Cautiva (2003)

Won tijdens het Latin American Film Festival 2006 de publieksprijs!

We hebben hem met een hele school gezien, en dat gaat natuurlijk niet!!!

Niemand kon z'n aandacht erbij houden tijdens de film, en zelfs ik werd af en toe afgeleid. Dat betekent dat de film veel te saai is voor het onderwerp dat hij behandelt...

Een echte praatfilm, en u moet maar eens tellen hoe vaak men in deze film het zinnetje "ik weet het niet" uitkraamt...

Ik had hoge verwachtingen omdat ik wist dat de film zeer goeie kritieken kreeg van kranten en ook een paar festivals gewonnen heeft, maar achteraf gezien was de film gewoon te saai.

De film begon, en toen wou ik m'n aandacht er nog bij houden, maar op de helft begon hij tich te vervelen, en je krijgt ook geen antwoorden op het einde, het einde is veel te open, naar mijn mening...

Niet echt zo goed als men verkondigt...

3 sterren...

tja, als je hem met een hele school niet-geïnteresseerden tegelijk gaat zien...

Ik eb em ook gezien me de hele school maar tviel eigenlijk nog goe mee

Kvond em best mooi... Vooral de scène waarin dat die moeder moet bevallen...

Kon me nog goed concentreren(wat je bij mij een wereldwonder mag noemen) ondanks dat de helft van de zaal zat te zuchten en te puffen en te vragen hoe laat het al was

Krijgt een *3.5

Net als veel mensen hier, heb ik hem vorig jaar ook met school gezien. En natuurlijk had ik er eerst ook helemaal geen zin in, maar uiteindelijk ben ik toch heel positief verrast. Ik vond het een heel mooie film, juist doordat het allemaal nog zo open blijft en je niet een duidelijk verhaal met een duidelijk einde voorgeschoteld krijgt. Het einde is inderdaad heel open, maar dat vond ik juist wel een mooi gegeven. Dat betekent dat het nog alle kanten op kan gaan: worden Christina's ouders nog gevonden? leven ze nog? of zal ze de rest van haar leven moeten blijven wachten?. Het eindshot vond ik heel mooi: Christina vraagt zich af of ze haar ouders ooit nog zal zien en staart door het raam naar buiten, en dat je dan informatie krijgt over kinderen die hetzelfde is overkomen, daardoor word je je er ook goed van bewust dat dit soort dingen echt gebeurd zijn. Als kijker krijg je heel weinig antwoorden, maar daardoor kon ik me juist beter in Christina's positie verplaatsen. Zij krijgt de antwoorden misschien ook wel nooit en zal misschien haar leven lang op ouders moeten wachten die nooit meer terugkomen. Die emotie komt goed naar voren in de film.
Een van de grote pluspunten in deze film vind ik dan ook de sfeer. Er hangt een bepaalde sfeer van eenzaamheid en soberheid over het hele verhaal heen. Het is een sfeer die mij als kijker erg gepakt heeft. Het feit dat de hele film gaat over een meisje die te horen krijgt dat ze niet is wie ze denkt te zijn, wordt door elke scene uitgeademd. Als lezer word je meegesleurd in het verhaal en kun je je goed inleven in Christina, die van de een op de andere dag wordt weggehaald bij de mensen van wie ze dacht dat het haar ouders waren. Ze moet bij haar oma wonen, moet haar naam veranderen en blijkt ineens een jaar ouder te zijn dan ze dacht. In korte tijd veranderd haar leven zo ingrijpend dat je het je haast niet voor kunt stellen. De verwarring die dat met zich meebrengt, vond ik heel mooi uitgewerkt in deze film.
Enkele klasgenoten vonden hem nogal saai (dat kun je ook nooit voorkomen als je met een groep ongeinteresseerde pubers naar zo'n film gaat), maar daar kan ik me totaal niet in vinden. Ik vond hem alles behalve saai. Van mij krijgt deze film vier sterren:

4*

Wat zou ik graag deze film nog eens terug zien of in mijn collectie zien pronken. Mijn score is op basis van hetgeen ik nog weet van deze film die ik nu toch al enkele jaren geleden voor het eerst heb gezien. Bij een tweede maal zien zal dit zeker aangepast worden.

Tijdens de militaire dictatuur van Videla (“De Vuile Oorlog”) zijn in Argentinië duizenden pasgeboren baby’s onmiddellijk na hun geboorte gescheiden van hun biologische ouders, die vervolgens spoorloos verdwenen. De baby’s werden ter adoptie cadeau gedaan of verkocht aan militairen of goede bekenden. Deze film gaat over een tiener, die van een rechter te horen krijgt dat haar ouders niet haar echte ouders zijn. Verward en aanvankelijk vol ongeloof, probeert zij samen met een lotgenoot te achterhalen wat er gebeurd is.

Een bijtend drama dat eens te meer de lange nasleep van de gruweldaden van toen aan het licht brengt. Een pakkend regiedebuut van Gastón Biraben met een uitstekende hoofdrol van Bárbara Lombardo.

De film brengt in herinnering Oscar-winnaar La Historia Oficial van Luis Puenzo (1985).