10 Rillington Place (1971)

De recensie van Halcyon geeft een aardige benadering van wat je van deze film kan verwachten.
In het begin had ik echter wel moeite om me er voor open te stellen. Aan het acteerwerk waar ik veel van verwacht had moest ik even wennen. Attenborough zet zijn rol in het begin best dik aan en John Hurt vond ik niet helemaal overtuigen (dat accent ), en de sfeerschepping vond ik in eerste instantie ook niet om naar huis te schrijven (Het is helaas geen Hammer). maar dat veranderde wel naarmate de film vorderde. De werkelijke ster van de film is waarschijnlijk het scenario dat stapsgewijs de gebeurtenissen volgt die leiden tot de veroordeling van een onschuldige, en de manier waarop dit in beeld is gebracht. Het kleine pand, de nauwe ruimtes, de fletse viezige kleuren van de omgeving en toch ook.. dat vriendelijke, goedmoedige gezicht van Attenborough.. Op een gegeven moment kruipt het onder de huid en laat het je niet meer los. Een klassieker onder de dooddoeners: "Hoe heeft dit kunnen gebeuren?" Dikke voldoende.

Mensen die Attenborough alleen kennen als de opa uit Jurassic Park zouden deze film, Seance on an Wet Afternoon en Brighton Rock eens moeten kijken. Als regisseur verwaarloosbaar, maar als acteur toch één van de groten als het om freaky rollen gaat.

Na The Silence of the Lambs nam het seriemoordenaargenre een vrije vlucht en de formule werd ontelbare keren uitgemolken: briljante psychopaat vs. nog briljantere flik. Zelfs de meest succesvolle varianten (bv. Se7en) zijn niet echt diepgaande films en ze geven allerminst een realistische weergave van psychopaten. Films verteld uit het standpunt van de moordenaar zijn vaak een pak interessanter. Henry: Portrait of a Serial Killer is een goed voorbeeld hiervan, maar het 15 jaar oudere en lichtjes vergeten 10 Rillington Place is als het ware nog treffender.

De film is een intrigerend, waarheidsgetrouw portret over de Londense seriemoordenaar John Christie, magistraal vertolkt door Richard Attenborough. De focus ligt niet zozeer op de moorden zelf (gebeuren soms zelfs buiten beeld), maar eerder op het dagelijkse leven van Christie: we zien hoe hij als een gewone, 'beschaafde' manier zijn leven weet te leiden dat niet eens gewijd is aan zijn moordpartijen. Maar toch is hij voortdurend op de loer naar nieuwe slachtoffers, die hij telkens weer naar zijn appartement weet te lokken. Zijn duidelijk oncontroleerbare drang om te moorden is verontrustwekkend, vooral omdat zijn daden nooit puur impulsief zijn.

De personages zijn zeer authentiek gebleven: er wordt niet geprobeerd een soort zwart/wit contrast te creëren tussen Christie en zijn slachtoffers, het zijn gewone mensen die allesbehalve perfect zijn. Dit maakt het verhaal zeker boeiend genoeg, de beste momenten vind ik zonder twijfel de rechtzaak en de scènes die er naar opbouwen. Qua geweld is 10 Rillington Place binnen de perken gebleven en er is niet eens al teveel spanning, maar toch weet deze film een zeer naargeestige sfeer op te bouwen, o.a. door de grauwe setting en de onheilspellende muziek. Zeker aan te raden, deze psychologische thriller.

Griezelig filmpje.

Met een uiterst prettige opbouw, bakken vol sfeer en een sinister gegeven.

Hurt en Sir Richard zijn sterk en de film heeft de klasse door onder de huid te gaan zitten. Knap gedaan dus, met dank aan de acteurs.

Wat ik zelf erg vreemd vind is dat Hurt zelf de moorden claimt na het horen dat de baby ook dood is. Je zou eerder een andere reactie verwachten. Met name omdat dit echt gebeurd is..

Zeer goed.

De omschrijving klinkt wel psycho.

Als iemand het sexueel op je gemunt heeft is tot daar aan toe, maar als hij dan ook nog necrofiel is ben je verder van huis

En het is nog es waargebeurd.

Timothy Evans - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Thanks AGE-411

Zieke gebeurtenis, ik zal toch maar eens kijken of ik deze film ergens kan scoren.

Richard Attenborough!

Een goede thriller, best eng dat dit op een waargebeurd verhaal is gebaseerd. Wat de film vooral de moeite waard maakt zijn het verhaal en de acteerprestaties. Een erg indrukwekkend verhaal, vooral omdat het anders gaat dan ik verwachtte. John Hurt en de baby gaan dood en Attenborough lijkt er mee weg te komen. De erg jonge John Hurt doet het best goed, maar hij verbleekt bij Richard Attenborough. Zijn John Reginald Christie mag best naast Hannibal Lecter gezet worden. Op het eerste gezicht een normaal, beetje onzeker persoon, maar hij blijkt heel intelligent en heel ziek. Heel overtuigende rol.

3,5*.

Iemand enig idee waar ik deze dvd kan bestellen? Met NL ondertiteling uiteraard

Die is er niet, enkel één met Engelse ondertitels.

Vooral het eerste uur een briljante film. Het feit dat 10 Rillington Place is geschoten op de plek waar alles ook daadwerkelijk is gebeurd geeft de film een luguber sfeertje mee. Tel hierbij de angstaanjagende en briljante rol van Attenborough op en je zit met een zeer beklijvende thriller. Jammer dat Fleischer ervoor kiest het proces in de rechtbank mee te nemen in zijn film, want dit haalt een groot deel van het de spanning en sfeer weg. Wat afstevende op een 5* is zo uiteindelijk op 4* geëindigd. Eeuwig zonde, maar neemt niet weg dat 10 Rillington Place een van de beste films is die ik de afgelopen tijd heb gezien. Klasse.

Eigenlijk nooit veel van deze film vernomen, maar is inderdaad een uitermate fijn en luguber filmpje.

Eigenlijk in de eerste plaats een acteursfilm, het had zomaar een toneelstuk kunnen zijn.

Maar het acteerwerk is dan ook wel buitengewoon goed. Attenborough kan altijd geweldig echt een eng mannetje neerzetten en Hurt in één van zijn vroege rollen liet al zien een hele grote te zijn.

Het verhaal is inderdaad nauwelijks voor te stellen, maar dat is vaak het leuke van waargebeurde verhalen, die overtreffen soms de fantasie.

10 Rillington Place (1971) is een film waar ik ook nog vrij weinig van wist en ik moet zeggen ik was aangenaam verrast door deze prent.

Een jonge kale uitmundende Richard Attenborough als Reginald Christie en een jonge John Hurt als de simpele Timothy John Evans voor het vrouwelijke schoon moeten we bij Judy Geeson zijn als de vrouw van Hurt namelijk Beryl Evans. De film is gebaseerd op ware feiten. John Reginald Christie doodde in een tijdsspanne van negen jaar – tussen 1943 en 1952 - negen personen op het adres uit de titel. De prent focust voornamelijk op het jaar 1949.

(384 dagen later) ....ik heb hem inmiddels weten te regelen en ga hem zo kijken. Ben benieuwd

Daarna zal ik deze post omtoveren tot mijn mening.

Ik ben eigenlijk geen echte liefhebber van de wat oudere films, maar deze mag er zijn hoor. Wat een verborgen juweeltje

De film wist mij werkelijk geen moment te vervelen. Dat is te danken aan het boeiende verhaal, de sluimerende spanning, het lugubere sfeertje en de prima neergezette personages. Wat kunnen die Engelsen toch vaak een enorm hoog niveau behalen zonder zich schuldig te maken aan enige vorm van bombasme. De hele film ademt ook een heerlijke oud Engelse sfeer uit.

Christie haalde mij het bloed onder de nagels vandaan met zijn zieke manier van doen en ik had te doen met die arme Evans. Ik had helemaal niet verwacht dat het slecht met hem af zou lopen en had gedacht dat de politie de waarheid zou achterhalen voor zijn executie. Dat was dus niet zo en ik raad een ieder die deze film nog wil kijken dan ook aan om je vooraf NIET te verdiepen in de geschiedenis van dit verhaal. Zelf was ik het ware verhaal godzijdank alweer vergeten waardoor de spanning volop aanwezig bleef

Mijn beoordeling had nog hoger uit kunnen pakken, maar dan hadden ze het sexueel misbruik veel beter in beeld moeten brengen. Christie bleek namelijk seks te hebben gehad met een paar van zijn slachtoffers terwijl ze bewusteloos waren (wat dat betreft geen echte necrofiel dus) maar dat kwam niet echt duidelijk uit de verf. Ik had die vieze, zieke kop wel met beslagen brillenglazen willen zien hijgen op één van zijn slachtoffers. Haha, dat klinkt uiteraard raar, maar het is immers ook echt gebeurd en het zou de frustratie, woede & afgunst als kijker ten opzichte van Christie alleen maar ten goede komen. Het zou de impact vergroten op de kijker. Op dat vlak vond ik het dus iets te braaf. Het zou mij niet verbazen als men dit bescheiden heeft gehouden in het belang van de nabestaanden en dat is natuurlijk ook wel weer begrijpelijk, maar toch vind ik het jammer.

Onbegrijpelijk dat hier nog maar 81x op is gestemd. De mensen weten niet wat ze missen. Een klassieker die iedere filmliefhebber gezien moet hebben. Ik voeg hem maar wat graag toe aan mijn dvd-collectie.

Vetgedrukte 4,0*

Spannend en intrigerend drama met zéér goed acteerwerk van zowel Richard Attenborough als John Hurt.

Aanrader !!

Necrofiele neigingen? Waar slaat dat dan op?

Hele akelige Richard Attenborough als kitchen-sink-psycho in deze waargebeurde film, zelfs gedeeltelijk gefilmd op het oorspronkelijke adres.

Filmisch houdt regisseur Fleischer (Fantastic Voyage) zich hier in, de film leunt vooral op de hoofdrollen van een nog hele jonge John Hurt en van Attenborough als de hele keurige en behulpzame buurman waar we vanavond nog enge dromen over krijgen.

Brrrr.....

Eén lange lugubere nachtmerrie.

3 jaar eerder dan deze 10 Rillington Place verfilmde regisseur Fleischer het waargebeurde verhaal van The Boston Strangler in de gelijknamige film met Tony Curtis. Die film liet op een bijna documentaire-achtige wijze zien hoe de geest van een psychopatische seriemoordenaar werkt.

In deze 10 Rillington Place (eveneens een waargebeurd verhaal) gaat Fleischer met alles een paar stappen verder. Richard Attenborough zet op zeer subtiele wijze de gewetenloze psychopaat John Reginald Christie neer en doet dat fantastisch.

De regie doet Hitchcock-achtig aan, maar dan zonder het frivole, want daar is regisseur Fleischer de man niet naar. Hij slingert de ene rake scene na de andere naar je hoofd en vertelt dit verhaal op zo'n rauwe, realistische en humorloze manier dat de film onder je huid kruipt en er niet meer onder vandaan komt.

Waanzin!

Zeer goede film, door alle partijen zeer overtuigend geacteerd.

Christie was regelrecht beangstigend...

Die ondervragingen in de rechtzaal waren schitterend.

Aanrader dus

Wat een heerlijk naargeestige, lugubere film is dit.

Geweldige jaren 70 sfeer, somber, kaal interieur, uitzichtloos, muf behang, benauwde kamertjes met aftandse vooroorlogs meubilair, boring as hell , uitzichtloos (letterlijk en figuurlijk), je zou er haast psychopatisch van worden...

Qua sfeer, locatie en psychotische personages deed me dit heel erg denken aan de Tenant.

Zo goed hoe zonder special effects en manipulerende muziek een bizonder dreigende en creepy sfeer wordt neergezet.

De jaren 70 was een goeie voedingsbodem voor deze creepy en psycho(patische) films

Sterk plot en solide regie, maar Attenborough schmierde teveel voor mijn smaak om echt te overtuigen.

'schmierde' ??

Schmieren (Betekenis/definitie van) - encyclo.nl

Dank je Bruce.

Zonet de betekenis van 'schmieren' bekeken, en dan kan ik alleen maar zeggen dat ik vind dat Attenborough in deze film absoluut niet schmierde, maar hem sterk en overtuigd vond acteren.

Een beklemmend verhaal, werkelijk om de rillingen van te krijgen (what's in a name?)

Alleen die locatie al...

Geweldig gespeeld door Attenborough en Hurt.

Deze film zal mij nog wel een hele tijd bijblijven denk ik.

Verbazingwekkend (voor mijzelf) dat ik de film nooit eerder gezien had.

Prachtige film die van begin tot eind boeit, in al zijn oersimpele eenvoud. Zo kan het dus ook. Schitterend!!!!

4,0*

Onaangenaam relaas omtrent een seriemoordenaar. Eentje die geen druppeltje bloed nodig heeft om akelig te zijn en door een beheerste toon realistisch van karakter blijft. De grauwe, smoezelige locatie maakt het benauwend en samen met de mimiek, eloquentie en lust die Attenborough aan de dag legt, weet de film meteen onder de huid te kruipen. Het spanningsveld openbaart zich als vanzelf met de intrede van het onfortuinlijke gezinnetje.

Christie's methodes, opvallend genoeg niet bepaald feilloos, maken het dan nog eens ijzingwekkend. Wanneer het scenario tijdelijk het macabere adres verlaat, gaat dat jammer genoeg ten koste van die aantrekkingskracht. Het breekt de geladen sfeer en zet de film bovendien in een ander daglicht. Niet echt funest, want dat het nog lading heeft, blijkt wanneer Ethel haar man op koele, ijselijke wijze van repliek dient. Een verbale messteek.

Onlangs een aantal films over seriemoordenaars gezien, maar deze had 'k nog niet gezien. Niet zo'n bekende film, maar daarom niet minder waard om eens bekeken te worden. De film is zeker geen bloederige film, maar daarom niet minder erg. De sfeer zit goed, mede door de overtuigende acteerprestatie van het hoofdpersonage.

Verder verveeld de film zeker niet en de moeite om gezien te hebben.

Spannende sfeer, goede acteurs, creepy kerel.

Mogelijks iets te langzaam verhaald, maar zeer knap uitgewerkte dialogen en scènes, in wit-zwart, wat het indroevige van het gebeuren nog meer onderstreept. Alle acteurs zijn uitstekend. Is Attenborough een curiosoteit op zich, John Hurt is verbluffend in zijn rol van de simpele, goedgelovige en verstandloze Tim.