verlaten net pas ongesteld wordt is wel erg merkwaardig

Verder heeft het maffe wel wat en is vooral origineel. Met een leuk einde.

Mooie film. Wel jammer van de open eindes; zo weten we niet hoe het verder gaat na de auditie. En ook hoe het verder gaat met de familie nadat de vader zich heeft opgeworpen als leider van een plaatselijke politieke partij. Dat was een beetje een domper. Maar verder een mooie originele film.

Hm.

Niet echt mijn soort komedie uiteindelijk, maar in het algemeen ook een totaal andere komedie die ik vooraf had verwacht. Wel met een leuk concept, bijna een garantie voor een goed en meeslepend resultaat. Maar ik had er zeker drie kwartier van de film enkel irritatie voor over.

Emera doet het goed, humaan en overtuigend geacteerd. Met een redelijke zang-CV is ze dan ook ideaal gekozen voor de rol. Sommige films lossen het op met een voice-over, deze film lijkt dat niet te doen en daardoor weet het allemaal wat overtuigender zijn.

De film lijkt een beetje op een jeugdkomedie, en de toon is er ook naar. Maar vergis je niet, de film kent een aantal ongemakkelijke momenten. Niet echt gezinsgeschikt. Dat vind ik ook wat vreemd, omdat het vloekt met de rest van de toon. Die dokterssessie bijvoorbeeld, het slaat volledig uit de toon met de rest van de film.

Maar het grootste probleem dat ik had met de film was de familie zelf, die zo overdreven en theatraal worden neergezet dat ik er niet voor kon duimen. Vooral Viard was werkelijk onuitstaanbaar. De theatrale trekjes en houding vallen niet binnen mijn humor. Bovendien vond ik haar de hele film lang gewoon als persoon ontzettend vervelend. Kinderachtig, irritant. De volledige eerste 90 minuten waren er niet altijd even gemakkelijk mee.

De film doet voor de rest ook niet zijn best om erg subtiel te zijn, wat concepten als deze eigenlijk wel nodig hebben. Subtiliteit verschijnt pas in het laatste half uur, en dat is dan ook gelijk het beste deel. Opvallend meeslepend ook, vooral omdat ik veel irritatie had tijdens de eerste 75 minuten.

Acteerwerk van de bijrollen zijn ook solide, net als de kinders. Damiens was uiteindelijk ook wel prima, het was vooral Viard die een groot deel van de film voor mij heeft verziekt.

Een film over een gezin dat bestaat uit dove gezinsleden, die zich moeten schikken in de wens van het enige horende gezinslid dat een zangcarrière nastreeft waarvoor zij in het verre Parijs moet gaan studeren. Omdat dochter Paula het enige contact is met de horende wereld, zijn de ouders daar niet blij mee. De conflicten tussen de ouders en de dochter worden in de film behoorlijk opgeklopt. Vanuit humoristisch oogpunt is dat best geslaagd, maar als de film in het verloop een meer tragikomische en dramatische weg kiest, voelen de overdreven acties en reacties nogal onwerkelijk en gekunsteld aan. Ze lopen niet in de pas met het drama dat de film naast de humor ook wil bieden.

De rol van Paula wordt gespeeld door Louane Emera, die in de Franse versie van de talentenjacht the Voice, werd ontdekt. Ze is een leuke frisse verschijning en het middelpunt van de film. Ze is zodanig middelpunt dat de aandacht vooral naar haar situatie uitgaat zodat de dove gezinsleden er maar wat bij bungelen. Paula is het enige personage dat volledige karakterwasdom bereikt. Van de problematische leefsituatie van de dove personages kom je als kijker slechts in oppervlakkige zijn iets te weten, terwijl daar het drama voor het grijpen ligt.

In plaats daarvan wordt de kijker geconfronteerd met de Coming of Age van dochter Paula. Probleempjes met haar lichamelijke rijping, met de liefde en met haar twijfel over haar zangcarrière zijn goed vergelijkbaar met de probleempjes uit een doorsnee feel good film. Best aangenaam, maar de interacties binnen het gezin en de veelbelovende plotlijntjes die de kijker een interessant inkijkje in het wel en wee van de wereld der doven had kunnen geven, worden daardoor bijzaken. Daarmee had de film zich nu juist kunnen onderscheiden van de doorsnee. De film kiest echter voor gangbaar. De film kiest voor luchtig. De film kiest voor veilig.

Met de humor zit het overigens wel goed. De humor is hartelijk en plezierig. Het dramatische aspect dat vooral betrekking heeft op Paula, gaat niet heel diep. De hartelijkheid en het plezier komen niet in gevaar. Het blijft allemaal behoorlijk luchtig. De beelden onderstrepen die luchtige insteek van harte. De meeste scènes zijn met heldere kleuren en met helder licht geschoten. De film straalt visuele luchtigheid uit. Zelfs op de dramatische momenten. Op een enkel vervelend regenbuitje na, is het mooi weer. Het Franse landschap is een prominent schitterende ansichtkaart. Het is een zonnige enscenering die elk hobbeltje en stukje vuil dat op het pad van de personages terecht komt, niet heel ernstig doet lijken. Een onwezenlijk perspectief dat weinig ontroerende impact veroorzaakt.

La Famille Bélier is derhalve een risicoloze feel good over het meisje Paula dat wat probleempjes moet zien te overwinnen. En dat komt allemaal wel goed. De film is immers een luchtige feel good. En niets meer dan dat.