Fährmann Maria (1936)

"Me, too, pale death has chosen for the coming day.

But my last breath is beaten awake, by the drummer with the beat of the drum"

Nadat ik voor de horror-challenge eerder Frank Wisbars Strangler of the Swamp (1946) zag (de Amerikaanse remake van deze film die hij zelf draaide), leek het me toepasselijk om deze nieuwe challenge te starten met het origineel. Hij heeft een mystery label op IMDb, dus waarom niet.

Zoals meestal, wint het origineel. Fährmann Maria mist die nepheid van de remake, waarbij je aan teveel shots ziet dat het op een soundstage is opgenomen. Wisbar is geen Murnau, Wiene of Lang, maar desondanks is deze film wel de moeite waard als late Weimar Cinema, vlak voor de overname van de Duitse filmindustrie door het Nazi-apparaat. Een film met veel hart, misschien teveel. Goebbels vond het niets, zo vermelden zijn dagboeken. En hoewel die darm grotendeels ongelijk had, is al dat hart van Fährmann Maria inderdaad niet helemaal genoeg om die tachtig jaar probleemloos te overbruggen. Maar toch heeft het iets.

3,5*

Ik ga mee in de waardering en recensie van John Milton. De film is duidelijk een mysterie in de zin dat er aan het eind van de rit toch weinig vragen worden beantwoord. En hoewel ik dat meestal vervelend zou vinden, vond ik dat hier niet zo erg. Uiteindelijk blijft de achtergrond van de mooie Marie grotendeels onbekend. Hetzelfde kan worden gezegd over de gewonde man die ze redt. De versie die ik zag was maar iets van 75 minuten dus het tempo was hoog en toch gebeurde er niet zo erg veel. Er hangt een constant dreigende sfeer door het moeras en de eenzaamheid. Een happy open einde vond ik hier ook wel passend, want als ik van een ding zeker was dat Maria het hart op de juiste plaats had. En ja ik zou ook op slag verliefd zijn geworden op Sybille Schmitz met ogen waarin ik zou willen verdrinken!