West of Memphis (2012)

Indrukwekkende documentaire over het falen van het amerikaanse rechtssysteem. Het verdient aanbeveling om eerst de drie Paradise Lost-docu's van kabelzender HBO te bekijken, waarin de voorgeschiedenis van deze schrijnende zaak veel uitgebreider uit de doeken wordt gedaan, maar het is niet noodzakelijk om de gebeurtenissen te kunnen volgen. Deze samenvattende docu richt zich voornamelijk op het langdurige proces om de drie onterecht veroordeelde mannen vrij te krijgen, na 18 jaar gevangenschap. Mooi om te zien hoe invloedrijke mensen als Peter Jackson, Eddie Vedder en Johnny Depp zich hebben ingezet om dit te kunnen bewerkstelligen. Daarnaast komt er onthutsend nieuw bewijs aan het licht betreffende de werkelijke moordenaar, die vooralsnog gewoon rondloopt...

Als tussendoortje dit weekend even West of Memphis erbij gepakt die ook op de nominatie staat geschrapt te worden. Een docu overigens die ik jaren terug, voor mijn terugkeer hier, al eens zag en altijd was blijven hangen als interessant en sterk met uiteraard de nieuwsgierigheid of dit nog steeds het geval was.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond drie in eerste instantie verdwenen jongetjes, het opduiken van de lichamen en de arrestatie en uiteindelijke veroordeling van Echols, Baldwin en Misskelley op basis van occulte toestanden, waarop eenieder weer rustig kan slapen met de gedachten dat de daders gepakt zijn. En wat een beeld overigens zo mid jaren '90 van korrelige VHS kwaliteit, matjes en wijde kleding te over en een armoedige achterbuurt van sjofele sta-caravans en de gemiddelde inwoner wiens IQ niet in de driedubbele cijfers komt. Mijn hemel, wat een simpel volk allemaal, je zou er bijna bang van worden. Temidden van dat milieu is het gemakkelijk een buitenbeentje stigmatiseren, in dit geval door de politie, op valse voorwendselen, en gemakkelijk scoren om de zaak maar op te lossen. Daar komt bij dat er altijd geluld en geklets wordt, alles dat vreemd is ook meteen verdacht is en in de ogen van de meeste mensen een uitgemaakte zaak betreft.

Gelukkig dat er dan toch nog mensen zijn die zich volkomen in zo'n zaak vastbijten en volhouden dat er dingen niet kloppen. En als het deksel van de beerput komt is het toch ontstellend hoeveel dwarsverbanden zijn, vriendjespolitiek speelt, vooroordelen en strebberig gedrag heerst en vooral heel veel onkunde en vormfouten gemaakt worden. Verschrikkelijk ook die zelf verklaarde patholoog Dr. Frank Peretti die alleen maar foute conclusies heeft getrokken over de verwondingen. Eenmaal goed geanalyseerd blijken de feiten en het bewijs toch een heel ander daderprofiel op te leveren dan de aangewezen 'occultelingen'. In het vervolg zien we de rechter, aanklagers en politie die uiteraard bij hun bewijs blijven, de jongens al jaren onschuldig opgesloten zitten, maar vooral het beeld van andere betrokkene familieleden zoals de rouwende moeders, maar vooral zo'n totaal verknipt kind als Amanda Hobbs dat om te janken is. Wat een schokgolf en gevolgen heeft zo'n gebeurtenissen dan toch ook voor alles en iedereen er omheen ongeacht wie nu de dader is.

De speurtocht continues met de focus op Terry met een opzienbarende reputatie en strafblad, bewijs? Niet echt, het is allemaal indirect net als de bewering later van Michael en Blake Sisk. Maar wat mij wel ontzettend opvalt aan Terry Hobbs is de uitermate rustige en berekenende houding die nooit een moment boos wordt of zijn geduld verliest terwijl hij toch door moet hebben waar het gesprek, het bewijs en de aantijgingen heen gaan. Ieder ander mens zou toch zijn geduld verliezen, boos worden vanwege het beweerde en de richting van het gesprek, de suggestie dat hij zijn stiefkind iets aangedaan heeft. Het lijkt ingestudeerd waar hij zich, zoals iemand anders ook zegt in de docu, 18 jaar op heeft voor kunnen bereiden op iedere mogelijke vraag te pareren en om rustig te blijven zodat er onverhoeds niets uitfloept. En ja ik weet het, het zijn vermoedens, maar vertrouwen doe ik die man voor geen meter.

Een oplossing qua 'who dunnit ' komt er niet, verandering voor de West Memphis Three wel, en daarmee is West of Memphis een meer dan interessante documentaire te noemen waar slechts de speelduur en vrij lange nasleep, met de drie weer op vrije voeten, niet zoveel toevoegt en gezien kan worden als minpunt.