Black Angel (1946)

Wanneer Dan Duryea en Peter Lorre deel uitmaken van de cast, dan weet je van tevoren dat je niet ver hoeft te zoeken wie de mogelijke daders zijn. Het verhaal zit best goed in elkaar, maar het acteerwerk laat hier en daar wel wat te wensen over (June Vincent). Typische film noir, zoals die destijds door Hollywood bijna aan de lopende band geproduceerd werden. Er zijn betere gemaakt.

June Vincent leek mij ver van de vrouw die wanhopig tracht de onschuld van haar man te bewijzen, maar daarnaast zat het wel goed in elkaar en bleef het wel spannend, tot dan een zeer onwaarschijnlijke ontknoping de kop opsteekt. Als kijker voelt ge u dan een beetje bedrogen of zoals "Cathy" tijdens een teleurstelling in het onderzoek zich laat ontvallen : "What a waste of time". Jammer. Vermoedde wel dat de oplossing niet was wat al te veel voor de hand lag, maar dit vond ik toch al te gemakkelijk.

Regisseur Roy William Neill is vooral bekent om zo'n beetje alle jaren '40 Universal Sherlock Holmes films. In 1946 kreeg hij de kans om deze film te maken, het zal zijn laatste worden. Hij stierf aan een hartaanval kort na de film.

Een mijlpaal binnen de film-noir was deze B-film natuurlijk niet maar de film bezit wel een paar elementen waardoor hij zeker meer dan het bekijken waard is. Het plot is gebaseerd op een verhaal van Cornell Woolrich (Hitchcocks Rear Window) en zit prima in elkaar. Zo is de identiteit van de moordenaar niet direct voor de hand liggend en wordt het onbeantwoorde liefdesplot met aanzienlijke finesse behandeld. June Vincent brengt de loyale huisvrouw die detective gaat spelen om haar man uit het gevang te houden, ondanks deze vreemdging, nog redelijk geloofwaardig en Peter Lorre... tja was Peter Lorre, Ditmaal als de foute nachtclub-eigenaar. Dan Duryea als dronkaard in de mannelijk hoofdrol was ook een goede zet. De film heeft een fantastische opening maar had hierna net iets meer spanning en atmosfeer mogen bezitten. Maar dat neemt niet weg dat het best een plezierige film was! Zeker als er ook nog twee zeer leuke one-liners (die hieronder staan) in zitten!

When is he gonna learn you can't drink it as fast as they make it?

I had a wife that needed killing and you had a husband that took care of it...

Ik vond het verhaal van deze film wat raar. Een vrouw wordt vermoord, een man wordt verdacht, so far, so good. Ik vond het vreemd dat er dan plots een team-up ontstaat van de (ex-)partners van verdachte en slachtoffer, om te gaan uitzoeken hoe de vork in de steel zit, rare combinatie. Ook dat die samen maar even snel een muziekcarrière beginnen om undercover te gaan... weird. Desondanks is het wel leuk om volgen en weet vooral Duryea te overtuigen als good guy die misschien toch wat bad is of als bad guy die misschien tot wel een beetje good is, het werkt van beide kanten. Al was zijn drijfveer me niet altijd even duidelijk, maar dat stoort niet echt.

Een man wordt verkeerdelijk beschuldigd en ter dood veroordeeld. Een geliefkoosd thema waarrond men ook hier een verhaal heeft gebreid. Wat mij betreft bevat het scenario toch wat te veel onwaarschijnlijkheden, zowel naar de feiten als naar de psychologie van de personages. Een knoert van een plothole is m.i. het feit dat Dan Duryea als getuige op de avond van de moord op Constance Dowling (een veel knappere dame dan hoofdrol June Vincent vind ik trouwens) bij zijn ondervraging door de politie niet geconfronteerd wordt met een afbeelding van de hoofdverdachte. Het is pas nadien dat hij - na contact met June Vincent als echtgenote van de terdoodveroordeelde - erachter komt dat de man die hij die avond gezien heeft een heel ander uiterlijk heeft dan de intussen toch nationaal gemediatiseerde hoofdverdachte en terdoodveroordeelde. Gek ook dat June Vincent met die informatie niet onmiddellijk naar de politie stapt maar dat de aap hieromtrent pas veel later uit de mouw komt. Wat de psychologie van de personages betreft is het redelijk onwaarschijnlijk hoe June Vincent en de alcoholverslaafde Dan Duryea een team vormen om de pieren uit de neus van Peter Lorre te halen.

Aan pluszijde vind ik alle betrokkenen leuke acteerprestaties leveren. Peter Lorre is in zijn element als nachtclubeigenaar en Dan Duryea heeft na zijn recente Fritz Lang films opnieuw een dubieus karakter vast. Het beste aan de film vind ik echter de visuele uitvoering met regie van Roy William Neil en de fotografie van Paul Ivano (die er al een carrière had opzitten met interessante regisseurs). De aandacht voor clair-obscur belichting draagt bij aan de sfeer en we zijn - als visueel hoogtepunt - getuige van de hersenspinsels van Dan Duryea in delirium stijl.

Ondanks de opmerkingen bij het scenario heb ik me toch vermaakt met deze film noir, wat goed is voor een krappe voldoende.

Aardige noir maar eenmaal dat Marko er niks mee te maken blijkt te hebben voel je al aankomen waar het verhaal naar toe gaat .

Gebaseerd op een boek geschreven door dezelfde schrijver als Phantom Lady en voor een deel een vergelijkbaar verhaal. Maar dit vind ik toch in bijna alles de mindere film. Wat minder sfeer en een script dat laten we zeggen niet uitblinkt in geloofwaardig. Lorre is goed, Duryea is ook prima en Vincent is goed genoeg. Deze film was er een van lowbudgetfilmer Roy William Neill, maar met een budget van 600.000 dollar was het voor zijn doen een dure film. Het was ook zijn laatste want kort na het voltooien ging de nu bijna vergeten regisseur dood.

Genietbaar en de eigenlijk vrij idiote plottwist trekken de boel wel wat omhoog. De gekke manier waarop de realisatie heeft dat hijzelf de moordenaar is is lekker dik aangezet. En de schaduwenfans komen hier volop aan hun trekken.