Papadopoulos & Sons (2012)

Het gebeuren had niets met de huidige wereldwijze situatie te doen, maar bij toeval was het wel een Griek, die in deze speelse, maar oppervlakkige tragische feelgood komedie (onder het motto "back to the roots") in een financiële crisis terechtkwam (van bordenwasser tot miljonair en weer terug). De ironische toon en de naïviteit van de hoofdpersoon werkten vermakelijk, maar de Grieken werden behoorlijk clichématig en stereotype uitgebeeld. Bovendien had de film wel wat meer pep en verrassingen kunnen gebruiken.

Was best aardig maar te weinig verrassend...

Had dit graag leuker gevonden.

Personages stuk voor stuk prettig om in hun gezelschap te verkeren - zelfs die arrogante bankier was best lollig - en Britse restaurantfilms zijn bijna een soort subgenre waar ik erg van hou, maar er kwam hier op de een of andere manier geen vaart in. Alle dialogen over de financiële crisis hielden de film enorm op ook. En inderdaad, wat gauke zegt: iets meer pep en verrassingen hadden zeker geen kwaad gekund. Leuk om Georgia Groome weer een keer te zien.

3,0*

Sinds wanneer spreken Grieken Engels?

Het zakelijk succes van Harry Papadopoulos [Stephen Dillane] is ten koste gegaan van zijn gezin. Sinds de dood van zijn echtgenote heeft de stoïcijnse Mrs. Parrington [Selina Cadell] de opvoeding van Jams [Frank Dillane], Katie [Georgei Groome] en Theo [Thomas Underhill] voor haar rekening genomen. Door een beurscrash verliest Harry al zijn zakelijke bezittingen, behalve een oude Fish & Chip Shop die hij lang geleden met zijn broer Spiro [Georges Corraface], die hij al jaren niet gesproken heeft. Om zich uit de financiële problemen te redden moet Harry een succes zien te maken van deze winkel. Uitermate formulematige en (dus) voorspelbare vis-op-het-drogekomedie, inclusief een soundtrack vol Griekse muziek, waaronder de onvermijdelijke sirtaki. Luie, buitengewoon flauwe komedie.