Lone Star (1952)

You're a strange woman but still a lot of woman

Westerns blijven een genre waar ik eigenlijk bitter weinig van gezien heb. Langzaamaan baan ik mijn weg door een aantal klassiekers maar het is eigenlijk vooral John Wayne die mijn interesse in het genre heeft gewekt. In Lone Star doet hij natuurlijk niet mee maar mijn aandacht werd getrokken door twee andere klassebakken, namelijk Clark Gable en Ava Gardner. Daar kwam dan ook nog eens bij dat Lone Star een interessant plot had, ik ben altijd wel gefascineerd in dit soort geschiedenisverhalen, waardoor ik wel erg benieuwd werd naar de film.

Wat eigenlijk direct opvalt is dat Lone Star redelijk gewelddadig is voor zijn tijd. De confrontatie tussen Burke, Craden en de indianen is redelijk expliciet in beeld gebracht, althans toch naar mijn gevoel maar veel vergelijkingsmateriaal heb ik dus niet. Ook ik heb wel mijn twijfels of het allemaal historisch correct is maar in ieder geval zorgt de historische setting voor een geslaagde kapstok om de liefdesdriehoek tussen Burke, Craden en Martha op te zetten. Je weet van in het begin dat wanneer Martha en Burke elkaar ontmoeten, dat ze tegen het einde van de film een koppel zullen vormen maar dat neemt niet weg dat de climax gewoonweg degelijk in elkaar zit. Vrij originele manier ook van Craden om de verdediging van Burke te slepen. Ik had alleen wel wat meer willen zien van het groepje kameraden dat Burke omringt. Sowieso kreeg ik het gevoel dat ik naar een sequel zat te kijken doordat het Burke en zijn vrienden allerlei avonturen hadden meegemaakt maar dat we daar als kijker nooit van getuige zijn.

Zoals gezegd een erg degelijke cast. Clark Gable doet eigenlijk wel zowat hetzelfde als in Gone with the Wind, alleen wat grijzer, maar doet het nog altijd op een degelijke manier. De chemie met Ava Gardner is aanwezig en die ziet er zoals gewoonlijk weer even betoverend uit. Toch een enorm ondergewaardeerde klassedame. Een actrice die ik erg graag zie spelen (jammer genoeg weet ze niet altijd de beste films uit te kiezen) maar ze slaagt erin om zowel de relatie met Gable als met Broderick Crawford op een geloofwaardige manier in beeld te brengen. Lone Star is ook in het zwartwit gefilmd en het resultaat mag er wezen. Ik had het eerlijk gezegd niet verwacht want ik zien Westerns precies liever in kleur (ik heb dat ook met Franse films om de een of andere reden, het straalt meer sfeer uit vind ik) maar de TCM versie ziet er trouwens ook nog erg degelijk uit. Aangenaam verrast dus.

Degelijke film die bovenal erg vermakelijk aanvoelt. Gardner is weer van hetzelfde niveau, al vind ik ze naarmate ze ouder wordt beter en beter met Night of the Iguana als hoogtepunt, maar ook Gable en Crawford doen hun best om dit naar een hoger niveau te tillen. Waarschijnlijk zit er wel een verhoging in wanneer ik hem nog eens terugzie maar voor nu een dikke voldoende.

3,5*

Niet bepaald één van de betere films die gigant Gable heeft nagelaten. Politiek getint, relatief weinig actie en veel gepraat, al met al een geschiedenislesje die vooral voor Amerikanen kan werken en niet zozeer voor Europeanen. Je hoeft ook geen historicus te zijn om je te realiseren dat de makers dit op ware feiten gebaseerde verhaal flink geromantiseerd hebben, met niet alleen een gezochte romance tussen Gable en de hier bloedmooie journaliste Gardner maar ook nog een onzinnige toevoeging als de beroemdste indiaan aller tijden, Geronimo, onverwacht opduikt als kind. Ook de slotscène, waarin de gezworen vijanden Gable en Crawford plotseling broederlijk samen gaan strijden tegen het nieuwe gevaar Mexico, is te mal voor woorden, en zal alleen bij de huidige Trump adepten applaus los maken. Een zozo western, die maar net overeind wordt gehouden door de charme van de protagonisten.