La Verdad Sobre el Caso Savolta (1980)

Ze bestonden anno 1980 nog : politieke eurosrillers...hun hoogtijdagen waren echter vvt , met uitzondering misschien van Spanje waar ze zoals gekend nog een achterstand moesten inhalen na de dood van tio Franco in 75. Dit resulteerde in een politieke sriller golfje waarvan dit product deel uitmaakte, misschien is operación ogro het gekendste voorbeeld van deze paellapuddingsrillers.

Een pudding met bijbehorende cast : Spaanse inbreng van Montllor en Lopez Vazquez, Franse van Denner, Italiaanse van Antonutti, Sandrelli en Manni, inter alia.

Het verhaal is gebaseerd op een roman van de gekende Edoardo Mendoza, zijn debuut zelfs uitgekomen vlak na het heengaan van de caudillo. Het gaat dus eens niet over de burgeroorlog, maar laten we zeggen een generale repetitie : een mini burgeroorlogje anno 1917 in het altijd roerige Barcelona tussen anargistiese en soosjalistiese arbeijers, en hun plutocratische baasjes. Wie de goodies en wie de baddies zijn lijkt me duidelijk, en de baddies zijn hier ook heel erg bad.

In hun kamp vinden we Antonutti als Savolta, Manni als zijn- letterlijk- linkerhand en Denner als zijn zakenpartner. Onder de goodies treffen we LV aan als de relletjesjournalist pajarito Soto. En de arme Montllor- wederom een totale sul vertolkend- zal moeten kiezen tussen de 2 kampen. Intussen doet hij het met Sandrelli, vrouw van pajarito en niet voor het laatst geheel naakt te zien.

Niet heel veel aanbevelenswaardigs hier, niet echt slecht maar we hebben het al in tig andere seventies politieke srillers gezien en vaak beter. De evocatie van Barcelona anno 17 leek me wel geslaagd, visueel is dit in orde maar het mist een beetje bezieling, ook door de grotendeels gedubde puddingcast en het niet echt kiezen voor een duidelijke protagonist, de personages laten ons daardoor tamelijk koud. Ronduit pijnlijk was de sequentie met het gemaskerd bal waarin we ook de precieze betekenis van de titel achterhalen. Die deed het misschien goed op papier in de roman, maar in beeld kwam hij nogal koddig en onbedoeld grotesk over. Mijn mening.

De film besluit wat halfslachtig : na een opsomming van de feiten uit de mini burgeroorlog 1917- 1923 volgen 2 citaten, 1 van Proudhon en 1 van Brecht, over de al dan niet noodzakelijkheid van geweld. Deze spreken elkaar tegen, en dat zal ook wel de bedoeling zijn.

Niet meteen 2 verspilde uren, maar niet om te zien als je nog veel films van dit Costa Gavras/ Pontecorvo type te gaan hebt.

Hij is trouwens wel met onderschriften uitgebracht op DVD.