Room 237 (2012)

Heerlijke analyse van The Shining, met zin, maar vooral veel hilarische onzin.

Visueel bijzonder knap geconstrueerde documentaire over allerlei vermeende verborgen details en thema's in de film The Shining. De meeste van deze theoriëen slaan wat mij betreft nergens op en worden absoluut niet overtuigend onderbouwd, maar het is wel grappig om te zien. Meest vergezocht (en meest hilarisch) is de stelling dat Stanley Kubrick meegeholpen zou hebben bij het in scene zetten van de maanlanding en dit thema zou laten terugkomen in The Shining. WTF! Wellicht moet ik de film nogmaals bekijken terwijl ik compleet stoned ben, misschien dat ik het dan eens ben met sommige van de mallotige stellingen die worden aangedragen.

Ik heb hem nu inmiddels ook gezien vandaag en hij is visueel inderdaad erg sterk. Specifiek voor filmbuffs en Kubrickfans is dit een aanrader. De kracht van de docu zit hem niet zozeer in de theorieën die de 5 geïnterviewden (die we niet zien) opperen, maar in het feit dat 5 verschillende mensen zulke uiteenlopende theorieën hebben ontwikkeld over deze film en hoe ze die onderbouwen. De docu wordt daarmee ook weer een soort commentaar op zich, al laat deze zonder te oordelen de mensen hun verhaal doen.

Je hoeft het niet met de ideeën eens te zijn om lol hieruit te halen!

Room 237 is een docu geheel gewijd aan de beste horror ooit gemaakt: The Shining! Wat mij betreft ook Kubricks beste film. Verschillende mensen komen aan bod om dit meesterwerk te duiden of uit te leggen. Het gaat er nogal vergezocht aan toe. De één ziet een metafoor met de indianengenocide, de ander met de holocaust. Ook Kubricks vermeende regie van de Apollo 11-landing wordt er bij gehaald en ohja, natuurlijk heeft er één The Shining achteruit afgespeeld om bepaalde dingen te ontdekken. Ik vond het wel aardig allemaal, maar veel had ook een hoog -gehalte.

Warrige film, met sporadisch dingen die wel grappig gevonden zijn, maar die voor het grootste deel echt autisten- (of hoogbegaafden-) materiaal is. Met het meeste kon ik vrij weinig, en dan was het ook nog eens irritant langzaam verteld.

De boel had een stuk gestructureerder gekund, nu had ik het grootste deel van de tijd eigenlijk geen idee wat de vertellers precies wilden bewijzen.

Niet heel erg mijn cup of tea dit, maar voor andere mensen misschien hartstikke boeiend.

2*

Behoorlijke tegenvaller. Ben een groot liefhebber van The Shining (Kubrick's beste, wat mij betreft), maar deze documentaire die dit meesterwerk nauwkeurig onder de loep neemt, komt veelal met theorieën die wel érg vergezocht zijn. Sommige elementen die worden aangestipt in deze docu laten zeker zien dat Kubrick een meester was in details en achterliggende gedachtes, maar zodra men beelden achterstevoren, door elkaar en ondersteboven gaat afspelen en dan met allemaal idiote vergelijkingen op de proppen komt, wordt het vooral lachwekkend. Zo kun je met een beetje goed lullen overal wel iets achter zien. Verder lijken veel sprekers maar niet tot een punt te komen, hun verhaal heeft vaak een ellenlange aanloop nodig, maar echt sterke analyses blijven uit. En de audio was ook zwaar ondermaats, de belabberde mixage zorgt ervoor dat je sprekers soms erg moeilijk kan verstaan. Scheelt dat een groot deel van hun idiote theorieën niet echt de moeite van het luisteren waard is.

2 sterren.

Er zaten me toch een hoop vergezochte theorien in, tjongejongejonge. Een hoop aannames die soms ook niet tot een conclusie leiden.

Sommige mensen hebben echt niks te doen in hun leven.

Gewoon lekker The Shining kijken en genieten!

Argh.

Hoe komt het toch dat dit soort docus steeds met de meest obsessieve, idiote personen aan komen zetten? Is de gemiddelde docukijker dan echt een verdoken Man Bijt Hond fanaat die zo zijn hobby in een iets gedistingeerdere omgeving kan uitoefenen? Is het echt zo leuk 100 minuten lang te lachen met de meest vergezochte, kritiekloze interpretaties? Is het docu genre de moderne freak show geworden?

Op één of twee momentjes hoor je de sprekers zichzelf een klein beetje in vraag trekken, maar dat wordt snel weer onder het tapijt (pas op, de motiefjes zijn belangrijk!) geveegd. Dat het niet zo belangrijk is wat Kubrick er nu wel of niet zelf in gelegd heeft staat als axioma vast, zo hebben ze zich er van vergewist dat ze nooit tegengesproken kunnen worden. Maar dat Kubrick een genie is wordt bij elke kronkel weer bovengehaald, IQ van 200 en een gevoelig kind, staat garant voor een creatief genie.

Vrije interpretaties en connecties worden gesmeed tot semi-coherente theorieën. Zo krijgen we er een vijftal. Van mensen die grondplannen maken van het hotel tot mensen die elke frame nakijken om seksuele symboliek op te speuren (en dan nog zag ik het niet - de papierlade als raging boner, echt?). Holocaust en Indianen verleden. Zelfs het hele zijn van de mens zit in de film verwerkt. En hoe langer het vijftal naar de film staart, hoe meer ze zien. Getaltheorieën (altijd populair), filmfouten die een nieuwe verklaring krijgen (de stoel is er niet meer, dat moet wel een referentie naar de cheesiness van minderwaardige horrorfilms zijn) en zelfs taalkundige constructies worden bovengehaald om toch maar zin uit de onzin te destilleren. Ow ja, en de maanlanding was niet echt. Vraag het maar na.

Tijdens de 100 minuten ben ik er nooit uitgeraakt of de docu nu bezig was met The Shining of met de mensen die aan het vertellen waren. Gaat het over The Shining dan heeft deze docu werkelijk niks zinnigs te vertellen. Zelfs al klopt er één detail van, dan wordt dat meteen weer op de helling gezet door het gezever dat errond verzonnen wordt. Gaat het over de mensen dan voegt deze docu niks toe, want dat er obsessief volk bestaat dat de realiteitszin enigszins verloren is dat zullen de meeste kijkers van deze docu wel al weten.

Grote vraag na het kijken van deze Room 237 blijft uiteraard "zelfs al klopt het, wat dan"? Stel dat het holocaust verhaaltje waar is ... dan gaat The Shining over de holocaust. Dan zijn er misschien 0.001% van de kijkers die dat eruit halen. En zegt de film daar dan iets nieuws of waardevols over? Is Kubrick een genie door een puzzeltje van een simpele boodschap te maken? Is dit echt waardevolle communicatie? Mnee, dit gaat over puzzelaars en mensen die connecties wíllen zien. En vooral mensen die zichzelf obsessief verliezen in zaken. En dat is eigenlijk in elke docu wel weer hetzelfde riedeltje.

Ik werd echt compleet gestoord van de onzin die hier 100 minuten lang over de kijker heengestrooid werd. Met stip één van de meest irritante films die ik al gezien heb.

0.5*

Een documentaire over 1 van de aller beste films ooit gemaakt moet wel interessant zijn toch? Think again, het lijken wel dezelfde soort mensen die geloven dat Paul McCartney dood is en de film zelfs achterstevoren gaan afspelen om clues te achterhalen?
En het gaat zelfs nog zo ver dat ze zogenaamd bewijzen in deze film hebben gevonden dat Kubrick de maanlanding heeft gefaked. Ze nemen alles zo serieus terwijl het ook wel duidelijk is dat Kubrick een gevoel voor humor had en misschien die kleine aanwijzingen naar de maanlanding die alleen de grootste nerds eruit pikken met een knipoog erin heeft gestopt, het was dan ook wel lachwekkend dat ze die optie niet benoemden en er ontzettend serieus en overtuigd over doorpraten.

Alhoewel 80% van de theorieën in deze film totaal niet geloofwaardig zijn en minimaal worden onderbouwd, is de overgebleven 20% soms nog best wel interessant.
Om een paar voorbeelden te noemen, de hitler snor en de theorie over de indianen waren erg interessant. Of hoe ze in het begin van de film bijna onder een auto lijken te komen maar de scene net op dat moment stopt, was iets wat mij niet eerder was opgevallen.

Veel vergezochte crap in deze film maar tegelijkertijd ook een paar interessante invalshoeken.

2*

Deze film ging heel snel van het vieren van Kubrick naar zilverpapieren hoeden-achtige mumbo jumbo.

Als documentaire is de film erg ondermaats. De enige beelden die niet uit Kubricks films komen zijn saai en extreem eentonig. De geïnterviewden worden niet echt getoond, dus het interesseert je niet eens wie er aan het woord is. Productioneel gezien is het meer een veredelde YouTube "analyse" door iemand die eigenlijk een totale flapdrol is.

Wanneer de beweringen zinnig zijn, is dit echter een plezierige duik in de subteksten van The Shining. Het is best leuk om al die "easter eggs" (als je ze zo kunt noemen) te zien die de filmmakers hebben achtergelaten. Dat stukje over het afspelen van de omgekeerde film bovenop de gewone film was fascinerend, ook al was het niet de bedoeling van de regisseur.

Rond het uur ging het veel te diep in samenzweringstheorie-territorium en raakte ik het spoor volledig bijster. Antisemitische boodschappen vinden in de Three Little Pigs omdat Jack Nicholson een citaat uit de film heeft geliked lijkt veel te ver gezocht. Ook de Moon Room is totale onzin.

Verdomme, nu moet ik The Shining weer gaan kijken.