Elsker Dig for Evigt (2002)

Hoogstaand drama.

Ik heb zelden overspelperikelen zo stuitend en mooi in beeld gebracht zien worden.

Moeilijk om te beoordelen, maar om Narva niet weer op mijn dak te krijgen zal ik toch maar een cijfer toekennen.

De film begon ij-zer-sterk met de meest prachtige dialogen die ik sinds lange tijd gezien/gehoord heb. De acteurs zijn zonder uitzondering fenomenaal, zelfs de little kiddies die normaal gesproken (acteerervaring missend) zo irritant kunnen zijn. Leuk ook om allerlei mensen uit andere Deense films en series (Idioterne, Festen, Riget) terug te zien. Maar de uiteindelijke ontvouwing van het verhaal stoort me toch enigszins. Als het troost is wat Cecile zoekt, waarom laat ze het dan zo ver komen? Waarom lukt het Niels niet om professioneel te blijven? Het draait uiteindelijk uit op een redelijk gewoon 'onmogelijke liefde'-verhaal, met een uitgangspunt dat wat mij betreft schokkend en (in negatieve zin) storend is. Na verloop van tijd wapperde het verhaal van de ene plotselinge plotwending na de andere, en laat het de meeslependheid van het begin varen voor een soort van 'so what's next?'-gevoel.

Begon volkomen briljant, zakte helaas snel af en uiteindelijk belandt het in de middenmoot: 3 sterren.

Lichtpuntje na al deze negativiteit: Sonja Richter is één van de mooiste mensen op deze planeet.

Vond dit ook weer een zeer geslaagde Dogme film, niet de beste, maar alsnog erg sterk. Wat Yak al eerder op deze pagina zei ben ik het een voor een klein gedeelte mee eens. Weer heerlijke Mikkelsen en Paprika Steen. En naast de opvallende namen Bier en Steen, is er ook nog een Nikolaj Lie Kaas!

En dit is er weer een die breekt met de regels; de kijk door de warmte camera ipv een enkele normale en de muziek is hier niet terplaatse gespeeld, wat volgens de regels de enige geldige bron voor muziek zou moeten mogen zijn. Maar wat boeit het eigenlijk bedenk ik mij nu, de film is er niet minder om. 4 sterren

Pijnlijk liefdesdrama en erg geloofwaardig, op één klein puntje na: zoals Yak al zei verzande de troost me net te rap in een affaire, de twijfel komt pas als ze ineens weer iets hoort over Joachim. En in tegenstelling tot Zachary vond ik die ultrakorte close ups een beetje geforceerd

Maar dat zijn dan ook zowat de enige kleine minpuntjes. Want verder is dit gewoon een goede film, met prachtige dialogen. Sterke personages (vergeet de heerlijke bijrol van de verpleegster ook niet) en fijn gedoseerde humor.

Ruim 3.5*

Knappe film. Het verhaal is op papier wat soapachtig aan en des te knap is het als je de scenes en gebeurtenissen zo naturel neer kan zetten. Met minimale middelen zulke personages neer kunnen zetten, is een hele kunst. In het begin waren het meer een reeks gebeurtenissen voor me, maar langzaam maar zeker wordt je de film in gezogen. Vooral ook de muziek, de spaarzame momenten dat het er was, vond ik prachtig.

Ruim 3,5* en als ik mijn verhaal zo lees, zou dit best nog eens omhoog kunnen,

Vermakelijke film.

De vele close ups om de emoties van de personages op te vangen zien er compleet anders uit dan de rest van de film. Vond de warrige, wat schokkerige korte beelden zeker het een en ander versterken.

Verder vooral een film die behoorlijk gelijk is aan het eveneens uit 2002 afkomstige: Okay - Okay (2002).

De overeenkomsten in het plot waren er legio. Daardoor voor mij wat minder. De verhaallijnen waren immers voorspelbaar. De acteurs en actrices doen het wel goed. Sonja Richter speelt een nuchtere, sympathieke rol van een meisje wie het noodlot trof. De wat snelle verwerkingsfase doet niets aan haar acteerprestaties af. Ook Paprika Steen blijf ik een erg fijne verschijning vinden. Zij weet een gezicht te trekken dat woorden overbodig zou maken. Schitterende mimiek!

Qua thema gelukkig ook nergens echt zwaarmoedig. En ook niet te vrolijk, zodat het niet allemaal impactloos de revue zou kunnen passeren. Muzikaal onopvallend. Wel beter dan After the Wedding, maar niet beter dan het onbekendere, maar met meer humor en frisheid gebrachte Okay. Dikke 3,5*

De grootste verrassing van deze film is voor mij dat het een goedgekeurde Dogme-prent is.

Verder wordt Elsker Dig for Evigt gekenmerkt door een erg middelmatig plot waarin alle cliche's over invaliderende ongelukken, ziekenhuisromances en gezinsproblematiek bij overspel de revu passeren. Bier valt mij hier erg tegen. In After the Wedding kon het verhaal nog net maar dit is gewoon soap.

Wat de film staande houdt zijn de personages. Terwijl ik de ontwikkelingen niet geloof (zie Yak), geloof ik de karakters wel. Fijn uitgewerkt en doordacht, goed geacteerd ook.

Veel zal me er niet van bijblijven, daarvoor stelt het geheel toch te weinig voor.

De gemiddelde soap is er niets bij, zou je zeggen als je het plot leest. Toch doet dit Deense meesterwerk nooit denken aan zo'n soap. Het is uiterst realistisch verfilmd en als kijker raak je gemakkelijk betrokken hiermee. Dit keer bestaat de climax niet uit avondeten wat door de huiskamer rondvliegt (traditie in Deense films!). Het einde is eigenlijk nog bitterder en daardoor sterker.

Toch een goede film hoor. Ik snap wel dat er aan soap gerefereerd wordt in de recensies, maar ik moet de eerste soap nog zien waar de verbeelding van gevoelens zo naturel overkomt.

Niet alles is even geloofwaardig, dat klopt. Met name het personage van Mikkelsen vind ik vrij slecht uitgewerkt; het wordt totaal niet duidelijk waarom hij zo op slag verliefd wordt. Nu vind ik hem alleen maar een grote klootzak, en ik weet niet helemaal of dat de bedoeling was. Maar dit, evenals het argument als zouden alle cliche's over traumaverwerking (ongeluk, gezinsproblematiek) over de toonbank gaan, vormt niet de 'base-line' van de film. Vermoedelijk juist door het enigszins simpele verhaal, maar de zo krachtige verbeelding is dit naar mijn smaak tot nog toe de beste van Bier die ik heb gezien.

Ik blijf een klein beetje argwanend bij de drama’s van Bier. Ik geloof het net niet helemaal. Dat zelfde probleem heb ik bij een andere Scandinaviër; Moodyson. Hier is het wel wat minder dan bij die slijmbal, maar ik twijfel een beetje aan de goede intenties. Ik vond de film op momenten heel mooi. De wishful thinking scènes bijvoorbeeld. Prachtig. Ook de muziekscènes vond ik eigenlijk erg sterk en ook het eind waar iedereen met lege handen overblijft. Toch vond ik de plot wat te bedacht en de emoties wat te geforceerd. Ik kan het niet meer uitleggen dan dit. Puur een gevoel. De behoorlijk sterke acteerprestaties houden dit drama echter in leven. Film zit regelmatig tegen een echt sterk en overtuigend drama aan, maar Bier weet het toch niet helemaal te verkopen. 3,5 sterren. Wellicht ooit nog 4 sterren.

Intens en goed geschreven drama waarbij een auto-ongeluk het leven van een aantal personages op zn kop zet. Ondanks vele emotionele scenes, vervalt het nergens in vals sentiment. Het tweede gedeelte van de film is zeker het meest boeiend (als het vreemdgaan bekend wordt gemaakt). De camera blijft dicht op de huid van de acteurs waardoor hun emoties nog sterker overkomen. Het acteerwerk is ook van een hoog niveau en verhoogt het realisme van de film.

Een goed drama wederom van Susanne Bier, maar toch ben ik niet zo onder de indruk als bij Brodre en bij After the Wedding.

Aan de acteurs ligt het in ieder niet, die zijn erg goed. Mads Mikkelsen en Nikolaj Lie Kaas spelen zoals altijd erg overtuigend. Vooral Kaas vond ik deze keer erg goed als de verlamde man, die alles in zijn leven lijkt te verliezen. Ook Paprika Steen doet namens de vrouwen een behoorlijke duit in het zakje op acteergebied. Ook qua verhaal is het overtuigend en geloofwaardig, op 1 punt na. Ik vond de toenadering tussen Cæcilie en dokter Niels, wat te snel en geforceerd overkomen. Op de een of andere manier gaat het er bij mij niet in, dat zoiets in zo’n korte tijd kan gebeuren.

Verder is het allemaal goed en verzorgd. De muziek is goed en ook de cameravoering in dogme stijl is niet onaardig, al ben ik niet altijd daarvan gecharmeerd. Hier stoort het even wel niet en voegt het op sommige momenten zelfs wat toe aan de film. Ja geen vrolijke film dit, maar wel een mooie realistische film, die het menselijk drama in al haar facetten weet te tonen.

3,5*

Ik vind de films van Bier doorgaans redelijk tot goed, Elsker Dig for Evigt vind ik by far haar beste die ik heb gezien.

Van Denen kun je acteergeweld verwachten, maar met Mikkelsen, Kaas en Steen zit je steevast gebijteld. Vooral Mikkelsen is weer ijzersterk. Maar waar deze Bier vooral opvalt is het gebrek aan sentiment, waar ze zich zo af en toe nog wel eens in dreigt te verliezen. Het script is geweldig in zijn eenvoud, de relaties zijn complex, personages zijn perfect uitgebalanceerd en het verhaaltje loopt heerlijk door. Je leeft zowaar mee met de pijnlijke situaties waarin de personages zich bevinden, en ondertussen heeft niemand niet echt iets falikant fout of slecht gedaan. Want zo is het natuurlijk, de vreemd gaande man hoeft voor de verandering eens niet per definitie een lul te zijn, en de vrouw een bezitterig kreng, en problematiek hoeft niet altijd grotesk en opgeblazen aangepakt te worden. Het leven is al complex genoeg.

Het mag dan wel een Dogme film zijn, en visueel zie je het er wel aan af, desondanks is het met Festen samen de sterkste film van deze stroming. Puurder menselijk drama is niet te vinden.

dikke 4*

Sterk.

Open Hearts is vooral veel realistischer dan ik verwacht had. Het drama focust zich wat meer op het liefdesverhaal dan op de verlamming, maar heeft oog voor elk personage, elk personage is ontzettend echt. Allemaal hebben ze hun beweegredenen die best nog te begrijpen vallen, maar ze zijn bovenal menselijk. Ik heb op één puntje kritiek en dat is dat Niels zich nogal snel laat verleiden tot een buitenechtelijke misstap. Een beetje meer twijfel en verstand boven emotie had hier wel gemogen, zeker gezien de dokter-patiëntverhouding.

Ik heb vooralsnog erg weinig Deense - en bij uitbreiding Scandinavische - films gezien. Mijn inhaaltocht is nog maar net begonnen, maar iets wat me keer op keer positief opvalt is het acteerwerk. Ook hier weer staat iedereen weergaloos te acteren. Mads Mikkelsen is in geen tijd (drie films om exact te zijn) uitgegroeid tot één van mijn favoriete acteurs en ook al doet hij het erg goed, hij steekt er niet eens bovenuit. Sonja Richter, Paprika Steen, Nikolaj Lie Kaas, zelfs de kinderen, iedereen acteert levensecht, ik heb er bijna geen woorden voor.

Maar ik heb wel e.e.a. te zeggen over Susanne Bier. Ik zal beginnen met een positieve noot: sentimentele drek blijft uit. In een film met een thema als overspel ligt opgeklopt drama al snel op de loer, maar Bier trapt niet in die val. Muzikale niemendalletjes zoals het zoveelste zagerige violenorkest blijven achterwege, de muziek die dan toch gebruikt wordt is aangenaam verrassend.
Visueel vind ik Open Hearts wél een pak minder, soms zelf lelijk. Ik ben sowieso al geen fan van losse camerabewegingen - ze komen vaak ongecontroleerd en chaotisch over - en ook hier oogt de film soms goedkoop en soapachtig. Anderzijds zitten veel shots op de huid van de personages en heeft dat ook wel z'n nut, waardoor ik uiteindelijk op twee gedachten hink.

Al bij al uitstekende cinema.
4

Een sterke drama/romantiekfilm...

Sterke verhaal...

Wat een drama...

Prima acteerwerk...

Redelijk kwaliteit beeld, alleen 4:3...

Prima achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Wel te snel camerabeweging...

Het is wel een moeite waard...

Typische Susanne Bier. De handheld-camera die de acteurs de ruimte geeft om vrijer te acteren, waardoor alles er veel natuurlijker uitziet. Ook hier vond ik de acteerprestaties dan ook weer redelijk goed. Ook de tussenstukjes die de gedachten van Cecilie moeten weergeven vond ik een leuke toevoeging.

Het grootst minpuntje was ongetwijfeld de muziek. Niet dat ik geen fan ben van dit genre, maar hij was erg misplaatst en paste naar mijn mening totaal niet bij de film. Verder had ik nooit echt een "wauw!"-momentje en er zaten dan ook niet echt mooie shots of knappe scènes in die de film naar een hoger niveau moeten tillen.

Al bij al mooi drama film uit de talentrijke Deense stal.

Alle elementen voor kwijlerig hollywood drama aanwezig maar gelukkig hier dogme realisme in toegankelijke light version.( Een van de laatste? )

Elsker dig for evigt kan beter vertaald worden: love you forever. En hoe oerkracht seks zich daartoe verhoudt.

Een overspelige relatie op zich is een clichéonderwerp, maar hier is het op een authentieke manier gebracht.

De nevenpersonages wijken af van de blauwdruk. Het verlamde slachtoffer van een verkeersongeval is geen toonbeeld van dapperheid, maar gedraagt zich onuitstaanbaar, woedend en gefrustreerd; wellicht zoals veel mensen in het echt zouden reageren. Stine, de dochter van de overspelige man, is geen zielig engeltje, maar achterdochtig en opstandig.

If loving you is wrong, then how can it feel so right? Wanneer ze overspel plegen, voelt dat niet aan alsof ze iets verkeerd doen. De problemen en het schuldbesef komen pas achteraf. Dan staan ze voor een dilemma: ze zitten allebei met een partner van wie ze af willen, maar het is egoïstisch om je gezin in de steek te laten en je verloofde te dumpen als hij in het ziekenhuis ligt.

Het grootste deel van de tijd worden de regels van Dogma 95 gerespecteerd. De handcamera volgt de acteurs in plaats van omgekeerd, waardoor je het gevoel krijgt dat je zelf in de kamer zit mee te kijken. Toch wijkt Bier soms af van de regels. Ze gebruikt nepbloed bij het ongeval. Voor de beginscène gebruikt ze een infraroodcamera en voor de flitsen van verstoorde waarneming een Super 8 met bijhorend geluid. De liedjes van de Indonesisch-Franse zangeres Anggun zijn wel toelaatbaar, want die komen uit een koptelefoon.

Dit soort ultrarealistische cinema zonder effecten en achtergrondmuziek kan soms saai worden, maar niet hier, dankzij de emotionele ontwikkeling die de personages doormaken en het hoge niveau van alle acteurs. Het is emotie, geen sentiment.

Prima film over twee gezinnen die door een tragisch ongeval in elkaars leven komen. Dilemma voor de mooie Cecilie wanneer haar verloofde behoudens het hoofd verlamd is. En dan wordt het moeilijk. Moet je zelf ook je leven opofferen en je toekomst weggooien? Erg moeilijke kwestie, maar Joachim maakt het haar iets makkelijker.

Niels daarentegen zit in een bloedeloos huwelijk en vindt de liefde terug bij Cecilie. Serene en oprechte film lijkt me waarbij vooral het sobere camerawerk opvalt, maar eens te meer de acteerprestaties in erg positieve zin opvallen. Mikkelsen blijft een geweldige acteur, maar de rest moet niet veel onderdoen.

Enig storend gegeven vond ik de soms bruuske overgangen naar het einde toe wanneer het overspel aan de oppervlakte komt en er een soort break wordt ingelast. Tot twee maal toe zit de montage niet goed, waaronder ook de scène met Joachim in het ziekenhuis wanneer hij Cecilie terug ziet. Voor de rest prima film. Zit dicht bij de 4,0*.

Vanwege de premisse van de film – de man van een verliefd en verloofd stel verstoot de vrouw als hij verlamd raakt waarna zij troost zoekt bij een andere man – moest ik in het begin aan Von Triers Breaking The Waves (1996) denken maar het is toch een typische Bier-film in de zin dat het net als bij bv. Brødre (2004) draait om de transformatie van een man door een trauma (en de film hint erop dat waar vrouwen troost zoeken bij een crisis, mannen meer geneigd zijn zich af te zonderen) waardoor een complex relatiedrama ontstaat. Het is bovenal een onvervalste tragedie: als door de crisis in beweging gezette biljartballen ontstaat er een dynamiek waardoor iedereen door de een te kiezen de ander afstoot en uiteindelijk niemand over houdt hetgeen in de eerste plaats voor Niels geldt; de fout die met name hij maakt is dat een afzondering maar ook een verliefdheid tijdelijk is terwijl hij tegelijk slachtoffer is van deze omstandigheden en zo zonder het te willen in een val loopt. De Dogme 95-methode waarmee men de filmstudio uitschakelt werkt buitengewoon goed: het ‘natuurlijke’ filmen maakt elke scene vol met emotie zowel realistisch als intens. In combinatie met het eveneens ijzersterk geschreven verhaal (dat behalve veel drama overigens ook humor heeft) en acteerspel maakt de film tot een fascinerend meesterwerk.

Nogal een overvol plot en normaal ga ik daar niet goed op (in dit geval ook niet helemaal, er wordt te veel naar drama gezocht soms) maar de film is wel uitstekend geacteerd (en dat houdt de aandacht erbij), visueel prettig in een warm kleurenpalet waardoor de film vooral prettig is om te zien en af en toe neemt de film wat zijsprongen die je niet snel verwacht. Vooral hoe zonder rancune Mikkelsen en zijn vrouw uit elkaar gaan eigenlijk en daarna met elkaar omgaan. Deels werkt dat niet helemaal omdat dit nogal verrassend is en me eerder verwarde dan me kon meenemen maar achteraf dacht ik wel: tof dat dit zo is gedaan. 3,5*.