De Ontmaagding van Eva van End (2012)

Erg leuke tragikomedie.

Doet enorm denken aan het werk van Solondz maar dan wat lichtvoetiger. Ook vrij duidelijk dat de achtergrond van Ten Horn bij animatie ligt. Toch wel erg grotesk en karikaturaal maar werkt misschien nog wel beter. Erg fijne cast met Dierickx ,Kas en natuurlijk Gareisen. Laatst genoemde vond ik als humane boeddha toch wel heel erg geslaagd. Om die mimiek alleen al, en Dierickx is zo heerlijk awkward.

Familie is totaal dysfunctioneel en dat maakt het allemaal zo leuk. Situaties zijn zo grotesk dat de lach niet meer onderdrukt kan worden. Ook heerlijk gespeel met stereotypering, ook al die breezersletjes op school . Alleen dat gedoe met Pawlicki vond ik niet helemaal werken maar voor de rest gewoon een heel leuke tragi-komedie. Erg fijne lichtvoetige vibe en een cast die het echt leuk invullen.

Spijker op de kop dus, behalve dan dat de humor er hier soms wat dikker bovenop ligt en het dankzij een iets wat lichtvoetig karakter waarschijnlijk ook wel door een wat meer ''mainstream'' publiek gewaardeerd zou kunnen worden. Niet dat dit verder ook maar iets uitmaakt want ik heb me werkelijk rot gelachen (vooral die jas die overal blijft opduiken en de Afrikaan in nood) Lang geleden dat dit op een gegeven moment zelfs tot kaak en buikpijn leed, en ik was niet de enigste. Die hele stampvolle zaal van dat krakkemikkige Oude Luxor galmde ervan gisteravond, en terecht. Alles is zo dik aangezet (bombastische kleurtjes -die inrichtingen- overdreven muziek) en iedere scene is droog en lompheid in het kwadraat. Geweldig ook hoe iedereen zijn rol invult, heerlijk gevarieerd stel (medelijwekkende) losers bij elkaar die het op hun eigen manier allemaal wel goed bedoelen maar het telkens helemaal verkeerd naar buiten brengen. Mooiste is nog wel de rol van die uitwisselingsstudent in het geheel, wat een vreselijke gast, haha! Nee heerlijk dit! (4*) ''Waar is die kut mof?''

Goede film en daar lijkt Nederland er toch steeds meer van te krijgen, echt goede films. Ik heb per definitie niet veel tegen NL films, maar het mag vaak wat gewaagder, subtieler misschien ook. Een generalisatie, ik weet het, dus val me er niet gelijk op aan.

Die Nederlandse botheid is hier volop aanwezig. Een frikandellen fabriek, botte discriminatie, stereotypes en veel gescheld. Waar dit bij veel films bot zijn om het bot zijn is,worden de personages hier iets meer uitgediept. Karikaturaal is het, maar met best veel hart. Wes Anderson comes to mind net dat ietsje meer dan Solondz.

Er wordt een droge sfeer neergezet met grapjes in subtiele details, afgewisseld met wat botte humor. Juist die afwisseling werkt zo goed. Alle karakters waren goed neergezet. De uitwisselingsstudent was om van te kotsen, wat uiteindelijk natuurlijk de bedoeling was. Erg overtuigend.

So far so good, maar toch gaat er iets mis. De film lijkt donkerder en donkerder te worden, heerlijk. Als we in de laatste akte echter 1 lange montage krijgen, is de sfeer weg. Geprobeerd werd juist de film meer sfeer mee te geven waarschijnlijk, maar na het zoveelste Excelsior pop bandje en slo-mo camerashot, had ik het gehad. Een beetje afgeraffeld ja en dat terwijl er in die shots veel leuke dingen gebeurde, maar neem je tijd jongens, vanwaar de haast? Haast die eerder in de film niet aanwezig was, dus moest er opeens een deadline gehaald worden?

Jammer, het kost de film zomaar een half punt en dat had niet gehoeven. Dit had namelijk makkelijk een ECHTE topper kunnen wezen.

Later op de dag liet Guido van Driel zien hoe het wel moet, hoewel de vergelijking totaal niet opgaat, was dat WEL een topfilm van Nederlandse bodem.

Een Nederlandse film die bij mij hoger scoort dan het gemiddelde. Dat gebeurt maar zelden. Dat lukte bij mij dus met dit absurde kolderieke filmpje, waarvan de plotomschrijving mij nogal deed denken aan Teorema van Pasolini. Ook daar bracht een bezoek van een vreemde gast een hele familie volledig van slag. Origineel is het verhaaltje dus allemaal niet, maar de uitwerking was niettemin zeer goed. Af en toe lag ik toch echt in een deuk bij het zien van al die maffe situaties in deze voor mij best wel geslaagde tragikomedie. Er is dus toch nog hoop voor de Nederlandse film.

3,5*

Zeer geslaagde film, met een aantal goed getroffen karakters en een nog groter aantal zeer komische scènes. Naarmate de film vordert neemt het absurdisme toe en dreigt het verhaal de bocht uit te vliegen, maar gelukkig vinden de personages zichzelf (en elkaar) op het eind weer terug.
Het fijne, warme slot tilt de score nog iets omhoog. 3,5*

Dit soort films werkt vaak het best als er een lichte overdrijving in de personages en gebeurtenissen is of als het echt bijna surrealistisch een andere wereld wordt. Helaas kiest De Ontmaagding van Eva van End in de tweede helft teveel voor de makkelijkere optie. Namelijk de karikaturale komische kant.

Het begint erg sterk. Veit (fantastisch gespeeld trouwens) is irritant perfect. Eva van End is een knap, bijna zwijgend personage. Maar met name de gebeurtenissen in de tweede helft (vooral de nogal makkelijke en plotselinge verandering bij vader en moeder en het gigantisch over de top gaan van de broer, op die momenten zoekt de film veel te makkelijke weggetjes, terwijl er veel meer had ingezeten. Beetje minder karikatuur en een beetje meer pijnlijke humor.

Desalnietemin een fris debuut, dat nog iets teveel wegheeft van anderen (met name Solondz, maar ook verschillende Scandinavische regisseurs, Wes Anderson en een beetje Van Warmerdam). Als dat bij de volgende film een onsje minder kan, hebben we misschien een interessante nieuwe naam in de Nederlandse film.

3.0*

Erg teleurstellend.

Het begin is nog wel ietwat belovend, met de contrasterende Veit als vijfde wiel in het puberende en tweede-jeugdende gezinnetje. Maar er komt alleen flauwe humor uit, niet de scherpe en ietwat pijnlijke observaties waar je dan op hoopt. De keuze voor het einde is te voor de hand liggend en veel te slap uitgewerkt - als je die kant uit wilt, dan moet het ook echt over the top zijn. En dat is het niet. Net zoals de grappige situaties het eigenlijk allemaal net niet zijn - te flauw op leuk te zijn, te slap om echt fijne zwarte humor op te leveren.

Slecht geacteerd is het zeker niet. Maar regie en camerawerk zijn wel onder de maat of zelfs slecht. Veel te veel pretenties met de lange shots - denk er nou eerst eens even over na voordat je zoiets in een film stopt, het is geen doel op zich, het moet iets brengen. En dat doet het niet.

En dan de soundtrack nog. Verschrikkelijk. In combinatie met dat cameragedoe kost dat de film echt punten. Irritant slecht.

Een vrij onNederlandse film, ondanks de Nederlandse thema's en dingetjes. Inderdaad erg Tod Solondz-achtig. Het begint erg veelbelovend en het blijft een tijd leuk, maar het wordt langzamerhand toch wat minder interessant allemaal. De personages worden allemaal leuk geintroduceerd, maar wat er uiteindelijk met hun personages gedaan wordt valt wat tegen. Vooral het titelpersonage vond ik nogal tekortschieten wat betreft een interessante verhaallijn.

Zo erg veel gelachen heb ik trouwens niet. Behalve dan om die zoon, met zijn 'ah kut, hebben wij ook zo'n mof' en dergelijke opmerkingen. Maarja, ondanks dat het werkt is dat wel vrij makkelijke humor. Erg absurd vond ik het trouwens ook niet, of ik moet wat gemist hebben. Het mist allemaal wat aan betekenis.

Ton Kas is wel fenomenaal in deze film. Hoe naturel hij weet te acteren is echt bewonderingswaardig.

3,5*

Heel aardig.

Een beetje een crossover tussen een Solondz en een van Warmerdam film, maar dan wel een stuk minder scherp dan de (betere) films van deze heren. Vooral wat humor betreft, vond het een beetje te braaf en vaak niet voldoende doortastend.

Speels camerawerk, aardige soundtrack, prima acteurs en een vermakelijk verhaal, al is dat laatste nogal oppervlakkig en wordt het tegen het eind veel te gekunsteld. Erg jammer.

Ondanks de minpunten vind ik De Ontmaagding van Eva van End in zijn totaliteit een opmerkelijk fijne Nederlandse film, van een kersverse regisseur nog wel. Ben erg benieuwd wat we nog meer van hem gaan zien! Deze krijgt van mij een zeventje (maar dat had met gemak hoger kunnen zijn). 3.5/10*

Leuk en sympathiek. De teneur en inspiratie zijn al terug te vinden in de poster, met deze titel zou je verwachten dat het volledig om Eva draait. Een meisje dat amper gezien en gehoord wordt en zelf niet veel onderneemt om dat te veranderen. Alsof ze nauwelijks bestaat. Het zal wel een vorm van humor zijn dat ook Ten Horn haar vaak links laat liggen en de aandacht verdeelt over de rest van het gezin.

En daar wordt heel wat los wordt gemaakt door de in smetteloos wit geklede Duitse huisgast. Een soort vleesgeworden perfectie die alle imperfecties van de familie op droogkomische wijze blootlegt. Quirky schoot te binnen, om maar eens een goed Nederlands woord te gebruiken, maar personages blijven herkenbaar door niet in typetjes te vervallen en het scenario kent geen al te gekke fratsen.

De humor (die rode jas!) is dan weer stevig genoeg is om het drama te laten landen zonder dat het explodeert. Mooie balans dus, plezierige cast (met Ton Kas voorop) en wanneer het sterretje valt, een liedje wordt ingezet en de familie nog eens voorbij komt, dan doet dat er toe. Een teken dat de film werkt. Wat dan weer minder werkt, is om (te) kort daarna nog zo'n muzikaal segment in te starten.

Prima tragi-komedie van Nederlandse bodem. Waar een uitwisselingsproject al niet in kan resulteren.

Het fijne acteerwerk gecombineerd met het vrij simpele plot werkt uiteindelijk bovengemiddeld goed. Licht wrange en absurdistische scènes weten toch die glimlach op je gezicht te toveren, het bewijs dat het zwart-komische aspect goed geslaagd is. Helaas had de film nog beter gekund. Om bij de meest bepalende scène van de film het nummer Cytheria Squirts te kiezen van awkward i had ik bijvoorbeeld niet gedaan.Verder wel prima soundtrack van de Amsterdamse band. Desalniettemin nog eens een waardige Nederlandse film. 3,5*

Geen onaardige film, maar het geheel komt toch wel wat gekunsteld over. De karakters zijn wat karikaturaal met name Eva.

De geluidsband is gevuld met Nederlandse engelstalige muziek van Awkward I voornamelijk. Wat symbolisch is voor de makke van de Nederlandse film. Men wil zo graag internationaal meetellen, wat ten koste gaat aan eigenheid dat geld voor de film en ook voor veel muziek. Over het algemeen is het niet slecht, alleen top is het zelden.

Voor zo'n Nederlandse film klinkt het in mijn oren misplaatst dat men engelstalige liedjes erbij gemaakt heeft.

Het geheel heeft zo iets weg van een kloon van de betere Amerikaanse auteurs cinema; denk aan Wes Anderson, Todd Solondz, Eva lijkt wel op een zusje van Little Miss Sunshine alleen dan een niet leuke versie. De film ontbeert echte eigenheid.

Véél te braaf.

Houdt ergens het midden tussen een zoutloze Visitor Q en een makke Solondz, ten Horn probeert het wel maar heeft het probleem dat zijn film over een nogal muffe familie zelf te oubollig gepresenteerd wordt. Daar komt de vergelijking met Wes Anderson dan piepen, waar ten Horn het ook weer tegen moet afleggen.

Sommige komische stukjes zijn wel geslaagd, maar verder heeft de film niet veel te bieden. Acteerwerk is zeer beperkt en erg stroef. Dialogen zijn gekunsteld en worden houterig gebracht. VIsueel ook helemaal niks, armtierige cinematografie die de uitstraling van de film absoluut geen goed doet. Soundtrack hetzelfde verhaal. Vreselijke nummertjes die de sfeer van de film verknallen.

Een film als deze is niet van z'n braafheid gediend. Mag gedurfder zijn, maar meer ballen hebben. Nu is het vooral derderangs naäperij die maar gedeeltelijk op eigen benen kan staan. ten Horn heeft nog een lange weg af te leggen vrees ik.

2.0*

Ik ben dol op 'vage' films maar krijg hier meer het idee dat de schrijver nogal gefrustreerd is over het leven.

En humor zag ik ook niet, terwijl ik daar normaal gesproken toch echt geen moeite mee heb.

Ook de traagheid en de muziek stoorde me. Was blij dat Ton Kas meespeelde, dat maakte dat ik hem heb uitgekeken.

Nee, het totaal was niets voor mij...

Merkwaardige film over een duf en suf gezin, dat als het ware uit zijn collectieve lethargie opgeschrikt wordt wanneer er een tijdje een uitwisselingsstudent komt wonen. Als een soort messias waart hij in en rond het huis, onderwijl de verschillende leden van het gezin weer bij de pinken brengend. Eenmaal wakker blijkt het ene gezinslid nog meer disfunctioneel te zijn dan het andere. Dat leidt tot een reeks absurde, al dan niet komische situaties waarin maar moeilijk enige lijn te ontdekken valt.

Niet direct mijn pakkie-an, ware het niet dat de diverse personages –en dan met name de grote onderlinge verschillen– best boeiend zijn. Die karaktertekeningen, soms tamelijk uitvergroot, vormen het voornaamste pluspunt van deze film, die op zich niet onderdoet voor het hiervoor al vaker genoemde Happiness van Solondz.

Goeie film waarin een Duitse uitwisselingsstudent terecht komt in een Nederlands disfunctioneel gezin. De karakters van de gezinsleden zijn goed uitgewerkt en krijgen ieder genoeg aandacht. Vol droogkomische momenten en soms ook echt grappig. Als regiedebuut zeker geslaagd.

Vooral leuk eigenlijk dat een film als deze eens in Nederland gemaakt wordt. Jammer dan weer dat hij niet uitstijgt boven een hele reeks films waar ik aan moest denken, waaronder het werk van Wes Anderson, Roy Andersson, Alex van Warmerdam en zelfs een aflevering van The Simpsons met een vergelijkbaar uitgangspunt. Todd Solondz hoort wellicht ook in dit rijtje thuis, maar op de een of andere manier heb ik nog nooit een film van Solondz gezien (buiten één scène van Happiness om), maar dit is wel ongeveer wat ik van hem verwacht.

In principe Michiel ten Horn hier veel goed. Veel grappen zijn leuk, de gestileerde aanpak werkt goed, de muziek is vaak fijn en enkele castleden springen er positief uit, net name Dierickx, Gareisen en Kas. Het is dan ook erg vermakelijk om naar te kijken. Maar de film mist echte scherpte. De humor komt voort uit gemakkelijke karikaturen die nooit echt gaan leven, iets wat extra teleurstellend is aangezien Ten Horn dit gebaseerd zou hebben op ervaringen uit zijn eigen jeugd. Het is ontegenzeggelijk moeilijk om dit soort humor over te brengen en tegelijkertijd een gevoel van pijn of melancholie erin te stoppen. Ik weet niet in hoeverre Ten Horn hierin geïnteresseerd was, maar het ontbreek een beetje. Meer bizar-poëtische momenten zoals de titelscène waren ook welkom geweest. Het is eveneens vreemd hoe hij bijna 90% lang voor pure spot gaat en aan het einde plotsklaps gaat voor genegenheid voor zijn familie, waar enkele personages ineens menselijkheid mogen tonen. Te weinig, te laat. En eerlijk gezegd had ik gehoopt dat die Veit om zou komen bij die brand. Daar stuurde de film even op aan en zou de perfecte afsluiter zijn geweest, maar Ten Horn is ook hier te mild. De hele film eindigt met een sisser.

Aardig, maar niet essentieel. Wel hoop ik dat hier in Nederland meer mee geprobeerd wordt in de toekomst.
3*

Een film die het net niet heeft. Het idee is best leuk en bij vlagen was het ook allemaal genietbaar maar de film laat je uiteindelijk achter met een onbevredigend gevoel. Nietszeggend is denk ik het woord wat de lading het beste dekt.

Matig

Leuke Nederlandse film die even moeite lijkt te hebben met opstarten maar het daarna ook ruimschoots weer goed maakt.

De film begint boeiend te worden als de uitwisselingsstudent arriveert in huize Van End.

Voor een Nederlandse film is deze zeker geslaagd, de film is soms een beetje langzaam maar werkt toe naar een hele indrukwekkende finale.

3,5*

Heb een beetje hetzelfde gevoel als de meesten hier. Dat er meer uit te halen viel. Want qua plot en personages was er materiaal genoeg. Ook kreeg ik een beetje de indruk dat het toch een beetje levenloze personages waren. Allemaal een beetje karikaturaal in kaart gebracht. Wat op zich niet per se een bezwaar hoeft te zijn, maar in dit geval vond ik van wel aangezien er niet veel was om dat mee te compenseren, zelfs niet met een beetje natuurlijk acteerspel, wat helaas in de meeste Nederlandse producties sowieso al niet het geval is.

Saai was het gelukkig net weer niet. Daarom toch nog een 2.75*

Best aardig tussendoortje, niet meer dan dat voor mij. De (stijl van de) film wordt gelinkt aan het werk van tig grote regisseurs wat ik zo lees. En dat kan, ik vond de film totaal geen eigen stempel hebben. Daarnaast blijft het allemaal wat te braaf en simpel. Uit zowel het plot, als de personages had meer gehaald kunnen worden. De film kent veel prima scenes, maar het had eigenlijk steeds wel wat scherper gekund. Het bleef op deze manier wat op de vlakte allemaal. Maar heb me prima vermaakt, leuk voor een keer.