Emperor (2012)

Goede film.

Geen grootste Hollywood film, achteraf ben ik daar blij om. Het verhaal wordt op een neutrale manier verteld en speelt zich af rond de begindagen van de bezetting van Japan door de Verenigde Staten. Laat ik maar gelijk zeggen dat deze film voor vele misschien een saaie bedoeling zal zijn. Er zitten geen grootste scenes die kijkers, die geen besef hebben van de Japanse geschiedenis en cultuur, kan bevredigen. Het is daarentegen juist interessant voor de liefhebbers. Recentelijk nog een boek gelezen over deze korte periode, en hoewel veel kleine feiten niet worden belicht in deze film, ben ik toch tevreden over het resultaat.

De goede cast en goede production value zorgen ervoor dat deze film niet in de vergetelheid zal raken. Het had hier en daar echter toch wel wat meer kunnen uitblinken.

3.5*

Films die de geschiedenis toelichten vind ik bijna altijd interessant.

Twee door elkaar lopende verhalen. De love-story en de aanklager op zoek naar de waarheid.

De sympathie voor de Japanners blijft beperkt. Al krijg je zo wel meer zicht op hun beweegredenen en cultuur. Prima in beeld gebracht. Goed geacteerd. Vertederende Aya. Tommy Lee Jones is geknipt voor de rol van MacArthur.

De film begint met real footage beelden van de atoombom die ontploft boven nagasaki, daarna is er een korte spanningsbouw die snel afneemt en overgaat in onbestemde romantische flashbacks en een research naar de rol van keizer Hirohito bij het starten van de oorlog.

Meerdere keren heb ik me tijdens de film afgevraagd hoe ze er op komen om Matthew Fox een rol te geven als generaal van de U.S Army. Van een generaal verwacht je op z'n minst een stoere personage die een generaal met ijzeren discipline kan vertegenwoordigen. Maar daar komt het niet in de buurt. Eerlijk gezegd komt hij nogal kneuzig over en heeft hij niet het karakter om Aplomb als een generaal te acteren.

Tommely Jones vervult in tegendeel prima de rol van MacArthur alleen komt hij weinig in beeld. Ik vind dat de film vooral tekort schoot in het brengen van de oorlogssfeer in 1945, hoe het toen die tijd was. Er had in deze film wel wat meer pit gekund en ze hadden beter kunnen kiezen voor een acteur als David Schwimmer als de generaal.

Verwacht geen helden verhaal, wel veel romantiek en niet al te sterke dialogen.

Als summun van de film wil ik toch wel even benoemen dat aan het einde van de film, het gesprek tussen de Emperor en MacArthur zeker intrigerend was en ook licht ontroerend.

Een interessant en ondertussen wat vergeten onderwerp.

De afloop van de oorlog tussen Japan en Amerika is natuurlijk in zeer hoge mate beïnvloed door de atoombom, maar buiten dat weten we er eigenlijk maar heel weinig van af - en dan bedoel ik de details over hoe het nou echt zat. Zelfs de verre familieleden die in Indie waren tijdens de tweede wereldoorlog hebben als regel weinig beeld van wat er in Japan zelf gebeurde - of willen en kunnen daar niet over praten. De naam van Hirohito is zeker niet een eenvoudige en onbelaste 'conversation starter', en het hoe en waarom van MacArthur's rol in de berechting van de Japanse oorlogsmisdadigers geen onderwerp voor tijdens het eten. Onmogelijk daardoor om er een objectief beeld van te krijgen, een neutrale mening over te vormen.

Wat een beetje jammer is is dat de film in de behandeling van het hoofdonderwerp toch erg teleurstellend aan de oppervlakte blijft, veel te veel de controverse vermijdt en op veilig speelt. Er ligt net iets teveel een 'gewoon' sausje over de film, met de hoofdpersoon Bonner Feller die zich in de kroeg zit te bezuipen of flashbacks krijgt naar zijn liefje. Interessant persoon overigens, die Bonner Feller - van die sluier had dan wel een klein tipje van mogen worden opgelicht. In plaats daarvan kiest de film meer een flauwe aanpak met romantiek - waarvan het me eigenlijk zal roesten of dat op waarheid gebaseerd was of niet. Het blijft een gemiste kans; met een wat hogere geschiedkundige nerd- of geek-factor was deze film tot iets echt bijzonders geworden, die een andere kijk op de materie had kunnen geven, had kunnen intrigeren.

De keuze voor Matthew Fox is in mijn ogen prima. Misschien wordt wat makkelijk vergeten dat niet elke 'generaal' een houwdegen is van het type Patton. Fox speelt een stafofficier, een inlichtingen- en communicatiespecialist, geen zandhaas, en doet dat wat mij betreft overtuigend. Tommy Lee Jones valt me in vergelijking wel wat tegen, lijkt niet goed in zijn vel te zitten.

Over de beelden zou ik dan nog een prijzend verhaal kunnen ophangen, maar daar gaat de film niet over. Het blijft bij een wat teleurstellend gebrek aan diepgang.

Redelijke film waarin een Amerikaanse generaal moet onderzoeken of de Japanse Keizer berecht moet worden als oorlogscrimineel. Een interessant en wat onderbelicht stukje geschiedenis van de Tweede wereldoorlog. De romance is wat overbodig en leidt juist voornamelijk af. Mooi in beeld gebracht en Tommy Lee Jones heeft wat te weinig scenes.

Een wat onbekendere oorlogsfilm deze Emperor. Desondanks is het zeker geen film die onder de maat is. Het begin verloopt wat stroef en ik en wellicht vele andere kijkers moeten er eventjes inkomen. Het is een niet alledaagse film, je kan hier niet spreken van clichés buiten de romance dan eventueel. Nu goed ik denk dat een romance niet slecht is omdat het de gedachtegang van Fellers beter verklaart.

Tommy Lee Jones vond ik wel een beetje op de autopiloot spelen maar Matthew Fox speelt een menselijke generaal die met zijn uitstekende mensenkennis deuren doet opengaan waar anderen er tegenaan zouden lopen. Het is dus geen oorlogsfilm waar je kijkt naar de ontberingen van mensen of waar je de grootste tijd van de speelduur op het slagveld doorbrengt. Emperor gaat over de naoorlogse ontwikkelingen tussen Japan en Amerika. Het is een authentieke film die meer kijkers verdient.

Historisch drama over een sleutelmoment in de na-oorlogse wereldgeschiedenis. Nadat Japan zich in augustus 1945 heeft overgegeven aan de Gallieerden, krijgt Generaal Douglas MacArthur [Tommy Lee Jones] de opdracht om vast te stellen of Keizer Hirohito [Takatarô Kataoka] verantwoordelijk kan worden gehouden voor het bombardement op Pearl Harbor. MacArthur besluit deze ingewikkelde kwestie over te dragen aan Generaal Bonner Fellers [Matthew Fox] die de Japanse taal en cultuur goed kent. Fellers staat voor een enorm moreel dilemma, bovendien zaagt Generaal Richter [Colin Moy] aan Fellers stoelpoten door te spitten in diens verleden.

Het centrale gegeven is razend interessant en geeft ons inzicht in de totstandkoming van de relatie die Japan sindsdien heeft met de rest van de wereld, en met de VS in het bijzonder. Fox is echter kleurloos in de hoofdrol en Webber verleent de verhoren niet de bijbehorende gewichtigheid. De flashbacks naar Fellers romance met een Japanse mede-studente [Eriko Hatsune] zijn interessanter en zijn bovendien mooi in beeld gebracht door [Stuart Dryburgh]. De ontmoeting tussen MacArthur en Hirohito is echter het beste moment in deze verder wat teleurstellende geschiedenisles.

Totaal onbekende film die ik tegen kwam bij de kringloop, en nu hoop ik al langer de MacArthur film met Gregory Peck tegen te komen, maar ik dacht deze ook wel eens te kunnen proberen.

Tja...laat duidelijk zijn dat de Japanse cultuur een soort van 'Doos van Pandora' is. In Spooksoldaten van Hampton Sides en The Pacific van Peter Schrijvers is voor de gemiddelde geïnteresseerde al goed te lezen hoe de Japanse commandoketen werkt, hoe het hiërarchisch in elkaar steekt en hoe het cultureel zit omtrent de keizer en bepaalde gedragingen. Een wereld op zich en zonder een beetje kennis praktisch onbegrijpelijk. Het licht dat Emperor in die zin op de zaak werpt is interessant. Hoe is de cultuur, de gedachtegang en besluitvorming. En dan wil ik even een lans breken voor acteur Matthew Fox die mij best meevalt, want wat verschillende mensen kennelijk niet weten, Fox zou geen generaalstype zijn, is dat niet iedere generaal een dolle of blaffende hond is. In het geval van Fellors is de rang slechts een titel maar zit hij in de staf vanwege andere kwaliteiten. Als Azië-kenner in dit geval, en deze meneer was vooral thuis in psychologische oorlogsvoering en de inlichtingendienst, maar dat terzijde.

Helaas houdt het daar op met de pluspunten. De interviews en het stukje achtergrond is zo gezegd boeiend, van de rest kan dat niet gezegd worden. Zo vind ik Tommy Lee Jones een prima acteur en vaak een reden om te kijken, maar er is toch meer nodig dan een pilotenbril en de befaamde 'corncob pipe' om Douglas MacArthur neer te zetten. Gregory Peck deed dat in '77 ongetwijfeld een stuk beter, hij lijkt tenminste nog een beetje op het karakter, Jones totaal niet. Dan de plichtmatige liefdesaffaire tussen Bonner en Aya, net alsof men daarmee zo veel mogelijk vinkjes qua genre lijkt te willen zetten en wellicht wat vrouwelijke publiek aan wil trekken. Echt! Het is geen oorlogsfilm, er zit ook liefdesdrama in! Het Titanic syndroom noem ik dat, waar de context minder belangrijk of interessant is dan de totale omgeving.

Het mag duidelijk zijn dat deze Emperor niet bepaald mijn ding is. Verkeerde balans, slecht gecast, in het geval van Jones, en al met al over het gehele product gezien niet boeiend. Jammer, want een dergelijke geschiedenis verdient beter dan dit.