The Front (1976)

Wat mij betreft de beste film over de McCarthy communistenjacht.

Het is een komedie, maar tegelijkertijd is het onderwerp serieus en staat de film ook als drama overeind.

Woody Allen is hier goed op zijn plaats als nietsnut die ineens wat betekent en volop in de schijnwerpers komt te staan. Woody Allen zou dit principe later in Zelig opnieuw gebruiken.

Zero Mostel maakt indruk als Hecky Brown. Erg sterke tragikomische rol.

Hopelijk komt dit hier nog eens op dvd uit. Mag eigenlijk niet ontbreken in de Woody Allen collectie.

Aangezien The Front precies in de periode viel dat Woody een jaar later een tikkeltje serieuzer ging worden met Annie Hall en als laatste eigen film Love and Death had gemaakt was ik toch meer voorbereid op een comedy en minder op een serieuze film.

Dat The Front niet is geschreven bij Woody zelf werd me ook al snel duidelijk, hij speelt weleswaar een herkenbaar personage maar dan met de scherpe en sarcastische dialogen op een laag pitje.
Ik snap wel heel goed dat Woody toen de tijd ja heeft gezegd tegen deze rol, het was toch weer een uitstapje naar een serieuzere rol en hoogstwaarschijnlijk was het een uitdaging voor hem.

De film begint vlot en veelbelovend maar ergens op de helft wordt de film toch wel langdradiger, dit ging ongeveer door tot de zelfmoord scene van Hecky Brown(Zero Mostel) die tragisch genoeg als nog een jaar later is overleden.

Nooit geweten dat ze in die tijd zo ongelofelijk streng waren in Hollywood, zonde van waarschijnlijk veel goede filmscripten die door een blacklist reden in de prullenbak zijn verdwenen.

The Front is een kleine tegenvaller geworden voorme, vooral omdat het personage dat Woody speelt aan de ene kant herkenbaar is en aan de andere kant behoorlijk is afgevlakt.


3*

Goeie film over een man die scripts van schrijvers die op een zwarte lijst naam onder zijn eigen naam verkoopt. Gebaseerd op de heksenjacht midden jaren 50 in Amerika. Het verloop is wat voorspelbaar, maar de film laat wel goed zien wat het mensen doet en wat het mensen laat doen. Een van de weinige films met Woody Allen die niet zelf door hem geregisseerd is. Van de cast zet Zero Mostel de beste rol neer. Met gemak 3.5 sterren.

The Front had evengoed van Allen zelf kunnen zijn, maar het blijft even fijn om hem klungelig aan het werk te zien. De film heeft weinig om het lijf maar slaagt er wel in om het heersende klimaat van de jaren 50 te vatten. Een geschiedenisles als tussendoortje, dus.

Het begint met beelden van de V.S. in 1953: het huwelijk van Joseph McCarthy, de Koreaanse Oorlog, een atoomschuilkelder, maar ook de glamour van de Amerikaanse levensstijl. Regisseur Martin Ritt, scenarist Walter Bernstein en acteur Zero Mostel stonden echt op de zwarte lijst ten tijde van de heksenjacht. Anekdotes uit hun eigen ervaring en die van collega's zitten erin verwerkt. Bemoeizuchtige politici wilden grote kuis houden in de amusementssector, geïnspireerd door anticommunistische en antisemitische motieven, leidend tot wantrouwen, met artiesten die elkaar bespioneerden en al dan niet verklikten.

Het beladen onderwerp is zonder verbittering en met donkere humor benaderd. Zo moet een scène over de gaskamers herschreven worden omdat de sponsor een gasbedrijf is. De nadruk ligt op de dialoog en het dilemma waar de personages mee worstelen: meedraaien met het systeem of trouw blijven aan je principes?

Woody Allen speelt z'n rol met z'n typische maniertjes: gestotter, over z'n neus wrijven... Hier en daar zal hij wel een zinnetje bijgedragen hebben aan de herwerkingen van het script. In het begin is z'n Howard Prince een schlemiel zonder principes, dan gaat hij zich voor literatuur interesseren en vindt hij de moed om voor z'n overtuiging op te komen, geïnspireerd door de idealistische Florence Barrett. De scenaristen die in het verborgene verder schrijven, doen denken aan Cyrano de Bergerac. De lichamelijke tegenstelling tussen Woody Allen en Zero Mostel heeft een komisch effect, al liggen komedie en tragedie dicht bijeen in dit beschamende stukje Amerikaanse geschiedenis.

Redelijk sterke film die zich bezig houdt met de heksenjacht op communistische sympathisanten tijdens de McCarthy periode in het begin en midden van de jaren vijftig in de Verenigde Staten.Het wordt allemaal behoorlijk luchtig gebracht,wat niet echt vreemd is met Woody Allen in de hoofdrol,maar ook kent the Front een erg wrang randje.

Daarvoor is hoofdzakelijk acteur Zero Mostel verantwoordelijk,die met zijn uitstekende,tragikomische rol als Hecky Brown (die het werken ook onmogelijk wordt gemaakt) de show steelt.Een pijnlijk detail hieraan is dat Mostel in het echte leven precies hetzelfde overkwam.

The Front is dan ook best onderhoudend,met ook een goede Allen als een soort van stroman voor schrijvers die destijds op de zwarte lijst stonden,maar de regie van Martin Ritt (Hud,Hombre,The Spy Who Came in from the Cold) is wat vlak.Wat dat betreft had het voor mij allemaal wel wat scherper gemogen.

Het meer recentere Trumbo,met min of meer hetzelfde onderwerp doet het wat dat aangaat beter.

Verder geen verkeerde film over een nog steeds interessant thema.