Die Wand (2012)

Een vrouw moet het zien te redden op haar eentje. Ze heeft wel haar hond, een kat en een koe (die gaat kalven). Er is het gekrijs van de kauwen en er is de gang van de seizoenen.

Overweldigende film over het menselijke zijn. En... een hond die een ziel lijkt te hebben!!

Een film die blijft hangen.

En wat als je bent leeggeschreven, de volgeschreven bladen op elkaar legt en de schrijfstift niet meer aanraakt?

De eindigheid van mensen en dingen overwegen, is misschien wel een rustgevende gedachte, maar tegelijk ook angstwekkend. Je kan nooit alles verwezenlijken wat je zo graag zou willen...

HEEL STERKE FILM (En waarschijnlijk is dat ook zo met het boek!?)

Een film die zoveel beter overkomt op groot cinemascherm. Om te zien!!

Loodzware en tevens moeilijk te beoordelen film want wat moet 'die Wand' symboliseren? Dat een mens in het leven ineens in situaties terecht kan komen waarbij een terugkeer naar de toestand zoals die eerst was volledig afgesloten is. Zou kunnen. Een antwoord daarop wordt in ieder geval niet gegeven. De film eindigt op op het moment dat de hoofdpersoon geen papier meer heeft om haar gedachten op te schijven. Toch heb ik een zwak punt ontdekt. Waar komt die man ineens vandaan?. Is die door "die Wand" gekomen net zoals al die herten, vogels en ander gedierte? Of bestaat "die Wand" alleen in het hoofd van die vrouw? Is het dus zuiver psychologisch. Ik zie deze film daarom eigenlijk ook als een meer of minder existentialistische film die wil laten zien dat als het in het leven er werkelijk op aan komt de mens uiteindelijk op zichzelf is aangewezen waarbij geen logica meer helpt maar wel intuïtief handelen.

3,5*

Vreemd dat een film waarin zo weinig gebeurt, blijft boeien.

In feite wordt een boek verteld en de plaatjes krijgen we er bij.

Hele mooie beelden.

Precies wat ik zeggen wou. Wel mooie plaatjes, want schitterende locatie.

Stel je voor dat de wand in Lelystad was beland...

De film gaat over de binnenwereld van de protagoniste, maar juist doordat er alleen gebruik gemaakt wordt van haar voice-over, is het heel moeilijk om je een beetje in te leven in het personage.

De film slaagt er helaas niet in om spanning en mysterie te creëren. Iets wat voor zo'n film wel een must is. Het blijft bij een karakter op afstand, die verdwaald (in zichzelf) is in een schitterend decor.

Tegenpool van Under the dome waarin nogal veel gebeurd.

Under the dome, die Wand allebei uit 2013, het zal wel in de lucht hangen.

Jammer dat ze het onnodig langdradig gemaakt hebben. Het 'sprookje' heeft z'n charmes en biedt een interessante kijkerservaring, maar het laat je ook enigszins onbevredigd achter.

Hele fraaie film.

Waar je deze film precies kan plaatsen is nog maar een raadsel, maar gaat hier overduidelijk wel met het thema depressie en eenzaamheid aan de haal, wat geassocieerd word met een stukje wereld omhuld met een onzichtbare wand. Science Fiction? Fantasy? Drama? Mysterie? de film weet wel met een hoop elementen te spelen. Het gaat hier over een vrouw, die schitterend is neergezet door Gandeck, die op een dag erachter komt dat ze word tegengehouden door een onzichtbare wand wanneer ze haar vrienden wil gaan zoeken die de nacht niet zijn teruggekeerd. En wat krijg je automatisch, als je dan, in dit geval, opgesloten zit op een paar kilometer hectare, met verder helemaal niemand (op een paar dieren na)? Dan word je machteloos en gek. En om niet door te draaien kan je alles beter van je afschrijven, wat dus ook hier gebeurd en wat ook de hele film voorgelezen word door de vrouw. Verder bevat de film geen woorden.

Hier word het ook op een behoorlijke meeslepende manier neergezet en Die Wand boeit elke seconde en verveeld geen moment. Ook dit is weer zo'n typisch psychologische dillema die de hoofdrolspeelster moet doormaken, maar uiteindelijk langzaamaan aan de situatie begint te wennen, wat je ook automatisch hebt als je zwaar depressief bent of een een of andere ongenezelijke ziekte hebt. De regisseur weet dat hier prachtig te associeren. Daarnaast is het hele idee rond die onzichtbare wand ook prima geplaatst en het lijkt ook wel een beetje alsof de regisseur leentjebuur heeft gedaan bij Allegro van Boe. Verder is de eindeloze fraaie selectie aan de heuvelachtige en bossige locaties en de natuurshots van Oostenrijk ook erg kunstachtig mooi. Ook is er plaats voor een beetje mysterie, bijv die dromen van die vrouw. en ja, de verdere acteurs: die hond, koe en die twee katten deden het ook erg goed.

Absoluut een geslaagd en creatief stukje cinema.

4,0*

Mysterieus, filosofisch, diepzinnig.

Eigenlijk de eerste film in een heel lange tijd waar ik me niet erger aan de voice-over. Het werkt hier wel, de stem in het achterhoofd van de vrouw die zich op een raadselachtige manier opgesloten vindt in een idyllische omgeving, samen met haar dieren in een jachthut, vrij om te dwalen door het bos en over de alpenweide, maar niet in staat om terug te keren in de samenleving. Een paradijs, maar zonder mensen.

Het mooie aan de film is vooral de vraag of en hoe ze het zal redden, en waardoor de mysterieuze barrière wordt veroorzaakt. Voer voor discussie, filosofie, en wellicht zelfreflectie. Totdat dat zover is is er een erg mooie film om naar te kijken, met jaloersmakend mooie beelden van het berglandschap.

Erg mooi.

"Ich bin ganz allein."

Voor dit soort films heb ik een zwak.

Het gegeven alleen al is hoogst opmerkelijk te noemen; een vrouw omsloten door een glazen muur. Het werpt een hoop vragen op die jammer genoeg niet beantwoord worden, desondanks heeft het zo zijn charme. Dit komt deels door de vrouw die haar flashbacks beschrijft via een voice-over. Helaas wordt het op deze manier net iets te langdradig gemaakt, omdat het al gauw de eentonige kant opgaat.

De film moet het naar mijn inziens dan ook meer hebben van het prachtige landschap dat erg fraai in beeld wordt gebracht, ondersteund door een fijn staaltje klassieke muziek. Het creëert een surrealistische, doch beklemmende sfeer, omdat er op momenten dingen plaatsvinden die niet helemaal te plaatsen zijn binnen het hele gebeuren.

Wat dat betreft zit er een bepaalde mate van symboliek verwerkt in 'Die Wand'. Door de weergegeven isolatie wekt het een deprimerend gevoel op die mede door de sterke vertolking van Martina Gedeck goed aankomt. Het geeft de kijker in ieder geval voldoende stof tot nadenken.

Al met al een intrigerend drama dat wellicht niet iedereen zal aanspreken, maar de liefhebber zit hier geramd.

Dikke 3,0 sterren.

Kan alleen maar besluiten dat heel dit verhaal van de glazen wand geldt als een soort metafoor van menselijke eenzaamheid. De paniek, het ongeloof, de strijd en de berusting, het hechten aan het weinige dat rest met de wanhoop er bovenop worden dooreen naar voren geschoven.

Het dagboek van de vrouw is dan ook precies geen dagboek maar eerder een later geschreven relaas waarbij de feiten soms zijn vervaagd en niet altijd chronologisch worden vermeld en dit helpt wat spanning en curiositeit in de film te brengen.

Bijzonder werk, eigenlijk gedurfd om daarmee ruim anderhalf uur film te willen vullen.

Puike beelden van de mens in de natuur.

Mooie film waarin een vrouw afgesloten komt de zitten van de rest van de wereld met een hond, een kat en een koe. Veel dialogen hoef je dan ook niet te verwachten, haar voice-over geeft ons de dagboekfragmenten die we ondertussen in beeld zien.

Mooie sfeer en er wordt nergens SF of zoiets van gemaakt, het gaat over een mens afgesloten van de rest van de wereld en hoe te overleven en hoe zin aan het bestaan te geven.

Film maakt eigenlijk ook wel nieuwsgierig naar het boek want 108 minuten is voor een film en mooie speelduur, maar we zouden best nog wel wat verdieping willen, mooie nog voor de boekenlijst.

Sterk idee.

De film heeft een intrigerend concept en geweldige beelden van de natuur. Vind het alleen erg jammer dat de symboliek er wel heel dik bovenop ligt en dat het daadwerkelijk concept er alleen maar inzit om een bepaald gevoel te versterken.

Het filosofisch en poëtische is bij mij helemaal niet goed aangekomen en heb me goed geërgerd

aan de constante Duitse voice-over en de film komt ontzettend herhalend over, zoals Gauke al heeft aangehaald.

Eigenlijk heb ik een heel vergelijkbare film in mijn top 10 staan: Un Homme Qui Dort (1974) die je op veel manieren kan vergelijken maar die ik gewoonweg op elke manier beter vind dat deze film.

Omdat de film nog wel enigszins origineel is, dat ik geïntrigeerd was in de verdere verloop van de film en dat de 'leegte,' mij in kunst altijd wel aanspreekt krijgt het toch nog 2.5* al moet ik zeggen dat het een onbevredigde einde heeft.

De film heeft de ingrediënten in huis voor een mysterieuze film te worden. Maar door de aanhoudende vertelstem en de overdreven symboliek is dit eerder een filosofisch debacle geworden dat weliswaar mooi is, maar langdradig en soms vervelend. Jammer, want ik had hier wel hoop in.

De enige films waar ik aan moest denken bij deze film zijn Silent Hill en I am legend. Al is bij beide films de uitwerking wel helemaal anders. Het hoofdpersonage lijkt ook al snel over te gaan op 'overlevingsmodus'. En vervreemding van zichzelf. Ik kan ook niet voorspellen hoe ik zou reageren, maar ik twijfel of ik als die vrouw zou worden. Of toch op zo'n korte tijd.

De film heeft wel wat potentie, is mooi en heeft genoeg mysterieuze scènes. Maar de symboliek ligt er te dik op en het is gewoon te lang. Dit kan je beter iets korter doen met wat meer dynamiek om zo een diepere indruk achter te laten.

Ik neem aan dat het boek bestaat uit het verslag dat het hoofdpersonage schrijft en dat we haar in de film zien en horen schrijven middels de voice-over. In eerste instantie stoorde me dat en leek het me een weinig fantasievolle vertaalslag naar film. Maar naarmate de film vorderde begon de cadans van haar vertelling me wel te bevallen. Haar monotone relaas weerspiegeld juist wel goed haar gemoedstoestand en laat de kijker hetzelfde voelen: van zin- en uitzichtloosheid, naar berusting, naar vooruitzien. Op den duur kreeg ik haast zin om een hond aan te schaffen en naar de Alpen te verhuizen. En ik houd helemaal niet van honden.

Een prachtig berglandschap, subtiele soundtrack. En fijn hoe subtiel er soms spanning wordt opgebouwd in een verder weinig spannende geschiedenis. Fraai.

Zeer aangenaam verrast door deze film. Eigenlijk ontgoochelen Duitse films doorgaans nooit en dit was met deze oerdegelijke film niet anders. Uiteraard is 'die Wand' van de pot gerukt, maar eens je daar voorbij bent en je je inleeft in het verhaal en het personage valt er heel wat te ontdekken en te reflecteren. Geen idee of regisseur Pölsler zijn inspiratie haalde bij The Simpsons Movie van vijf jaar eerder, maar het concept is alvast een mooi uitgangspunt.

Veel dialoog zit er niet in natuurlijk als je het moet doen met één personage (en een halve dierentuin). Daar Cast Away bijvoorbeeld het doet via stiltes is bij Die Wand de voice over overheersend via voorgelezen dagboekfragmenten. Op die manier raak je ook betrokken met het personage.

Wat doet het met een mens als je volledig afgesloten bent van je omgeving? De eenzaamheid, de angst of de berusting: het zijn allen gevoelens die opspelen bij het personage. Schrijven werkt therapeutisch om niet geheel gek te worden. Idem met het tijdsbesef waaraan we zo verknocht zijn. Beeld je eens in dat je niet meer weet welke dag het is?
Later in de film zie je hoe de vrouw zichzelf een soort goddelijke status geeft doordat ze "heerst" over haar wereld en kan oordelen over leven en dood (het hert, de vos, de witte kraai). De eenzaamheid creëert ook een nieuwe relatie tussen mens en dier: Luchs wordt een soulmate, Bella de koe is ook meer dan een koe en voorziet haar van melk en haar levensonderhoud. Fijn dat ook de aandacht wordt gevestigd op de verschillende seizoenen.

De landschappen zijn dan ook zeer mooi en steeds wisselend! Na verloop van tijd treedt er ook berusting op. Ze is niet langer bezig met die Wand en weet dat ze niet meer "gered" (?) zal worden. De muziek in de film paste perfect bij het thema. Ook de stiltes waren aangenaam, voornamelijk wanneer we aan de andere kant staan en haar in stilte horen roepen en kloppen. Het einde is dan enigszins verrassend. Waar kwam ineens die man vandaan? Hoe groot was haar perimeter eigenlijk? Zat hij er al in of kwam hij van buitenaf? Interessante vragen waarop we (gelukkig) geen antwoord krijgen. De film is sterk genoeg om het te doen zonder antwoorden. Tot slot nog de uitstekende afsluiter dat de film eindigt met het feit dat hij papier op is, mooie symboliek!Rest dus de grote vraag: Wat nu??? Mooi!

Boek zal ongetwijfeld beter zijn dan de film. Vond het behoorlijk tegenvallen. Origineel uitgangspunt waar weinig mee gedaan word. Na het veelbelovende begin lopen de makers zelf tegen een muur op zou je kunnen zeggen. Beetje filosofisch getint wat op het grote doek vaak maar ten dele werkt, zoals hier ook eigenlijk. Roept een hoop vragen op, maar levert weinig tot geen antwoorden, waardoor je het gevoel krijgt dat de heer Pölsler en zijn crew er zich iets te gemakkelijk van af wilde maken. Wel adembenemende locatiebeelden van Oostenrijk. Als geheel een te taaie en saaie zit, voor een fantasyfilm gebeurt er veel te weinig om de kijkers te triggeren.

Mooie, intrigerende film met een boeiende premisse (de wat Kafkaeske, bizarre gebeurtenis van de Muur), gevolgd door een thriller/horror-achtige suspense wat er aan de hand is en of ze het zal overleven en ten slotte een aanpassing aan de situatie en welhaast mystieke eenwording met de natuur.

De film is bovenal een vertelling (veel tekst) dat enerzijds veel mooie gedachten bevat over de mens en de natuur en hun moeizame verhouding maar dat anderzijds weinig zal toevoegen aan de novelle van Haushofer waarvan deze film een verfilming is (welke novelle ik niet gelezen heb).

Een prachtige film maar ik vermoed dat de novelle nog prachtiger is waaraan de film alleen wat mooie plaatjes heeft toegevoegd.

Mooie regie maar vreselijk saai voor de rest. Regelmatig doorgespoeld bij de monoloogloze stukken. Eén van de slaapverwekkendste voice-overs ooit trouwens Wel leuk dat je van alles en nog wat kan doen tijdens deze film zonder iets gemist te hebben.

Voor de rest nogal vage vertelling over de gevolgen van isolering op menselijke geest en gedrag en over de relatie tussen mens en natuur. Het hoofdpersonage is precies het proefkonijn van een goddelijk experiment maar vond ik verder gewoon een film om eens lekker pseudo-intellectueel over te doen zonder dat er in feite veel te vertellen valt.

Een mooie, bijzondere film. De eenzaamheid vind ik erg invoelbaar. Ik vraag mij af wat ik zou doen in zo'n situatie. Het verhaal bevat veel vraagtekens, niet alles wordt duidelijk, en het geeft je stof om over na te denken. Goed acteerwerk en de rust, de dieren en de natuur vind ik fijn, ondanks de situatie mij voornamelijk uitzichtloos lijkt. Ik wil 'm nog eens kijken als ik meer rust in mijn hoofd heb en er aandachtiger naar kan kijken. Een 8. 4*

Qua opzet doet dit denken aan Stephen King's Under The Dome, maar de uitwerking van het gegeven is hier veel kleinschaliger en meer filosofisch. Martina Gedeck is uitstekend als de vrouw die samen met een hond moet zien te overleven binnen gigantische, onzichtbare muren. Haar constante vertelstem, hoewel functioneel, werkt sporadisch een beetje op de zenuwen en er gebeurt niet zo veel, maar de mysterieuze, dromerige sfeer is knap getroffen en het landschap is betoverend mooi. Het simpele maar doeltreffende gegeven zorgt er daarnaast voor dat je toch wel geboeid blijft kijken.

Erg genoten van het boek, de film komt aardig overeen met zoals ik het mij heb verbeeld. Het idee van de plotselinge wand vind ik bijzonder sterk en wordt goed uitgewerkt.

De film zit er top uit, vrij sober een tikkeltje moderner dan ik in m'n hoofd had.

Degelijke verfilming.