La Famille Bélier (2014)

Nee hoor. Ik vond dat seksuele van de ouders echt geforceerd. Die vader die maar constant seks wil.

applaus

applaus verdient dit zeker. Onderhuidse gevoeligheid optimaal in beeld gebracht.

3.5*

Slechte film; er zit van alles wat in de deze film maar niets is echt af, zelfs het verhaal niet. Er zijn bepaalde lachwekkende situaties gecreëerd waaromheen een verhaal verzonnen is.

Wauwerdewauw, wauwer dan wauwie. Genoten!! Gabriel is een heerlijke, vierderangs Pierre Boulanger, (gaat hij ook met Selena in een film spelen?) Paula swingt vierduizend ovenschalen en daarna nog eens tweehonderd pannen uit. Ik vond haar absoluut hemeltergend fabuleus. Wat een kracht, wat een finesse heeft ze in haar vingers. Ze herinnerde mij eraan, dat er dus toch Chloe's in deze wereld rondwandelen, die wel kunnen doen wat Chloe zelf niet kan. Ik vind haar maar matigjes in de meeste films namelijk - geloof ik. Maar hier komt een mejuffertje die op haar lijkt, en die Chloe dus van tafel zou vegen. Het is verder wel duidelijk, dat de muziek de rest van de volle mep verdiend. Aan het eind zaten er 3-4 scenes in, die mij persoonlijk vastnagelden. De vader, de moeder, het broertje, wat een kracht schuilt er ook aan en in hen. Ik ga de muziek langs welke weg dan ook, zeker nog eens bekijken en (be)luisteren. Prachtig pareltje weer.

Ik vond het een heerlijke film!

Heerlijke film! Natte ogen aan het eind. Wat een ontroerend liedje zong ze.

Genoten van de film! Vooral het moment dat we als kijker werden geconfronteerd met het doof-zijn door het weglaten van het geluid was erg indrukwekkend. Prachtige stem, leuke humor. Heb me geen moment verveeld.

Wow, wat een superfijne film! Echt keihard genoten!

*subtiel

La Famille Bélier

Wauw, wat een indrukwekkende film. La Famille Bélier gaat over een gezin waarvan de dochter als enige kan horen. Haar vader en moeder en broertje zijn doof en met z’n vieren leven ze op een boerderij. Louane Emera speelt de dochter Paula en wat een debuut! Gebarentaal, zingen en natuurlijk acteren, Emera is ontwapenend, spettert van het scherm en is de gehele film steengoed. Paula regelt binnen het boerenbedrijf veel zaken en moet voor, tussen en na schooltijd constant klaarstaan om haar ouders te helpen. Als ze door zangleraar Fabien Thomasson (een geweldige Eric Elmosnino) wordt ontdekt als groot zangtalent, wordt haar wereld op haar kop gezet en moet ze steeds vaker kiezen en schipperen tussen haar loyaliteit aan haar ouders en de vele zangtrainingen. De film heeft zeker in het begin veel humoristische scènes maar wanneer Paula steeds meer tijd in het zingen gaat steken wordt het ook een film over volwassen worden, het volgen van je droom en het kunnen loslaten van je dochter/ouders. Herkenbare situaties met een mooi soort melancholie zoals alleen de Franse films dat kunnen. Francois Damiens en Karin Viard zijn ook fantastisch als de ouders van Paula.

En tja, het laatste gedeelte. Ik wordt niet snel emotioneel bij het zien van een film maar wanneer Paula het nummer Je vole zingt kan je niet anders dan je laten meevoeren door wat zich afspeelt in de film en je tranen gewoon de vrije loop te laten. Ik was in ieder geval even een emotioneel wrak aan het einde van de film . Ook wanneer Paula bij een schoolvoorstelling zingt en het geluid langzaam wordt teruggedraaid zodat je ziet hoe de ouders de voorstelling beleven…. Prachtige cinema. Indrukwekkend!

Goede film over een meisje met dove ouders die een muzikale carrière ambieert. De film heeft een vlot tempo en de het gezin wordt lekker chaotisch neergezet zonder over de top te gaan. De film is wel op zijn sterkst tijdens de meer dramatische momenten zoals het prachtige einde (mooi liedje ook). Verder nog een fijne cast.

Sterke film. Ik verwachtte een vrij doorsnee komedie met een bijzonder onderwerp, maar deze film is toch meer dan dat. Meer dan een komedie is het ook een tragikomedie, met scherpe dialogen en veel leuke momenten. Het is een erg doordachte film, heel knap gebouwd rond een tweetal liedjes. Behoorlijk geslaagd ook hoe de dove mensen worden uitgebeeld, in hun gedragingen en de geluiden die ze onbewust maken. Het enige wat het niveau van de rest van de film niet haalt is het subplotje rondom de burgemeester en de verkiezingen, dat hing er maar een beetje bij.

De film zit vol geslaagde verrassingen en krachtige momenten die elkaar opvolgen, zit je net te wachten op het duet wat het hoogtepunt van de film lijkt te worden, volgt er een oorverdovende stilte, en krijg je een klap na als de muziekleraar achter het 'geheim' van Paula komt. Heel geslaagd vond ik ook de dubbele bodem wanneer de moeder van Paula zegt dat ze moest huilen toen ze erachter kwam dat haar pasgeboren dochtertje kon horen, en dan krijg je het laatste liedje als grote uitsmijter. Moet zeggen dat de Franse taal zich wel ideaal leent voor zulke emotionele nummers.

Een fijne warme film, met een geslaagde realistische benadering van de wereld van de dove mensen, en van hun 'mantelzorgers'. 4*

Niet mee eens, mijn ouders zijn doof en ken vrij veel mensen uit de dovenwereld en kan je met gerust hart zeggen dat het verwoorden van seksualiteit daar makkelijker gaat dan bij ons horende. Ik zag in de film vele herkenbare dingen, gedrag en houding van ouders, het kind dat te veel verantwoording voelt, de egoisme en het verlangen naar dove kinderen. Deze film liet de realiteit van deze gemeenschap zien en dat is kunst.

Weet even niet meer waar ik het las (ik dacht op MM, maar vind het niet zo snel terug, kan ook ergens anders zijn geweest), maar Louane Emera (Paula in de film) blijkt een enorm natuurtalent te zijn. En het verhaal uit de film heeft wel wat weg van haar eigen verhaal. Als zestienjarige schreef haar moeder haar in bij The Voice in Frankrijk, vanwege haar mooie zangstem. Ze won, bracht vervolgens een CD uit en even later liet ze met deze film zien dat ze ook uitstekend kan acteren, in gebarentaal nog wel... Petje af hoor.

Auditie Louane Emera by "The Voice" - YouTube. Een mooie auditie, waar ze door alle emotie zelfs even vals zingt . In de video vertelt ze (samengevat) dat ze als kind is gaan zingen wanneer ze alleen was, omdat ze het leuk vond.

Een mooie komedie/drama/muziek film...

Mooi en leuk verhaal...

Prima acteerwerk...

Knap werk voor gebaren taal...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Heel goed!

Voor mijzelf ben ik slechthoren maar gebruik geen gebarentaal...

Leuk dat ik deze film zelf gevonden...

Weinig subtiele en soms wat oppervlakkige komedie.Grootste oorzaak daarvoor is het matig uitgewerkte verhaal en de wat vlakke regie.

Het originele uitgangspunt en mooie camerawerk vergoeden gelukkig veel.

Het is echter de uitstekende rol van nieuwkomer Louane Emera als Paula die La Famille Bélier alsnog naar een erg ruime voldoende tilt.

Erg onderhoudend en leuk.

Eens met hierboven, het script laat een paar flinke steken vallen wat mij betreft. Balletjes worden opgegooid en soms niet verder uitgewerkt. Verder is de film inderdaad weinig subtiel, hij gaat (zeker in bepaalde scènes, waaronder het einde) soms vol op de sentimentele toer. Toch zijn er aardige momenten van humor en speelt Louane Emera haar rol als Paula inderdaad erg innemend.

Geen indrukwekkende film voor mij dus, maar ik heb me niet verveeld. Amusant en bij vlagen ontroerend. Jammer van die paar valse noten waar het op sentiment aankomt.

Ruime 3*

Naar aanleiding van het commentaar van John Milton de film opnieuw gekeken. Ik heb weinig valse sentimenten kunnen ontdekken, maar wel een aantal ontroerende momenten met als hoogtepunt het mooie lied-met-gebarentaal. Ik kijk liever naar zo’n film die mij ontroert, dan naar een zogenaamde machofilm vol zinloos en/of bloederig geweld. Ik heb dat nog nooit onderhoudend gevonden.

Daar sluit ik me bij aan. Inmiddels ook 2x gezien, en steken in het script kon ik ook niet vinden, behalve dat verhaal rond de burgemeester en de lokale politiek misschien, maar dat vond ik wel het minst interessante aan de film. Wat maakt het uit als dat verhaaltje niet werd afgerond, toch? Daarbuiten komt het als een hele eerlijke film over, en inderdaad behoorlijk ontroerend soms.

Ik was zeker bij het lied met gebarentaal ontroert hoor, zelfs wat opwellend traanvocht. Maar dat dan vader, moeder en zoon elkaar hand pakken, en vader bij een bepaalde zin uit het lied die haar gevoelens letterlijk uitlegt veelbetekenend knikt naar moeder in de trant van 'ja zo is het, nu snap ik het', was voor mij toch een smet. Het ligt er dan net té dik bovenop voor mijn gemoedsrust.

Met onafgemaakt en steken laten vallen in het script doel ik op zaken als de ruzie tussen Paula en haar duetpartner na die klap, waar vervolgens weinig mee gedaan wordt. Hij is nu ook boos op haar, maar of dat alleen door die klap komt wordt nooit helemaal duidelijk. Een tijdje later is alleen opeens weer goed zonder dat dit echt uitgepraat is door de 2 karakters. Hetzelfde geldt voor voor de aanvaring met moeder in de kaasschuur, waar ze toch enorm kwetsende dingen tegen haar dochter zegt. Uiteraard is 'dingen uitpraten' lastiger in dit gezin, maar ook hier geldt dat die dingen gewoon in de lucht blijven hangen tot het blijkbaar even later ineens weer goed is. Dat zaken enigszins noodgedwongen onuitgesproken blijven bij hen is logisch, maar ook dan vond ik dat filmisch niet goed uitgewerkt. Dat gevoel had ik ook bij het broertje zijn avontuurtje met de latex-allergie. Wat voegt dit nou echt toe?

Het is niet zo dat ik de film niet ontroerend vond, ik vond hem alleen soms net even te gemaakt en voor mijn gevoel werden er teveel balletjes opgegooid waar weinig mee gedaan werd. gemiste kansjes, zogezegd.

Niets mis met sentiment en ontroering, maar ik geef wel toe dat ik erg kritisch ben op dat vlak. Ik vind iets al snel (te) gemaakt en ben daar wat overgevoelig voor. Waar een ander nog steeds denk 'gut wat mooi', beginnen mijn mondhoeken soms al wat te vertrekken.

True!

Heerlijke feel good film. Fijne personages. Niet te absurd, niet te sentimenteel. Gewoon een film waar je je zorgen een beetje aan de kant kan zetten.

Op zich wel een interessant gegeven, hoe de film de moeilijkheden van een horend kind in een doof gezin wil laten zien, maar op een of andere manier wekte de film bij mij een hoop irritatie op. Het drukke Franse geleuter, de saaie jongen van school, de irritante moeder die zich continu gedraagt alsof ze debiel is, het niet uit de verf komende subplot waarin de vader voor burgemeester wil runnen. Soms leek het een slechte klucht, een theatervoorstelling van het plaatselijke amateurtoneel.

Het tweede deel van de film, als ze in het koor komt en de mogelijkheid om naar Parijs te gaan om een toelatingsauditie te doen komt het een beetje op gang, maar vervalt het alsnog in een hoop voorspelbaarheid. Soms weet het heus wel een snaar te raken als de vader wil 'luisteren' door haar keel te voelen en aan het eind tijdens de auditie, maar ik was de personages al behoorlijk zat, dus uiteindelijk weet het de film voor mij niet meer te redden.

De laatste minuten kunnen je nog even laten denken dat je een mooie film hebt zitten kijken, want die laatste zangscene is wel erg mooi gedaan, net als dat momentje met haar vader, alleen jammer dat de hele film verder behoorlijk irritant is. Die moeder voorop, zij trekt de hele film nog wat extra omlaag en lijkt zo weggelopen uit een of andere vervelende klucht.

Voor de rest is het allemaal behoorlijk slappe hap, een soort tienerserie die je zo op een doordeweekse middag op de NTR (vroeger Teleac) zou verwachten. Zo'n subplotje van zo'n vader die burgemeester wil worden, wat moet je ermee, het wekt slechts ergernis op.

Wat minder lollig allemaal en je hebt al een wat sterkere film wat mij betreft, maar het is wat je wel vaker ziet in dat soort Franse films, allemaal wat mal en 'stout'. Niet mijn ding.

2,5*, maar dat halfje is echt alleen voor Louane Emera.

Deze formulematige coming of age-film gaat over de zoektocht van een jong meisje naar haar passies en talenten, maar stipt ook uitgebreid de relatie met haar aanhankelijke ouders aan. Paula’s ouders bedienen zich van uitbundige gebarentaal, gekke maniertjes en onhandige manoeuvres, waardoor de buitenwereld hen al snel zal bestempelen als gek en alternatief. De ouders weten dit misschien zelf ook wel, maar klemmen zich daardoor des te meer vast aan hun enige dochter.

Het mag geen verrassing heten dat het verhaal van deze film niet al te verrassend of origineel verloopt (zie link onder). Veel sluit aan op wat ik al eerder zag in films als Les Choristes (2004). Toch weet La Famille Bélier bij vlagen te ontroeren. Dit komt met name door de mooie muziek en het naturelle acteerwerk van de complete cast. Daarbij is het in dit geval denk ik een voordeel dat er geen sprake is van bekende namen, waardoor je een compleet nieuwe wereld betreedt. Een groot minpunt is wel dat er enkele plotholes en zwakheden in het script zitten. Die details leiden op momenten toch enigszins af.

La Famille Bélier is een warm Frans drama dat ik zeker aan zou raden. De film kijkt prettig weg en wist me bij vlagen ook te raken.

3.5*

Uitgebreid(er) stuk: Blindspot #1: La Famille Bélier (2014) Tim Bouwhuis - timbouwhuis.nl

Wat een leuke film met een originele invalshoek. Er wordt prachtig geacteerd en de film raakte me hier en daar ook wel. Er zitten zeker wat slordigheidjes in de film, maar dat mag de pret niet drukken. Wil je eens een film buiten al het Hollywood-geweld om? Kies dan deze Franse komedie / drama. Gezien vanaf Blu Ray. 3,5 *

Van de week heb ik de film voor de tweede keer gezien op France1. De eerste keer dat ik hem zag vond ik het al een goede film. Zo ook deze keer. Geweldig hoe het leven van een horend tienermeisje in een gezin van doven in film weergegeven wordt. De eerste keer dat ik de film zag vond ik Karin Viard (geweldige actrice) wat overdreven druk spelen. Er is mij toen uitgelegd dat deze uitingsvorm heel goed bij een slechthorende past. Van de week keek ik er dan ook met andere ogen naar. Dan de scene bij de huisarts die door iemand hier als goor werd bestempeld. Die scene past juist heel goed binnen deze film. Ik zal het absoluut niet als goor bestempelen, maar als realistisch. Het geeft heel goed weer hoe het is om als tienermeisje op te groeien met dove ouders. Om altijd te fungeren als een verbinding van de dove ouders met de sprekende samenleving. Het lijkt me niet leuk om de getuige te moeten zijn van een bespreking van je ouders over hun intimiteiten. Voor de rest is hier in deze topic al veel positiefs gezegd, waar ik me bij kan aansluiten.