In the Good Old Summertime (1949)

Omdat ik zowel 'The Shop around the Corner' uit 1940 als 'You've Got Mail' uit 1998 al gehad gezien, bleef er echter weinig 'nieuws' over. Veel hebben ze hier overgenomen uit The Shop (en dat is logisch want dit was de musical-remake daarvan), terwijl YGM op zijn beurt weer allerlei dingen gewoon letterlijk heeft overgenomen uit 'In the Good Old Summertime'.

Toch leuk vermaak. En ook fijn om te zien dat Buster Keaton (weer) op waarde geschat werd en hij niet (weer) werd opgezadeld met één of ander sneu bijrolletje.

De sprankelende dialogen van "The Shop around the Corner" worden hier vervangen door muzikale acts waarin Judy Garland zeker te waarderen valt.

Het thema van de identiteitsverwarring en de misverstanden die er uit voortvloeien is niet nieuw zodat ook in deze "In the good old Summertime" verrassingen ver weg zijn.

Eigenlijk is het plot in beide gevallen dun en zuiver op ontspannend vermaak gericht en als zodanig best geslaagd.

In de film is alleen "Meet me Tonight in Dreamland" een populaire song en wordt door Judy keurig gezongen.

Psychologically, I'm very confused, but personally I feel just wonderful

Normaal gezien ben ik niet zo'n fan van de MGM musicals uit de jaren '40-'50. Een musical op zich kan ik wel waarderen maar ik heb me nu al een paar keer aan iets van Fred Astaire en Gene Kelly gewaagd en het pakt me simpelweg niet. Normaal gezien is In the Good Old Summertime dan ook een film die ik aan me had laten voorbijgaan maar het is vanwege de bijrol van Buster Keaton dat ik dit nog wel een kans wou geven. De film stond ondertussen alweer een aantal maanden stof te happen maar gisteravond maar eens opgezet omdat ik wel zin had in wat luchtig vermaak.

En dat is In the Good Old Summertime zeker en vast geworden. Alleen zonde dat het uitgangspunt me iets te geforceerd aanvoelt. Ik heb de andere versies zoals The Shop Around the Corner of You've Got Mail nooit gezien dus geen idee of dat daar ook zo is maar het kwam me nogal onlogisch over dat beide penvrienden vastbesloten waren om met elkaar te trouwen hoewel ze amper iets van de andere persoon in kwestie wisten. Ze hebben geen idee hoe de andere eruitziet, waar hij/zij woont, zelfs de naam is hun onbekend! Dit is natuurlijk bedoeld als komische opzet, en die opzet werkt op zich ook wel, maar ik vind het idee zelf wat te losjes uitgewerkt. Gelukkig hangt er voor de rest een amusante sfeer, ik kreeg zelfs af en toe een Are You Being Served gevoel, waardoor de film voor anderhalf uur vermaak en vertier zorgt. Het blijft allemaal redelijk voorspelbaar maar bon, bij een film van bijna 65 jaar oud ga ik daar nu niet over liggen klagen. Wat vooral overblijft zijn een aantal amusante scènes (dank u Buster Keaton) en een reeks van muzikale intermezzo's die nooit de vaart van de film onderuit halen.

Maar de grote kracht van In the Good Old Summertime zit hem voor mij in het samenspel van Judy Garland en Van Johnson. Beide al wel eens regelmatiger in een andere film gezien maar volgens mij de eerste keer dat ik ze samen zie. De chemie is overduidelijk aanwezig en de vlotte dialogen gaan hun goed af. Leuk ook om Buster Keaton eindelijk eens nog in volle glorie te zien. Hoewel hij nooit meer het niveau heeft gehaald van zijn silent films, heeft hij hier de geweldige scène met de viool. Uitgevoerd op een manier zoals alleen hij het zou kunnen. Oorspronkelijk ging hij ook helemaal niet in de film zitten maar rond deze periode was hij grappenschrijver bij MGM en ze zochten naar een geloofwaardige manier om de viool kapot te laten gaan. Ze kwamen bij Keaton terecht en besloten hem ineens maar een rol te geven want hij was waarschijnlijk de enige die dit geloofwaardig kon afbrengen. Het is niet de enige toevoeging van de great old stoneface doordat hij ook de eerste ontmoetingsscène tussen Larkin en Fisher choreografeerde en dat behoort sowieso tot één van de hoogtepunten van de film. Let vooral ook nog op een kleine Liza Minelli op het einde van de film aan de hand van haar echte moeder, Judy Garland.

Vermakelijke film die door het vlotte tempo erg aangenaam is om naar te kijken. Buster Keaton blijft een held maar ook de rest van de cast is gewoon erg goed op dreef. Ietwat jammer van het ongeloofwaardige plot want anders had hier wel meer in kunnen zitten. Ach, ik heb me wel geamuseerd.

3.5*

Ik heb me zeker geamuseerd met dit romantische verhaal , de openings scene waarin de 2 mekaar ontmoeten buiten op straat is vrij hilarisch , en als Garland de baan toch aangeboden krijgt dan zijn er nog een paar leuke momenten tussen de twee ,daarna kakt het qua gekibbel wat in alhoewel de restaurant scene ook nog erg vermakelijk is .

de sets zijn ook erg mooi en met name het winkeltje is een prachtige nostalgische locatie .

De chemie tussen Garland en Johnson is erg goed , het is een tijd geleden dat ik the shop around the corner zag maar ik vind deze muzikale versie zeker niet de mindere van de twee ( mischein het origineel ook nog eens kijken) .

Eindconclusie: een prima film om met kerst te kijken .