Earth Girls Are Easy (1988)

Dit is een compleet over-the-top-verhaal dat noodgedwongen dolkomische situaties provoceert. Regisseur van Earth Girls Are Easy Julien Temple kennen we nog van een aantal muzikale films. Hij debuteerde met The Great Rock 'n Roll Swindle die het verhaal van de controversiële punkgroep The Sex Pistols vertelde. In het jaar '86 kwam hij op de proppen met de rockmusical Absolute Beginners met Patsy Kensit en op muziek van David Bowie. Deze prent was al wat minder geslaagd dan zijn debuut en Earth Girls Are Easy werd nog iets minder goed ontvangen. Voor wie houdt van dolkomische situaties heeft deze prent nochtans best wat fun te bieden. Geena Davis en Jeff Goldblum, die elkaar beter leerden kennen tijdens de opnames van The Fly en daarna huwden, zijn komisch in de hoofdrollen. De toen nog relatief onbekende Jim Carrey kruipt in de huid van een tweede alien. Temple maakt van de bizarre gegevens gebruik om allerlei leuke knipogen te werpen naar verschillende genres...

gisteren gezien, en ben toch een beetje blji dat ik 'm volledig heb uitgekeken.
Het 1ste halfuur is amper om aan te zien, maar van zodra de kennismaking met planeet Aarde heeft plaatsgevonden valt ie nog best te pruimen. Dat de visual effects (voor zover we daar al over kunnen spreken) nergens zijn negeer ik natuurlijk even, en ook dat er niet altijd even goed geacteerd wordt. Maar grappig? Jawel, bij momenten. Beste stukje is van zodra ze voor de 1ste keer uitgaan met z'n allen.

2.5*

Een leuke, overdreven combinatie tussen musical en komedie. De film moet het tegenwoordig vooral hebben van de bekende cast. Maar in die tijd (1988) viel de bekendheid van de sterren hier wel mee. Jeff Goldblum, Damon Wayans en Geena Davis doen het leuk. Weliswaar wat over-the-top maar dat is de hele film al, dus dat maakt niet zo veel uit. De reden waarom ik de film zo graag wilde zien en waarom ik hem ook uiteindelijk gekocht heb, is Jim Carrey. Hij had niet de hoofdrol hier, maar zijn personage was wel een van de leukste van de film. De onwetendheid van de aliens is het grappigste. Verder hou je een soort typisch jaren '80 filmpje over met erg simpele special-effects en veel muziek. Maar hoe fout de film ook is, het is wel vermakelijk om te kijken. De film bevat enkele leuke scenes waaronder de avond stappen, maar ook vooral de autorit met Carrey en Wayans en de daaropvolgende scenes in het ziekenhuis . Het einde is dan weer wel een beetje cliché, maar eigenlijk maakt het niet zo veel uit. Gewoon een leuke, vermakelijke film. En ik ben blij dat ik hem eindelijk eens gezien heb, want ik wilde hem al sinds enkele jaren zien.

3*

Een filmpje die ik al ontelbaar vaak bij de kringloop ben tegengekomen en onlangs maar eens mee heb genomen omdat ik me toch vagelijk iets meende te herinneren deze ooit gezien te hebben, en anders is Geena Davis wel een goede reden. En gisteravond er dan nog maar even ingegooid op de na-avond, en een heel groot succes werd dit niet, en waar ik in de veronderstelling was dat ik deze film wel eens gezien heb denk ik toch voornamelijk dat dit My stepmother is an alien betreft.

Want van meet af aan heb ik een beetje moeite met de kleurrijke aliens, of met Doctor Love en de toch wel erg flauwe humor. Dan zijn er nog een paar tenenkrommende dans en zang momenten dat ik denk wel ja ook nog musical, alsof het niet erger kan. En is de aanloop naar de finale met het strand, tankstation en dollemansrit gewoon allemaal to much en loopt het geheel volledig uit de klauwen en zitten Jim Carey en Damon Wayans toch regelmatig op het randje.

Maar pluspunten zijn er toch zeker, want hoewel de humor en het gedrag van de drie aliens regelmatig ergerlijk zijn kun je geen betere acteurs casten dan Goldblum, Carey en Wayans. Dan zijn er toch zowaar leuke momenten en grappen die wel slagen, mag muziek gemaakt door Nile Rodgers altijd genoemd worden, heeft de beginfase erg mooie momenten qua design en is het vet aangezette jaren '80 beeld ook wel oké en is Geena Davis Filmpje waarvan ik in de veronderstelling was dat ik deze al eens gezien had en in hetzelfde rijtje schaarde als Das Weisse Band en Werk Ohne Autor. Ofwel een Duits zelfkritisch beeld. Toch meen ik mij te herinneren dat de film die ik gezien had zwart wit was, de synopsis van een stel kinderen dwalend in het naoorlogse Duitsland klopt in ieder geval wel ook al was er verder geen enkel punt van herkenning. Of het nu die zelfde film is of niet, mijn gevoel en verwachtingspatroon werd niet voldaan door deze film.

De opening op zich mag er zeer zeker zijn, een beeld overigens met een bepaalde tweedeling met aan de ene kant het kinderlijke, naïef en onbewust, daartegenover tegenover de decadentie, arrogantie en angst waarin dingen moeten worden weggemoffeld door de ouders. Het tekent andermaal de lelijke kant en laag van het nazisme en de totale instorting van wat was opgebouwd waar de kinderen eigenlijk amper een idee van hebben en pijnlijke kreten bezigen als hoop op de 'endsieg' en geloof in de goede bedoeling van Hitler. Onderwijl is de vlucht het enige dat telt met achterlating van het goede leven en terugtrekking op het platteland en later op de vlucht een alleen maar groter contrast toont.

Terwijl er op de achtergrond altijd een bepaalde spanning en dreiging sluimert, en alles waar de kinderen op kunnen steunen weg valt, is het regelmatig de vraag hoe je al die doctrine weer uit een kind krijgt temidden van een Twilight Zone achtige setting, zeg maar gerust een soort van schemerwereld waar het echte noodlot van het land en de mensen nog niet doorgedrongen is, noch wie nu eigenlijk de vijand is want achterdocht, haat, misbruik, moord en verkrachting is allom in het naoorlogse Duitsland. Het betekent een land in complete wanorde en je zou zeggen met dit alles, inclusief sterke acteerprestaties zoals Saskia Rosendahl, heb je toch heel wat, maar helaas.

Want hoe langer de film duurt, en des te langer Lore met gevolg rond dwaalt, des te oninteressanter wordt de reis die men onderneemt richting oma. En ja, daar begint de film op een gegeven moment toch wel op vast te lopen, weer geen vreten, weer die huilende baby, weer een bos, weer ruzie onderling of met Thomas. En zo voorbij de helft snak ik dan ook naar het einde van de film en ben ik alle feeling kwijt. Helemaal opgegeven heb ik de film nog niet die op de herkijk stapel terecht gekomen is. Drie sterren voor nu. wel uitermate lekker en leuk. En dat maakt Earth Girls Are Easy voor een keer best oké maar daar houdt het dan toch wel op met deze komedie die zijn beste tijd gehad heeft en wat mij betreft geen voldoende krijgt.