Marilyn Monroe: The Final Days (2001)

Marilyn Monroe: The Final Days

In de nacht van 5 op 6 augustus 1962 stond de wereld stil. In de buurt van LA wordt het levenloze lichaam gevonden van één van de meest legendarische sterren van heel de wereld.
Marilyn Monroe: 36 jaar.

Ik heb trouwens deze versie van de film en die duurt 118 minuten. Deze versie is ruwweg te spreiden over 2 delen waarvan het eerste deel 80 minuten duurt en de eigenlijke documentaire is.

De documentaire concentreert zich vooral op de problemen rond Marilyn's laatste, onafgemaakte film 'Something's Got to Give' een remake van 'My Favorite Wife'. Er wordt veel gebruik gemaakt van originele filmbeelden uit de film en interviews van de nog levende crewleden en Marilyn's vertrouwelingen met 1 uitzondering, Eunice Murray, haar huishoudster die in '93 is gestorven wordt weergegeven in een interview uit een andere documentaire. Spijtig genoeg sluipen er ook een aantal foutjes in de film waaronder heel de hertrouw met Joe Di'Maggio. Het klopt inderdaad dat ze gescheiden is van hem maar ze hadden wel besloten om terug te trouwen. Ook wordt heel de Ralph Greenson, haar psychiater, affaire slecht afgeraffeld doordat hij toch zeker een van de oorzaken, samen met Paula Strasberg, was waardoor ze zich zo slecht voelde. Ook gaf Greenson pillen aan Marilyn die een slechte, dodelijke combinatie vormde met de Nembutal die door Engelberg, nog een psychiater, was gegeven. Een pluspunt is dan wel weer dat de documentaire ook de negatievere kanten van Marilyn liet zien, het eindeloos te laat komen, haar continue verkoudheden, bijna nooit op de set verschijnen terwijl ze wel naar het feest van de president kan gaan en daar op haar bekende wijze 'Happy Birthday, Mr. President te gaan zingen.. Maar ook Dean Martin verdiend een knappe vermelding in de film, natuurlijk als co-acteur, maar ook de reden waardoor Marilyn (na haar ontslag in de film) terug in de film is geraakt. Martin wou de film niet meer doen zonder Marilyn en nam zelf ontslag doordat hij ook het laatste woord over de keuze van zijn tegenspeelster had .

Maar het 2e deel van de film, de laatste 40 minuten, zijn het geweldigste. Naar aanleiding van Marilyn's 75e geboortedag zijn de bruikbare, gefilmde beelden van Something's Got to Give aan elkaar geplakt, met behulp van het originele script, tot een mooie film van een dik halfuur.

Marilyn Monroe: The Final Days laat Marilyn perfect zien hoe ze was. Een prachtige, intelligente maar verschrikkelijk onzekere vrouw, die al jaren op haar tenen liep om iedereen tevreden te houden...

Een tragisch verhaal dat mooi maar soms wel iets te dramatisch wordt verteld over een fantastische vrouw die zich zeker tot één van mijn favoriete actrices behoort.

De documentaire apart zou 3.5* krijgen maar door de extra toevoeging van de aaneengeplakte beelden van Something's Got to Give komt het op een dikke 4*

"The greatest loss the movieindustry has ever swallowed"

Marilyn Monroe, niet een legende maar dé legende. Zonder twijfel de grootste actrice die er ooit is geweest. Met die faam gaat helaas veel tragiek gepaard. Een vrouw met een hart en passie voor het medium film en heeft voor haar carriere heel veel moeten opgegeven. Helaas is haar enorme passie ook haar ondergang geworden.

Een mooie documentaire met twee gezichten. Collega's van Marilyn die het beste met haar voor hadden komen aan het woord maar ook de collega's die dat niet hadden komen aan het woord. Tekenend voor het milieu waar Marilyn zich in begaf en waar zij tegenaan moest boksen. Grotendeels wordt er wel juist geschetst hoe Marilyn was. Tot op het bot heel onzeker, spontaan en heel humaan in de omgang. Ook jammer dat de docu af en toe de plank misslaat qua accuratie (zoals de punten die Metalfist ook al aangaf). Toch blijft haar dood en de aanloop er naartoe 47 jaar later nog moeilijk te aanschouwen als fan zijnde, eigenlijk onvoorstelbaar hoe er is omgegaan met deze geweldige persoonlijkheid. Erg moeilijk om aan de zijlijn te staan zonder enige invloed te kunnen hebben op de niet te winnen strijd die Marilyn aan het voeren was. Ook two thumbs up voor Dean Martin die op het moment dat iedereen Marilyn laat vallen enorm achter haar ging staan, ondanks dat hij zich ook ergerde aan haar afwezigheid. Mooiste scene vond ik toch wel haar begrafenis en de scene met de kinderen en haar omgang met ze, in haar ogen is de pijn af te lezen omdat ze haar moederdroom niet heeft kunnen verwezelijken. En wat een fight van Monroe om SGTG weer op gang te krijgen, wat een wilskracht. De sequence van Marilyn's begrafenis is zeer ontroerend en deprimerend, en ook al is de outcome allang bekend, het blijven lastige scenes om doorheen te worstelen.

Dan komt het tweede gedeelte waar we een gereconstrueerde versie krijgen te zien van Something's Got to Give. Het voelt als een privilege dit te mogen aanschouwen maar het voelt ook als een definitief afscheid, een vreemde gewaarwording aangezien we nu al in 2009 leven. Maar dit is toch wel een add-on wat eigenlijk deze documentaire zo speciaal maakt.

Een enorm verlies was het verlies van dé legende en vooral door haar prachtige persoonlijkheid nog pijnlijker. Monroe heeft een speciale plaats in mijn hart, een plaats die geen enkele actrice tot nu toe heeft weten te verwerven. Dat is tekenend hoe one of a kind Monroe eigenlijk was. Marilyn, you're gone but you'll never be forgotten.

Vanmorgen en vanmiddag in de weer met deze documentaire over Marilyn Monroe die zich vooral focust op haar laatste film en alle rumoer rondom. En opzich blijft Monroe een enigma, een interessant fenomeen waar nog altijd veel twijfel heerst rond karakter en haar afloop, maar een super interessante docu betreft dit niet of je moet een die hard Monroe fan zijn en meerwaarde ziet in de bijgevoegde 40 a 45 minuten van haar laatste onafgemaakte film genaamd Something's Gotta Give.

Zoals reeds gezegd, een enigma blijft deze dame met haar uitstraling en sex appeal met dat onontkoombaar duistere randje op de achtergrond. Iets dat meer weer eens duidelijk wordt geschetst met een vader die haar niet wilde erkennen, een moeder in de inrichting en sexueel misbruik binnen verschillende pleeggezinnen. Het is toch een wonder dat ze verknipt en onberekenbaar is, dat de beste vrouw een verkeerd beeld heeft van relaties en sex, en haar eigen sexappeal waarschijnlijk eerder als straf dan een zegen ziet. En dit zal karakterologisch waarschijnlijk nog maar het topje van de ijsberg zijn, iets dat verder ook niet bepaald wordt uitgediept aangezien de docu toch slechts oog lijkt te hebben rond Monroe in de hoedanigheid van Something's Gotta Give. En uiteraard toont ze daar haar vele gezichten, de sprankelende dame, de sex appeal en het gemak waar ze dat mee verkoopt, naar natuurlijk ook haar grilligheid en instabiliteit.

En eigenlijk interesseert het gemopper van de producten me niets met alle gemiste draaidagen, het hoort er natuurlijk bij maar schetst geen interessant beeld van La Monroe zelf. Dat toont de getoonde driehoek tussen Monroe, Paula Strassberg en Pat Newcomb wel waar een ongemakkelijk soort dictatuur omheen hangt en wellicht een onbewuste wraakoefening van beide om hun eigen gemis te compenseren op iemand die het beter getroffen heeft. De docu zit daarna definitief in de lift na het 'Mister President' moment waarna een heuse machtstrijd los barst tussen voornamelijk Monroe tegen de rest met vergaande gevolgen, iets dat ook ingeluid lijkt te worden als definitief eindpunt van haar carrière, maar Monroe lijkt toch nog niet zo dom in het benaderen van de juiste mensen en het winnen van zieltjes. Prachtige foto's trouwens aan het strand die inderdaad een breed beeld van de vrouw Monroe laten zien.

Het is daarna wachten op de aanloop naar het einde en daarmee iets dat nog altijd in de lijst staat met de grotere mysterieeen met de vraag welke krachten er allemaal aan het werk waren. En zoals deels te verwachten is creëert de docu meer vragen dan dat het antwoorden heeft. Interessant zal altijd het beeld zijn van de wispelturige dame met de gebroken ziel, maar had ik toch wel iets anders verwacht en had het van mij niet zover over haar laatste onafgemaakte film hoeven gaan. Iets dat ik namelijk niet verwacht had, vooral met zo'n titel. Afijn, drie sterren voor de moeite en het zien van één van de mooiste dames die het witte doek ooit gesierd heeft.