De Marathon (2012)

"Nee, hardlopen. Alleen net iets verder dan de koelkast."

Een erg geslaagde film, zeker voor Nederlandse maatstaven. Sowieso is het alweer een tijdje geleden dat ik echt goed stuk ging om een Nederlandse film.
Misschien komt het omdat ik zelf ook in Rotterdam woon, maar de lompheid van de verscheidene personages kwam goed bij mij over. Er zitten dan ook best wat geslaagde grappen tussen, plus de politieke incorrectheid.

Daarnaast is het drama aspect ook zeer goed uitgewerkt, met name Stefan de Walle zet hier een sterke rol neer. Het blijft aangrijpend zoals hij tegenover Youssoef begon over zijn ziekte en om zijn tirade tegen zijn zoon niet te vergeten.
De manier waarop comedy en drama elkaar afwisselen is dan ook sterk te noemen.

Een klein minpuntje vind ik wel dat sommige zijplotjes op niets eindigden, dat hele gedoe tussen Leo en Anita kon ook wel weggelaten worden en Nico die nog uit de kast moet komen. Al geven ze aan de andere kant zo wel wat achtergrondverhaal aan de personages.

3,5 Sterren.

Ik ben niet van 010 en ik kom er ook niet zo vaak, maar de humor ligt er wel op straat, zeker in de volksbuurten. Dat soort humor is haast perfect verweven met drama in deze fijne film over kameraadschap, doorzettingsvermogen en verantwoordelijkheidsgevoel.

Goed geacteerd, in het bijzonder door Stefan “Sinterklaas” de Walle, en daarnaast een zeer gevarieerde soundtrack.

Gewoon een prima film van eigen bodem.

Met deze film heb ik een leuk avondje gehad. Als geharde Westvlaming heb ik de film met Engelse ondertitels bekeken want dat Rotterdams taaltje vond ik soms onbegrijpelijk . Niet veel punten van kritiek verder. De humor is fijn en gevarieerd : nu eens visueel, dan eens verbaal. De acteurs brengen interessante menselijke working class karakters naar voor en de nevenplotjes rond de zorgen in hun privé-levens voegde meerwaarde toe en zetten hun wilskracht, solidariteit en volharding in de verf. Merk ook de racistische houding op tegenover Yous, die de belichaming is van de brave allochtoon, een gewild stereotiep in een maatschappij waar ze meestal als dreigend aanzien worden. Het einde was erg droevig, zoals ze met het lijk van hun vriend de laatste meters lopen. Misschien was dit er net over en had dergelijke dramatiek in deze lichte komedie niet gehoeven . Jaja, de noorderburen hebben indruk gemaakt.

Leuke film inderdaad. Humor was oke, maar had ik misschien wat meer van verwacht. Dramatisch gezien zat het dan weer wat beter in elkaar dan verwacht, al was dat nu ook weer niet direct om dolenthousiast van te worden. Er zijn wat losse eindjes en subplotjes die niet helemaal goed uitgewerkt zijn, maar de kern is dat zeker wel. Heb me prima vermaakt, zeker omdat er een aantal momenten zijn die echt heel geestig zijn. 3,5 sterren.

Redelijk vermaakt met deze film, vond de mix van komedie en drama in elk geval geslaagd. Goeie subtiele grappen ook.
Minpunten waren toch weer, naast wat afgeraffelde plotlijntjes, het acteerwerk (als vanouds), met name van de vrouwelijke bijrollen, en bovenal de oorverdovende clichés. Net als in Simon lijkt het wel of de makers continu met een scheef oog naar de optie van internationale distributie gluurden, er zaten wel heel veel typisch Hollandse dingen in (die rondvaartboot, sorry hoor). En er moesten natuurlijk de nodige grappen worden gemaakt over allochtonen, en één homo. Het vervelende is dat het enerzijds wel grappig is (Nico die de kleurencombinatie van de tenues schitterend vindt), anderzijds echt té karikaturaal; hetzelfde geldt dan ook weer voor de vrouw van Kees, die natuurlijk in de allerzwaarste kerk moet zitten enzo. Het zijn altijd dezelfde thema's die uitgemolken worden.

Verder is wat Onderhond al aangaf wel gerechtvaardigd in mijn ogen, dat dialect hier opnieuw erg clichématig wordt opgevoerd en geassocieerd met marginaliteit. Denk tegelijk dat dit ook geïnterpreteerd mag worden als uiting van de trots die Nederlanders koesteren op hun dialecten.

Maar goed, wel vermaakt dus, dit is duidelijk een genre dat zo nu en dan nog redelijk slaagt in de Nederlandse filmindustrie.

Gadver-de-damme zeg wat slecht!
Van vrienden hoorde ik goede verhalen over de marathon dus besloot hem maar eens te gaan kijken. Helaas kon de film mij niet bekoren. Het beste van de film vond ik nog het filmwerk.

De film begint al met de verjaardag in mineurstemming, waarna je hoopt dat het snel wat vrolijker zal worden. Maar nee, driekwart van de film blijft die grafstemming hangen, onnodig wat mij betreft, want het dient geen enkel doel.

Daarna in de garage ontspint het plot zich verder en leren we de personages verder kennen.
Uiteraard speelt er weer een 'nieuwe Nederlander' mee zoals het betaamt in Nederlandse producties alla schnitzelparadijs etc. Wat dit keer wel verassend is, is dat men van de politiek correctheid afstapt, verfrissend. Hoe we vervolgens komen te weten dat er een schuld is en hoe de sponsor wordt gevonden is echt belachelijk. Ik realiseer me dat het een film is, maar sorry hoor, er zijn 10.000 mensen die een marathon lopen, zo'n prestatie is echt geen 40.000 euro waard. Maar goed, zonder dat geen film dus dat nemen we maar voor lief.

Het acteerwerk vond ik erg wisselend, maar niet storend. De marathon wordt als komedie aangeprezen, maar echte leuke grappen ben ik de hele film niet tegengekomen. Af en toe zijn die scheldkannonades wel grappig, maar hilarisch wordt het nergens. De leukste grappen zitten al in de trailer van een paar minuten en dat zegt al genoeg.

Verder naar het einde toe stoort het me dat ze met een dode nog over de finish gaan. Jongens dit is niet grappig, dit een serieuze sponsor zal dit niet accepteren en het is zelfs weerzinwekkend.

1.000 mensen kunnen geen ongelijk hebben, maar ik ga hem niet aanraden.

Wat een makke spelregie. Zoveel prima acteurs, maar buiten Van Waardenberg heeft Koopal niemand tot een overtuigende prestatie kunnen aanzetten. Film kabbelt stuurloos voort zonder duidelijke keuze te maken, of toon te vinden, tussen slapstick en innemend.

kleine 2,5*

Ten eerste was mijn eerste zin niet op kritiek gebaseerd. Ieder zijn eigen mening. Ik ging er puur inhoudelijk op in. Lijkt mij dat je daar tegen moet kunnen als je hier je mening uit.



Rotterdammers zijn over het algemeen nogal cynisch. Juist die herkenbaarheid is de sterkte van die verjaardagscène. Ik vond de scène wel grappig (al was het niet één van de hoogtepunten imo). Daarbij zaten een aantal mensen niet goed in hun vel en probeerden sommigen juist de moed erin te houden.



Hussein is een zakenman. Die denkt altijd in winst. Als er dan van die, in enorme pens gehulde, droeftoeters naar je toe komen, met zo'n verhaal, dan kan hij geen nee zeggen. Hussein was overigens niet de eerste bij wie ze het probeerden. Dat zou al wat onrealistischer zijn geweest. Daarbij is Hussein familie van die kameel. Hussein had NOOIT verwacht dat ze het zouden redden. Wat ze in feite ook niet lukt.



Dat kan natuurlijk. Het gescheld hoort wel bij het type Rotterdammer dat in de film voorkomt.

Zelf vind ik die scheldwoorden in combinatie met het sterk Rotterdamse accent van V. Waardenberg hilarisch.

Het verhaal wordt goed verteld en perfect gespeeld door de cast.
De film kent voldoende vaart en wordt nergens saai.
Humor is niet de hoofdnoot in deze film en er hangt in mijn ogen voornamelijk een negatieve sfeer over het geheel heen (en niet geheel onterecht). De humor zit hem voornamelijk verwerkt in de dialogen en het gevloek. Persoonlijk had dat einde voor mij niet gehoeve ik vond het misplaatst in vergelijking met de rest van de film en ook nog eens een lugubere gedachten. Hoewel ik het wel begrijp, vond ik het echt niet grappig of leuk!!!!
Score en sountrack is meer dan prima.
Voornamelijk om het einde van de film krijgt deze van mij een 3,5*

Vanavond de film met tegenzin gezien, omdat een vriendin van mij hem zo graag wou zien.. Ik heb de hele film in 1 keer gekeken zonder rook en plaspauzes zonder enige spijt!

Natuurlijk is het misschien niet orgineel en is de humor ook niet overdreven aanwezig, heb me vermaakt en dat is het belangrijkste! Heerlijk om weer even een film te zien met Stefan (de) Walle, en dat ie weer een keer vloekt en scheld zoals bij flodder, en dit is een hele andere maar leuke kant van hem..

Ik vind het wel een aanrader voor mensen die ook van films houden met zuipende, vloekende en scheldende Nederlanders (zoals new kids)..

Lekker fillempie hoor!

Nee, erg van genoten. Vind het qua beleving ongeveer hetzelfde als Simon, en dat is wat mij betreft een van de grootste complimenten die je een Nederlandse film kan geven. Dezelfde volkse sfeer en humor, maar in plaats van een Amsterdams, een Rotterdams sausje. Begint geweldig grappig en herkenbaar en lekker Nederlands, en ontpopt zich uiteindelijk tot oprecht heel erg ontroerend.

Ik ken Stefan de Walle eigenlijk niet tot nauwelijks, maar wat een geweldig acteur zeg. Ook de rest van de vier vrienden is prima gecast en doet het uitstekend.
Minpunt is dat er tussen de geweldige hoofdrollen wat mindere typetjes zitten, plus wat halfslachtige en onafgemaakte plotjes, zoals de homoseksualiteit van Nico en de wat mindere rol van Mimoun Oaissa.

En KUT zeg, dat einde. Zo jammer. Kan dan wel vooral een komedie zijn, voor mij persoonlijk was dat gewoon een no-go. Maar dat verschilt denk ik erg per persoon. Ik wil het eigenlijk maar gewoon vergeten, want deze film wil ik herinneren en beoordelen als topper, dus dat doe ik ook gewoon.

4,5*

Wat is dit Godverdomme een goede film zeg! Wat mij betreft een van de beste Nederlandse films die ik ooit gezien heb.

De hoofdrolspelers leveren hier stuk voor stuk een prestatie van formaat wat resulteert in een ontroerende en oprechte film in een cynisch trainingspak. Volgens mij zat in de hele film maar 1 daadwerkelijke grap (over dat rode lampje) maar veel zwartgallige humor zoals het verjaardagsfeestje. Erg geslaagd als menselijk drama en tegelijk oneindig veel grappiger dan de meeste Nederlandse komedies.

Sympathieke oerhollandse film met een lach (in de eerste helft) en een traan (in de tweede). Net een echte marathon dus. Een paar leuke typetjes, aardige grappen en een puik einde dat precies de juiste snaar raakt. Een beetje plat soms, maar erg leuk, en met het hart op de juiste plek.

3,5*.

Slechtste film die ik ooit heb gezien. Om te kotsen.

De Marathon

Nederlandse producties schijnen altijd veel teweeg te brengen. De een vind ze verschrikkelijk, de ander houdt er van. Als nationalistische patriot kan ik toch wel zeggen dat ik de meeste Nederlandse producties op zijn mist vermakelijk vind. Het Schnitzelparadijs, Shouf Shouf Habibi , maar ook Zwartboek en Soldaat van Oranje waren erg leuk. Op hun eigen manier, dat wel.

Een simpel verhaal met een mooie uitwerking. Ik denk dat dat de meest beknopte samenvatting van deze film is. Humor met drama gemengd. Ik was zeer benieuwd naar die uitkomt en ik moet zeggen dat het mij zeer goed bevallen is. De platte humor van een paar dikke lelijke mannen was regelmatig lachen. Ietwat grof taalgebruik, maar wat wil je ook met Rotterdammers hé. De echte beschaving zit in de hoofdstad natuurlijk (wat roep ik nu over mij af?).

De film laat een goede combinatie zien van humor, drama en maatschappelijke punten. De manier waarop men met allochtonen en ziektes als kanker omgaat wordt aan de kaak gesteld op een humoristische wijze. Erg goed gedaan.

Uiteindelijk een zeer sentimenteel einde waarbij ik toch een brok moest wegslikken. Het uiteindelijke slot was echt heel verkeerd, maar wel een vrolijke en mooie afsluiten van een sterke Nederlandische productie. Mijn hart zwelt weer op van trots!

Marcel Hensema vond ik niet eens het meest interessante personage in deze film. Hij speelt zijn rol met verve en weet de strijd van een zieke man goed weer te geven. Wie ik echter interessanter vond waren Frank Lammers en Martin van Waardenberg. Dit hilarische koppel wist zeer goed te acteren. Een sterke afwisseling van komiek en dramatiek wisten die twee neer te zetten. Voor de rest speelt de cast grappig. Een paar leuke bijrollen die vooral om moorkoppen draaien, maar meer was het niet.

De Rotterdamse setting is leuk. Het moet ook wel met de marathon daar. De afwisselende typerende weertypes van Nederland waren goed om te zien. Een goed verkoopplaatje naar het buitenland. You Never Walk Alone van Lee Towers (niet origineel natuurlijk, gewoon een cover) brengt mij op een of andere manier altijd weer in beroering. Zo'n mooi nummer waar veel meer achter de tekst zit dan alleen het niet alleen lopen.

Al met al is De Marathon een productie waar we trots op kunnen zijn en waar ik echt van genoten heb.

4*

Voor Nederlandse begrippen zeer goede film. De hoofdpersonen acteren allemaal goed. Vooral Stefan de Walle. Toch een drama met goeie humor.

1 van de betere Nederlandse films zeg.

Goeie film over een viertal collega's die hun garage proberen te redden door gesponsord een marathon te lopen. Een onderhoudende tragikomische film waarbij de vier hoofdpersonages op het randje van karikaturen balanceren. Hier en daar wel wat voorspelbaar. De cast maakt ook veel goed en de beelden van de uiteindelijke marathon zien goed uit.

Tegenvallertje. Niet op de laatste plaats omdat dit niet de grappige film is die ik verwacht had. In plaats van dat dit een komedie is met wat serieuze elementen is dit meer een drama met wat humor. En die humor zit bijna compleet in de eerste helft. Het laatste half uur kan er zo goed als geen grapje meer vanaf, zodat het grote renfestijn niet benut wordt voor wat pret. Het is dan al bittere ernst. De humor die er wel in zat was ook maar soms leuk. Af en toe een leuke oneliner hier of een gevatte grap daar, maar daar wordt dan tegenover gezet dat je ook dingen krijgt zoals You Sexy Thing bij het kopen van sportkleren en meer van dat soort afgezaagde grappen. Echt bijzonder werd het op dit gebied eigenlijk nooit, ondanks een lach af en toe.

In plaats van een eerbetoon aan de Rotterdamse humor is het dan ook meer een ode aan de Rotterdamse koppigheid en sentimentaliteit, iets wat me meteen wat minder aanspreekt. Een groot plus is dat het hart hier op de juiste plaats zit. Je merkt dat de makers duidelijk gaven om wat er gebeurde, vooral door de tijd die gestoken wordt in het hoofdverhaal, die goed de ruimte krijgt om zich te ontwikkelen. Dat maakt het allemaal toch wat fijner om te kijken. Maar het is dan zo jammer dat het allemaal zo cliché als de pest is en dat het sentiment er met de minuut dikker bovenop begint te liggen, tot aan het belachelijke slot waarin de dode Gerard alsnog over de finish wordt gereden in een rolstoel. Erg flauw. Als dit uit Hollywood was gekomen had men het al snel overdreven Amerikaans genoemd. Daarbij heeft alle aandacht voor het hoofdverhaal duidelijk ervoor gezorgd dat er geen tijd was voor de vele zijlijnen die wat oppervlakkig blijven. Vooral die van Lammers met zijn strenggelovige vrouw is wel erg karikaturaal. Wat me ook wat stoorde was dat van de vier hoofdpersonen drie hetzelfde karakter hadden en dus inwisselbaar waren. Hensema was de uitzondering, maar was dan weer het zwakst uitgewerkt.

En het wordt tijd dat iemand een zegt wat kennelijk niemand durft: Rotterdamse humor is nagenoeg hetzelfde als Amsterdamse humor.
2,5*

Een film met veel mankementen: de Rotterdamse Simon was het voor mij dan ook niet, al snap ik dat mensen die vergelijking trekken. Ook ik was beslist niet blij met de laatste 5 minuten, de keus om Gerard te laten sterven was de juiste maar dat hele stuk erachteraan maakt het wel een beetje erg sentimenteel. Toen die vervreemde zoon van hem vervolgens vrolijk in die garage van zijn vader stond te sleutelen en door moest gaan voor de nieuwe ''Egyptenaar'' was die 4* definitief van de kaart. Zoiezo is echte diepgang ver te zoeken, daarvoor zijn de verhaaltje met Lammers en vooral Hensema te slecht uitgewerkt. Vond hun personages minstens even belangrijk in het geheel als die van De Walle/Waardenberg en af en toe zo'n vluchtige scene in de kerk of verliefde blik naar de schoenenverkoper tussendoor deden hun niet echt veel recht, jammer. Gelukkig is de rest vermakelijk en luchtig genoeg om te blijven boeien. Heb me echt rot gelachen om de karikaturen typetjes met hun dik aangezette accenten. Als Rotterdammer, in een redelijk slecht bekend staande gemeente, natuurlijk wel heel herkenbaar. Vooral die eeuwige kinderachtige Feyenoord/Ajax vete en al het gescheld, inclusief subtiele racistische opmerkingkjes. Soms wil je je hier uit een gevoel van plaatsvervangende schaamte het liefst zo ver mogelijk van distantiëren maar tegelijk moet je je best doen om niet half in een lachstuip te schieten, zie de Tiny & Lau filmpjes etc. The One Ring maakte nog een mooi punt in zijn laatste alinea, plat Amsterdamse humor is nagenoeg hetzelfde, alleen zijn we met z'n allen te stoer en koppig om het toe te geven. Das misschien nog het meest ironische van alles. (3,5*)

Leuke film die soms wat voorspelbaar is terwijl ook niet alle clichés vermeden worden.Toch een zeer prettige kijkervaring met een flinke dosis 'feel good' .Verder een verrassende sterke rol van De Walle en goede chemie tussen de vijf hoofdrolspelers.Wel jammer dat de diverse sub plotjes maar wat afgeraffeld worden dat had wel beter gekund.

Had meer ingezeten.

Cast, camerawerk en soundtrack valt weinig op aan te merken. Mooie beelden van Rotterdam, met een paar echter Rotterdamse karakters. Eigenlijk een prima marketing filmpje voor de stad, met de altijd geweldige Waardenberg in de hoofdrol. Globaal is het verhaal ook niet onaardig. Maar hier zitten wel de grootste missers in.

Zo blijf ik wat moeite houden met dat rare multi culti sfeertje in de film, wat tegenwoordig in elke Nederlandse film verplicht lijkt. Eén van mijn beste vrienden is Joegoslaaf, ik heb jaren een Turk als huisgenoot gehad, maar nooit heb ik zulke belachelijke dialogen gevoerd. Sommige opmerkingen waren in de jaren '50 volgens mij al uit de tijd, zoals die kameel 'grappen'. Tuurlijk roep ik ook wel eens buitenlanders zus of zo, maar in de dagelijkse omgang behandel je mensen toch hetzelfde, waar ze ook vandaan komen. Tenzij ze zich totaal anders c.q. onmogelijk opstellen, maar daar was hier geen sprake van. Maar correct me if I'm wrong. Misschien zijn er inderdaad nog werkkringen waar je de Marokkaanse collega met "hé kameel" mag begroeten. Ik ken ze in ieder geval niet.

Daarnaast is ook die stereotypering van die christelijke vrouw ergerlijk. Ook hier weer een hoog jaren '50 gehalte. Toepasselijk als de film in die tijd had gespeeld, maar niet anno nu. Tot overmaat van ramp heb je ook nog de verplichte homo met bijbehorend geflirt (wat is dit voor script vraag je je op sommige momenten af?). En als klap op de vuurpijl een Georgina Verbaan die zich lekker van achteren laat nemen. Goh, een Nederlandse film zonder smakeloze seks, bestaan die überhaupt?

Zonder deze belachelijke stereo typeringen en soms tenenkrommende dialogen was het een topper geweest. Nu blijft het een sympathieke film, die af en toe humoristisch is, maar te onrealistisch om herkenbaar te zijn. 3,5*

Fantastische film!

Voor een vlaming als ik was het accent soms moeilijk te verstaan, maar toch hou ik wel van dit accent.

De cast doet het zéér goed, er is echt een spetterende chemie tussen het 5-tal van de garage. Ik heb bij momenten goed gelachen en dan weer een klein traantje moeten wegpinken omdat ik een persoonlijke zwak heb met het onderwerp kanker.

Ik botste toevallig op deze Nederlandse titel, die bij ons in België -bij mijn weten- vreemd genoeg geen bekendheid heeft, daarom ga ik 'm zeker aanraden aan vrienden!

4 sterren is veel, maar ik zou eigenlijk niet weten waarom deze er geen 4 zou verdienen -> 4* dus!

"Ik ben heel even met m'n vrouw in gesprek, pisvlek!"

Een keer een goede nederlandse film voor de verandering!

Vond dit een erg leuke, maar toch echt nederlandse, comedy met een goed drama-gehalte.

Uitstekende muziekkeuze, mooi opgenomen, goed geacteerd.

Beste nederlandse film die ik in tijden heb gezien en ik heb me prima vermaakt.

Die Rotterdammers waren werkelijk geniaal.

Een film van uitersten én toch een geheel.

Een film waarin het taalgebruik ronduit grof en schofferend is.

Ook een film waarvan je kan zeggen: “Ruwe bolster, blanke pit”.

Een film die laat zien dat in “situaties” van een mensenleven tot uiting komt, wie je werkelijk bent!

Een film die het hart op de tong draagt. Geen dubbelhartigheid, recht voor z’n raap.

Een film die het onmogelijke serieus brengt op een manier die tegelijkertijd ernstig als wel ludiek is.

Een film die je laat lachen ondanks de tussenkomst van de dood.

Een film die je doet beseffen dat als we als Nederlanders zulke films kunnen maken, we ons kunnen blijven verbazen over onze talenten.

sluit me helemaal hierbij aan,,prachtfilm verveeld geen moment ,grijpt je helemaal,,goed acteerwerk ook.4 punten

Volkse comedy met een lach en een traan, beetje afgekeken van "The Full Monty" en aanverwanten, maar goed gemaakt, leuk gespeeld, treffend beeld van Nederland en ook het aantal opdravende BN-ers valt gelukkig mee, al is de afdeling Product Placement lekker bezig geweest.

Maar het gevoelige snaartje ging trillen en dat is het belangrijkste.

En ik de hele tijd maar denken wie is ook alweer de acteur die Kees speelt...Frank Lammers!!! Blijft toch ontzettend fijne Nederlandse acteur.

Marathon… You never walk alone.

Vermakelijke en ontroerende film, helaas met enkele -over de top- scenes die denk ik helemaal niet nodig waren. Maar wel 'n +1 voor Lee Touwers die zijn gouden mic poetst!

Ik vond deze film wel ergens iets weg hebben van de film Amazones... haha

De Marathon was een aangename verrassing..

Ik was helemaal niet van plan deze film te kijken. Bij de release heb ik 'm ook links laten liggen. Hij stond enige tijd geleden toevallig op en ik ben blijven kijken, want al na de eerste paar minuten had de film mijn interesse.

De Rotterdammers hebben een aantal geweldige mono- en dialogen. Heerlijk lomp en behoorlijk hard bij vlagen. Ik kon er in ieder geval goed mee lachen. Ik geloof dat ik sinds de eerste Flodder geen Nederlandse film meer heb gezien, waar ik zo vaak hardop bij heb moeten lachen als bij De Marathon. De vier hoofdrolspelers zijn geweldig. Frank Lammers blijft een goede acteur, maar ook Marcel Hensema en Martin van Waardenberg kwamen meermaals leuk uit de hoek. Het is echter vooral Stefan de Walle die opvalt. Hij is niet alleen komisch, maar weet ook oprecht een goede prestatie neer te zetten als het aankomt op het drama-gedeelte. Het vrouwelijke deel van de cast vind ik, door de relatief kleine rolletjes, moeilijker te beoordelen. Ik kan niet zeggen dat ik me aan iemand, ook niet aan Georgina Verbaan, gestoord heb, dus ook hierover ben ik te spreken.

Het verhaaltje is redelijk simpel. Vandaar waarschijnlijk ook dat mijn interesse voor deze film in eerste instantie niet meteen gewekt werd, maar er wordt bijzonder veel uit gehaald. De training is bijzonder leuk om naar te kijken, evenals de marathon zelf. Er zitten geen vervelende momenten in en het werd nergens langdradig, waardoor het heel gemakkelijk wegkeek. Zo'n dramatische twist in een film die over het algemeen humoristisch is, is altijd een beetje een risico. Maar het werd heel mooi opgelost en nergens te sentimenteel in contrast met al het voorgaande. Dat kwam vooral doordat de ziekte van Gerard al vrij vroeg in de film aangehaald wordt en ook meermaals tussendoor aan bod komt. Het zowel grappige alsook emotionele einde (en daarmee bedoel ik het moment dat hier op de poster staat afgebeeld) vond ik knap gevonden.

Al met al kan ik zeggen dat ik dit een erg vermakelijke film vond. Deze tragikomedie heeft genoeg goeds te bieden op de beide genres die door de film verwerkt zijn en slaagt eigenlijk op elk vlak waar het slagen moet. Ik kan deze film dan ook van harte aanbevelen. Of je nu veel op hebt met Nederlandse films of niet.

4*

Geweldige film met een perfecte mix van een lach en een traan – ik weet het, een enorm cliché, maar er zijn maar weinig films waar ik de ene keer zó hardop heb moeten lachen en de andere keer ontroerd was door met name de rol en het spel van Stefan de Walle. Georgina Verbaan had wat mij betreft een té kleine rol om echt een Gouden Kalf te mogen krijgen, maar kreeg aan de andere kant wel erg grappige dialoog bij de verjaardagsscène ("Nou ja, nètjes..."). Zelfs aan Frank Lammers heb ik me niet geërgerd, hoewel ik me wel heb afgevraagd hoe een personage als het zijne überhaupt zou kunnen zijn uitgekomen bij zo'n vreugdeloos tiep als zijn vrouw (hoewel haar zuurheid natuurlijk ook wel een beetje wordt verklaard door die foto op het dressoir). Hoe dan ook, een prachtige film.

        Het enige minpuntje vond ik de stroom racistische grappen aan het begin van de film; in mijn hoofd hoor ik al de argumenten van de mensen die daar geen probleem mee hebben ("zo zijn Rotterdammers nou eenmaal"; "ze menen het niet zo"; "hun mond is groter dan hun hart"; "Leo is toch dol op zijn allochtone kindje?"; "eindelijk eens een film die eerlijk is over de botte Nederlandse 'humor' "; "in de kleedkamer van een doorsnee amateurvoetbalelftal hoor je het tien keer zo erg" etc.), maar na verloop van tijd ging het me een beetje de keel uithangen, en toen Youssoef aldoor maar verzuimde om er op welke manier dan ook op te reageren begon het er steeds meer op te lijken dat de makers niet zozeer grappig alswel gewild grof wilden zijn. Ik beschouw mezelf absoluut niet als politiek correct, maar dit deed mij een beetje denken aan schooljongens die op het schoolplein vieze woorden tegen elkaar uitproberen. Gelukkig werd dat na verloop van tijd duidelijk minder en kreeg het personage van Mimoun Oaissa steeds meer reliëf, hetgeen het verhaal ook ten goede kwam en de scheldpartijen uit het begin ook wel in een iets ander daglicht zette.