En la Ciudad sin Límites (2002)

Het had best een interessante film kunnen zijn, als ze het anders hadden aangepakt. Het is niet gelukt om de film spannend te maken, hoewel de trailer dat wel suggereerde. Jammer.

Ik heb me verder ook ontzettend zitten ergeren aan de filmmuziek. Soms had je gewoon een hele nietszeggende scene en daar werd dan hele bombastische filmmuziek onder gezet. Echt storend.

De film ziet er erg goed uit, hip gemonteerd, modern gefilmd en met mooie beelden, maar het scenario laat het een beetje afweten vond ik. In se hebben we hier eigenlijk gewoon een mysterieverhaaltje-met-teleurstellende-ontknoping, vermengd met wat soap-familiedrama. Wel goed geacteerd en zo hoor, en dat personage van die oude vader op zijn sterfbed is ook erg interessant, maar ik had de indruk dat het basisgegeven te eenvoudig was. Ze hebben goed geprobeerd om er nog iets van te maken, maar dat lukt gewoon niet.

De muziek vond ik wel leuk, die was erg aanwezig, maar ook erg goed (en soms nogal grappig idd, als er ineens zo'n strijkorkestje begint te spelen terwijl er niet echt iets gebeurt, maar dat stoort niet vond ik, het gaf de film een extra cachet)

Ik heb dus genoten van de beelden, maar het kon mij eigenlijk voor de rest weinig boeien.

Erg sterke film die tot het einde blijft boeien. Ideale combinatie tussen spanning en "klucht". Goed uitgewerkte personages, goed geacteerd en leuk gemonteerd. Verrassend (althans een gedeelte) einde. Aanrader! 4,5*

Een film met alles op de juiste plaats, bijzonder goede acteurs, een prachtig, intelligent script. Wat worden er in Spanje toch mooie films gemaakt!

Dat laatste is me echt totaaal niet opgevallen eigenlijk. Ik vond het wel een aardige film. Een 3,5.

De muziek in deze film lijkt haast wel een parodie op filmmuziek, ongelofelijk.

De alarmbellen gingen bij mij ook af bij het zien van de acteur die Luis speelt. Hem ken ik uit één van de slechtste series waar ik ooit naar keek, Ana y los 7 met de weerzinwekkende Ana Obregon, een vrouw van 60 die rondloopt in kleren waarvoor een zestienjarige zich nog kapot zou schamen. Maar dat geheel terzijde.

In het begin heb je nog zoiets van wat zou er toch aan de hand zijn, maar het gaat allemaal nergens over. Acteerwerk ook niet al te best.

Pobre.

Hele mooie drama die qua stijl en opbouw veel wegheeft van Elle S'appelait Sarah (2010). Niet alleen vanwege de locatie (Parijs) maar vooral vanwege de zoektocht naar een mysterieus en traumatisch verleden. In deze film komt een familie bijeen omdat de vader stervende is. Terwijl zijn familie de puntjes op de i zet wat de verdeling van de erfenis betreft wil de verwarde oude man voorkomen dat iemand 40 jaar eerder in een trein stapt. De familie meent dat hij door zijn verwarde toestand realiteit en fictie door elkaar haalt, alleen zijn jongste zoon is van mening dat er zich in zijn verhaal een kern van waarheid bevindt en spit in het verleden. Een erg mooie en sfeervolle film met uitstekend acteerwerk van de topcast. De film won twee Goyas (beste script en beste vrouwelijke rol (Geraldine Chaplin)).

Een degelijke drama, richting 4*.