Theatre of Death (1966)

Beetje raadselachtige film dit. Of anders gezegd, raadselachtige regisseur, want behalve wat episodes voor TV-series in de late jaren '50 heeft deze man weinig klaargemaakt. Bizar dat zo'n mager palmares dan toch zo'n goede film oplevert. Objectief bekeken is de regie van een hoogstaand niveau, ook al loopt er verhaaltechnisch een en ander in de soep. Zo wordt er bijvoorbeeld te weinig nuttige context geboden rond het moordmysterie en blijft het geheel derhalve maar wat aanmodderen. Dubbel zo veel aandacht gaat naar de visuele uitwerking van dit alles. Het resultaat is een duistere fusie van een diabolische cameravoering en een typisch warm kleurenpalet voor de Grand Guignol setting. Een diagonaal in beeld gebrachte achtervolging op een brug en een scène waarin een toekomstig slachtoffer van voeten tot hals wordt gekadreerd, symbool staand voor zijn latere onthoofding, zijn slechts een fractie van de talrijke visuele uitstapjes die in crescendo naar het slotakkoord toe huppelen. Echt een aanrader voor liefhebbers van Bava's barok en Argento's kleurenspel.

Ik ben het eens met de hierboven omschreven visuele aspecten van de film.

Helaas zit de film verhaaltechnisch dan weer niet helemaal lekker in elkaar en kan ook het acteerwerk hier en daar wel wat beter.

Voor liefhebbers van klassieke Europese horrorfilms is deze nog wel redelijk te doen, maar een topper binnen het genre is het zeer zeker niet.

Je hebt hier een erg interessant concept helaas doet de regisseur er veel te weinig mee om er alsnog een boeiende film van te maken. Hij dacht misschien dat het inhuren van de charismatische Christopher Lee om de tirannieke toneelregisseur van de Theatre of Death te spelen. Hij gebruikt ook hypnose om zijn acteurs en actrices te laten doen wat hij wil hetgeen een spannende scènes oplevert. Ondertussen gebeuren er ook moorden die om de een of andere reden worden gerelateerd met een vampier hoewel het duidelijk is dat het met een V-vormig voorwerp is gedaan. De setting is dat van het Grand Guignol theater in Parijs dat bekend stond om zijn opvoeringen die draaiden om moorden en executies die zo levensecht overkwamen dat ze massa's publiek lokten.Helaas wordt dat gegeven weinig veel te weinig gebruikt in de film. De moorden zijn vooral off screen of snel voorbij dus wie hoopt op een giallo die zal eveneens van een kale kermis terugkomen. Heel jammer want de basisingrediënten zijn interessant helaas focust de regisseur vooral op het visuele en een sfeerschepping maar vergeet om het spannend te maken en er een echte horrorfilm van te maken. Nogmaals kijk een giallo of de originele Phantom of the Opera, want dit vind ik maar een miskleun.