Après Mai (2012)

Een nogal droog portret. Qua regie een beetje saai, verhalend niet onaardig maar zeker niet enorm boeiend, en qua acteerniveau wat wisselvallig. Het tijdsbeeld en de muziek was nog wel aardig maar ook zeker niet spectaculair.

2.5*

Regisseur Olivier Assayas heeft het gewoon niet voor mij. Naar zijn teleurstellende L'Heure d'Eté komt hij opnieuw met een bijzonder matige film, die alle kanten op schiet en overal losse eindjes laat hangen. Ik lees hierboven bij @Verhoeven dat de film in België geflopt is. Dat verwondert mij niets.

De eerste 10 minuten leken nog veel belovend, maar daarna zakte de film als een plumpudding in elkaar. De dramatiek, emoties, verlangens die er in die tijd van enorme veranderingen in de maatschappij ontstonden ontbreken compleet. Ook de veelal jonge acteurs waren erg oppervlakkig en vaak op de automatische piloot aan het acteren. Deze prent kan niet tippen aan Nés en 69.

Jammer, een 1 voor de moeite, maar dan heb ik het wel gehad.

Maar eens even wat positief tegengeluid: typische Assayas met wederom een romantisering van de jaren van verzet tegen de gevestigde orde, hier in de naweeën van mei '68 en wel in mijn geboortejaar: 1971.

Niet echt een heel belangrijk jaar verder, wel zien we dat het pacifisme reeds plaats heeft gemaakt voor stenen, stokken en molotov-cocktails, beginnen de gruwelen uit Mao-China duidelijk te worden, is de revolutie vrijwel gesmoord in discussies die niemand meer interessant vindt, en moet de marihuana en LSD wijken voor heroïne en horen we Syd Barrett, Captain Beefheart, Soft Machine en Kevin Ayers op de soundtrack.

Dat gaat 2 uur lang zo door, zonder strikt plot, maar wel vol sfeer en met een aantal prachtige scenes.

Een redelijk dramafilm...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Sterke film van Olivier Assayas met geweldige acteerprestaties vooral van Lola Créton en Clement Metayer. De film schetst een bijzonder sfeerbeeld, met de naweeën studentenprotesten in 1971 in Parijs, De hectiek, het geweld , de diverse ideologie passeren de revue. Assayas, die ook het scenario schreef, baseerde de film op zijn eigen belevenissen en ervaringen uit die dagen.

Niet alleen is de soundtrack sterk, maar ook de regie, het scenario en de fotografie van Eric Gautier.

De Engelse titel geeft het mooi weer. "There is something in the Air", de

'spanning van verandering' is voelbaar. Maar "The uncomfortable truth of the matter is that if there is no future for a radical mass movement in our time, there will be no future for humanity, because the extermination of humanity is the ultimate concomitant of capital's destructive course of development." 4*