38 Témoins (2012)

Sterke film.

Leunt flink op een script wat tot de verbeelding spreekt. Het is ook een relevant maatschappelijk en ingewikkeld probleem wat we voorgeschoteld krijgen. Kan overal gebeuren. Wordt ook erg goed uitgewerkt, op een paar cliché's na. Er zit een overmijdelijke scene in waar 'hij' met de nek wordt aangekeken in -zoals altijd- een supermarkt. Een scene die we iets te vaak gezien hebben en waar wel iets creatievers mee gedaan kan worden zo langzamerhand.

De film is ook audiovisueel zeker de moeite waard, met name in het begin. Ook de locatie (Le Havre) is een mooi decor. Verder is het een degelijk en sterk gespeelde film met een relevant onderwerp. Het weet uiteindelijk net niet helemaal te beklijven, maar het is wel boeiend.

3.5*

Zeer degelijke film over de nasleep en reconstructie van een tragische gebeurtenis.
Een minutieuze vertelling die vooral focust op de impact die het heeft op het stel, de twee hoofdrolspelers waarvan hun relatie danig onder druk komt te staan.
De schaamte, onmacht en de schuldgevoelens over het eigen passieve toekijken, daar draait de film om. En daar liever niet voor uit durven komen, bang voor de gevolgen die dat zou kunnen hebben.
Politie en Openbaar Ministerie reageren allesbehalve doortastend, maar dankzij een journaliste wordt de zaak toch nog op scherp gezet.
Nogmaals, zeer degelijk, maar daardoor ook weinig verrassingen en soms ook wat aan de saaie kant.

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Een sfeervolle, maar ook trage en zelfs wat saaie film over een moord gepleegd in een woonwijk in Le Havre waarbij de 38 getuigen hun kop in het zand steken. De focus ligt op een stel waarvan de man worstelt met wat hij die nacht gehoord heeft en of hij hier vervolg aan moet geven. Hierover wordt nogal veel gepraat. Interessante kost, maar het wordt niet al te boeiend gebracht.

Redelijk.

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich in 1964 heeft afgespeeld.

Kitty Genovese werd verkracht en neergestoken.

Later verscheen er een artikel in de " New York Times " dat 38 getuigen zich niet hadden gemeld bij de politie.

De film schetst een beeld van de situatie waarbij een studente wordt vermoord, en 38 personen niets hebben gezien of gehoord.

De nadruk van het verhaal ligt niet zo zeer in het oplossen van de moord, maar concentreert zich meer op de relaties tussen bepaalde personen na deze dramatische gebeurtenis.

Redelijk, maar helaas niet een film die in mijn kast zal voorkomen.

2,5 *

Op basis van deze film heeft Belvaux weinig op met mensen. In elk geval weinig op met de interactie, de onverschilligheid die opzichtig aan de behoefte aan collectief rouwen wordt gekoppeld door middel van de voorbijgaande bloemenzee, het oordelen en het veroordelen. Het is bepaald geen subtiele film, een met bar weinig nuances. En hoewel ik mezelf niet als een optimist beschouw vind ik 38 Temoins regelmatig in de buurt komen bij een haast populistisch soort cultuurpessimisme (zie je wel, de moderne stadsmens is alleen met zichzelf bezig en geeft niets meer om de buitenwereld). Te makkelijk als statement, te lomp om je echt aan het denken te zetten.

De grootste zwakte van de film (en dat is voor mijn gevoel heel Frans) zit 'm in de uitwerking van de relatie tussen Louise en Pierre, die drijft de hele film op veel hardop uitgesproken emoties waarin ze als getuige en niet getuige, schuldige en beoordelende vertegenwoordigen. Omdat de hele uitwerking van de relatie alleen op dat idee drijft en in die mal geperst wordt overtuigt de relatie nergens. De worsteling van Pierre is dan ook nog duidelijk interessanter en geloofwaardiger dan die van Louise.

Blijft over: sfeervolle beelden en mooie muziek, die was subtieler dan de film zelf.

2.0* , zo'n film die bij het bezinken eigenlijk vooral slechter wordt.

Interessant Frans drama. 38 Témoins is een sobere film die naar mijn mening een duidelijke boodschap van maatschappijkritiek uitdraagt. Hierbij speelt onverschilligheid, lafheid en arrogantie een grote rol. Regisseur Lucas Belvaux weet een realistische kijk te geven op de Franse/westerse samenleving. De stad Le Havre is een uitstekende keus als decor. De havenstad voelt kil/koud aan en is ideaal om het thema van de film te onderstrepen. Reken hierbij op strak en perfectionistisch camerawerk en je weet dat het snor zit met 38 Témoins. Een pessimist (zeker als het gaat over menselijk handelen) zal deze film wel bevallen. Ik ben er ook schuldig aan.

Ik kan eigenlijk weinig slechts zeggen over deze film. De film vergt wel het nodige geduld van de kijker als het gaat om het camerawerk. Het is duidelijk te zien dat er geen haast achter zit. De film neemt de volle tijd om de details te laten doordringen bij de kijker. De shots zijn simpelweg goed. Acteerwerk is ook helemaal in orde. De personages worden op vrij overtuigende en realistische wijze neergezet. Ik heb alleen wel het gevoel dat de relatie tussen een aantal personages vrij platonisch zijn. Zo hebben Pierre en Louise als stel mij niet weten te overtuigen.

De film laat je doordringen van het feit dat we met zijn allen heel individualistisch zijn ingesteld. Dat is ansich niet erg, maar de film laat op pijnlijke wijze zien wat ons gebrek aan empathie en plichtsgevoel kan veroorzaken. Hopelijk een beetje een wake up call voor mensen die, als ze een ijzingwekkende schreeuw in de nacht horen, niet meteen weer verder gaan slapen.

3,5*

De vrees om in iets naars en geweldadigs te belanden overstijgt de reflex om hulp te bieden, is een eerste aspect van deze film van Lucas Belvaux, een regisseur, wiens werk ("Pour Rire", "Pas son Genre"...) mij altijd meer bekoorde dan de gemiddelde cijfers alhier en bij IMDB.

Ook nu trouwens, onder meer door het tweede aspect van deze film, namelijk het opduiken van schuldgevoelens, de quasi onmogelijkheid er mee te leven en het uiteindelijk drastisch gevolg met ingreep in het leven.

Film is traag opgebouwd mede door het psychologisch uitwerken van de gevoelens van de twee hoofdpersonages (close-ups, overpeinzingen...).

Een heel goede scene in de film vond ik de aangrijpende herstructurering van de feiten.

Zorgvuldig camerawerk en oog voor verzorgde beeldcomposities.

Een film die draait rond schuldig verzuim. Interessant fenomeen. Ik meen ooit ergens gelezen te hebben dat wanneer een persoon in nood is hij beter "brand" roept, dan "help". Voor het eerste zouden de reacties en het verantwoordelijkheidsgevoel groter zijn. Maar hier gaat het toch verder. Er is geen reactie tijdens de feiten (bellen van de politie), maar ook geen verantwoordelijkheid na de feiten wanneer de politie getuigenissen zoekt, vaak wellicht uit schuldgevoel en schaamte (niet zozeer uit onverschilligheid denk ik). Naast schuldig verzuim zit je hier dan ook met belemmering van het onderzoek als tweede misdrijf. Dit laatste komt nauwelijks aan bod in de film.

Ik wist lange tijd - tot de reconstructie - ook niet goed waar de film nu eigenlijk heen wou. 38 getuigen die niet gereageerd hebben, vond ik ook bij de haren getrokken. Iedere getuigenis werd in twijfel getrokken. Het stond bij deze al vast dat het onmogelijk was dat je doorsliep. Ik heb nooit gewoond in een (groot)stad, dus weet het niet zeker, maar ik denk dat er wel meer geluiden te horen zijn 's nachts (dronkenlui, verbale agressie, vandalisme ...) dat je er niet meer van opschrikt. De omstandigheden werden te weinig uitgediept/genuanceerd. De film gaat te veel een bepaalde richting uit, jammer.

De recontructie zelf was heftig, zeer confronterend zelfs, ook als kijker, vond ik. Het gaat door merg en been. Jammer genoeg redt het de film niet volledig. Ik vond ook de innerlijke wroeging van het hoofdpersonage onvoldoende. Zwevend tussen 3,0* en 3,5*.