Reality (2012)

Paar prachtige Fellini-esque groepsscenes, mooi camerawerk en inderdaad een sterke hoofdrol, maar uiteindelijk te lang en inhoudelijk een beetje mosterd-na-de-maaltijd en te leeg.

Toch de Grand Prix in Cannes. Van een jury met een Italiaanse voorzitter...

Teleurstellend, maar filmen kan Garrone zonder meer.

De film begint fraai, maar op d'n duur wordt het allemaal toch wel erg langdradig en eentonig. Misschien leuk voor de liefhebbers, maar 't is geen hoogvlieger.

Eens met Mochizuki en Koekebakker hierboven.

Mijn eerste gedachte toen ik het plot las, was al "is dit niet een beetje laat?" en dat blijkt zo te zijn. Garrone komt na een heel urgente film nu met een die dat helemaal niet is. Twintig jaar geleden was je een ziener geweest met dit thema, dik tien jaar geleden was je erg actueel over een jaar of twinitig nostalgisch, maar nu is het erg een commentaar op iets van 10 jaar terug. Een nieuwe invalshoek is er ook niet, de crisisachtergrond is daarvoor niet voldoende.

Garrone trekt regelmatig alles uit de kast, in met name het camerawerk, voor deze film. Veruit de beste kant van de film. De tamelijk spectaculaire openingsscène, de lekker lange scenes waarin de camera in een ruimte verschillende groepjes mensen oppikt, dat was best genieten. Het einde is ook nogal tweeslachtig, dramatisch is het echt het flauwste wat er te verzinnen was, het big brother-huis als een soort hemel, levensvervulling of mooie droom, bah, maar het zag er wel heel mooi uit.

Behoorlijke misser, deze opvolger van het sterke Gomorra. Met mooie scenes die het nog van de complete ondergang redden.

2.5*

Sterke kennismaking met Garrone. Gomorra heeft mij nooit echt getrokken, mede door de documentaire-achtige manier van registreren, wat Onorato allemaal op het beeld tovert is niet minder dan verbluffend. Heerlijke dromerige stijl, en dat is zeer welkom met dergelijke thema's. Napels is dan ook een prima gekozen setting, sprookjesachtige stad. Mooie filtertjes, sterke mise-en-scene en kadrering.

Thema blijft ook enorm universeel, komt imho zeker niet te laat. Integendeel. Al schort er inhoudelijk nog wel wat aan. Garrone had wel veel minder naar de narratie mogen leunen naar mijn smaak, want als impressionistisch visueel portret doet de film meer dan voldoende. Film had van mij ook wel anderhalfuur mogen duren, film begint tegen het einde toch wel te slepen. Erg genoten van Onorato, rust in vrede.

Het zag er allemaal prima uit. Mooi gefilmd, en de muziek is erg leuk en toepasselijk.

Het verhaal was aardig en soms grappig, maar erg over the top. Het gedrag van Luciano sloeg op een gegeven moment helemaal nergens op, en normaal gesproken had zijn omgeving al lang een psychiatrische instelling gebeld voor advies over eventuele opname.

Grappig was de hele kermis rond de eerdere Big Brother winnaar Enzo. Het hele land droeg hem om handen als een held en riep "Jij bent de beste!" terwijl je in de latere beelden van Big Brother kunt zien dat er totaal NIETS gebeurt in het huis. Enzo was dus de beste in het nietsdoen.

Als ik een Italiaanse film ga zien, bereid ik me vaak geestelijk voor op een hoop hyperactief gekakel, en ondanks dat ik er op voorbereid was, had elk personage in Reality ook nog last van extreme ADHD verschijnselen. Ik hoop niet dat ik er mensen mee op hun tenen trap, maar ik word doodmoe van die zeiktaal, en twee uur lang is een ware uitputtingsslag.

Matige film waarin een kleine vishandelaar mee doet met een auditie voor het programma Big Brother. Een licht satirische film met mooi camerawerk in een documentaire-achtige stijl. Mede door het camerawerk zijn veel scenes onnodig lang. Dit in samenspel met een verhaal waarin niet echt veel gebeurd, maakt het wel wat langdradig.

De kleine, ijdele Italiaan, die er heel wat voor over heeft om uit de anonimiteit te geraken en een illusie naloopt, op de korrel genomen.

Ge kunt u er in verkneukelen, omwille van de plezierigheid van de drukdoenerij, maar ook omwille van de toch rake schets of hoe het er bij een mens kan aan toe gaan en ook, vind ik, omwille van Aniello Arena, geknipt voor dergelijke rol.

Deze eens bekeken en had hier toch wat meer van verwacht. De film begint nochtans nog goed, maar het verhaal weet toch maar matig te boeien. De cast deed het nochtans niet slecht en verder zag hij er niet mis uit. Ik heb hem uitgekeken, maar hoef deze niet meer terug te zien.