My Dead Boyfriend (2016)

Fijne komedie. Fleurige en vrolijke beelden in een film die een tikkie absurdistisch, niet doorsnee en vooral absoluut komisch is.

Met grappige spitse dialogen. Met kleurrijke personages. En met een bizarre vertelling. Lekker. Lekker.

Goeie dialogen, waarin door de personages soms net iets te lang wordt doorgerateld. De lengte gaat ten koste van gevatte tekst. Hoe langer de dialoog, hoe minder spits. Enige concentratie om het gesproken woord tot je te nemen is dan vereist. De dialogen verdienen het zeker. Ook zonder spitse gevatheid zijn ze boeiend genoeg.

Een leuke hoofdrol van Graham. Perfect gecast. Ze speelt een innemend personage dat tegelijkertijd een beetje vreemd en absent minded gedrag vertoont. Ze is niet snel onder de indruk, is heerlijk eigenwijs en ze is vooral erg grappig. Het personage past echt perfect in de vertelling en in de setting waarin het verhaal zich afspeelt.

Het tijdsbeeld is herkenbaar. We schrijven New York in de laatste maanden van de vorige eeuw. Het tijdperk waarin de nieuwe media en de mobiele telefonie nog geen invloed hadden op sociaal en maatschappelijk gedrag. Het tijdperk waarin face to face contact heel normaal was. En goh, dat voelt niet eens heel raar of abnormaal of ouderwets. Het voelt juist heel gewoon en heel fris en heel prettig vertrouwd.

Het kleurrijke hoofdpersonage heeft in die setting dan ook vele face to face ontmoetingen met een grote hoeveelheid personages. Personages die even kleurrijk zijn als zij zelf. De ontmoetingen zijn stuk voor stuk leuke en komische interacties. Hier en daar lichtelijk droefgeestig, maar immer licht verteerbaar en uiteindelijk weer luchtig.

De film gaat nergens de diepte in, blijft gewoon aangenaam kabbelen en roept geen diepe emotionele beleving op. "My dead boyfriend" is niets meer dan aangenaam, grappig en fleurig vertier en brengt in die hoedanigheid een vrolijke ode aan een tijdperk dat eens was.