Otac Na Sluzbenom Putu (1985)

Hij was minder grappig dan ik verwacht had, maar al bij al toch een uitstekende film, met prachtige muziek en een erg mooi verhaal. En hoewel vrij spaarzaam, zitten er toch een aantal heerlijk absurde momenten in.

Leuke onderhoudende film. Net als de andere films die ik van Kusturica zag kijkt deze ook lekker weg.

Miki Manojlovic speelt weer ontzettend goed. Wat een mimiek heeft die vent toch!

Wat het verhaal betreft is het weinig opzienbarend al wist ik nog niet van de correctie-kampen in Joegoslavië en hoe makkelijk je daarin kwam! Dus ook daar was het op eieren lopen.

Een behoorlijk moeizame zit. Vooral de scherpe humor met een vleugje venijn lijkt in deze Kusturica te ontbreken.

2*

Omdat ik regisseur Emir Kusturica tot nu toe alleen kende van surrealistische, politieke satires is deze film een totale verrassing voor mij. Het is een rijkelijk met humor gelardeerd sociaal drama over het leven in Joegoslavië onder het communistisch regiem van generaal Tito een paar jaar na de Tweede Wereldoorlog. Qua vormgeving doet de film sterk denken aan het Italiaanse neorealisme.
De regie en het acteerwerk zijn eerste klas. Een voorbeeld daarvan is de ontroerende afscheidsscène tussen Malik en zijn vriendinnetje Maša . Vooral Mirjana Karanović (moeder Senija) speelt de sterren van de hemel. Een bijzonder mooie film.

Na de tegenvallende herziening van Black Cat, White Cat viel ook deze vroege Kusturica me nogal zwaar op de maag. Het idee is nog wel aardig, doet nogal denken aan De Grap van Milan Kundera, maar de beslommeringen worden niet erg mooi in beeld gebracht, wat ook aan de opname kwaliteit ligt. Visueel is het dus niet erg fraai, jammerlijker is dat ook de humor ontbreekt, evenals het typische rommelige Balkansfeertje. Gelukkig zitten er wel wat aardige scenes tussen, maar lang niet genoeg om de aandacht 136 minuten vast te houden.

Te onbekend/ondergewaardeerd pareltje wat mij betreft. Wie de absurditeit van Black Cat, White Cat als standaard neemt voor Kusturica's films zal misschien wat teleurgesteld worden; hier zit naar verhouding veel meer drama in. En minder dieren. Maar tegelijk is ook dit verhaal wel degelijk doorspekt met tragische Balkanhumor. Ik vind de achtbaan van emoties die Kusturica weet op te wekken echt ongekend in het filmlandschap; zie ook mijn bericht bij zijn laatste On the Milky Road. Een tragisch verhaal dat qua context inderdaad wat doet denken aan De Grap van Kundera, maar dan toch zeker balkanesk uitgevoerd met vermengeling van politiek, familieleven, een coming-of-ageverhaal en 'de' Balkanmentaliteit - inclusief tragikomische drankfestijnen.

Grote aanrader.