Momotarô: Umi no Shinpei (1945)

Gezien ik nu toch van plan ben mijn Japanse Anime-kader wat bij te schaven, dacht ik waarom niet te beginnen met Momotaro's Divine Sea Warriors.

De prent is naar het schijnt het allereerste zogeheten full-length filmpje uit het genre, een sequel op Momotaro's kortere Sea Eagles die Mitsuyo Seo hiervoor creërde. Nasmaak is wel flinke propaganda, want Seo moest deze maken in opdracht van de Navy afdeling van het Japanse leger om het wat in de bloemetjes te zetten. Een beetje spiekend naar het Amerikaanse Fantasia werd zodoende een soort Disneyversie van Anime bekokstoofd, waar pandabeertjes tot en met vreemd uitziende olifanten samen in koor een soort Brabançonne zingen. Er bestaat vooralsnog geen ondertiteling voor dit vergeten stukje cinema, maar de propaganda is te voelen tot in de kleine teen.

Een van de schattige hoofdpersonages draagt zowaar de Japanse vlag als T-shirt, en de Britten worden zo goed als letterlijk uitgelachen wanneer we plots 3 uit proportie getekende bangschijters 5 minuten zien zweten om het woord 'surrender' uit te spreken. De steek naar de overgave bij Signapore uit de jaren '40 ligt hier heel waarschijnlijk aan de basis.

Grafisch gezien erg matig -de figuurtjes zitten teveel gekneld tussen Tokio en Disney- maar best charmant en af en toe schiet het toch wel eens uit qua details en beeldpositionering. Charmant ook in de zin omdat Seo er toch een boodschap wist onder te schuilen van hoop en vrede, waarbij alle beesten uit het dierenrijk vrolijk leven met elkaar (mooi he).

Anderszijds is bijvoorbeeld Momotaro zelf (de zogenaamde 'peach boy' uit de Japanse folklore) die hier op militaristische wijze vanalles uit zijn keelgat krijst best wel weer angstaanjagend, net zoals de pandabeertjes die plots tussen luide bombardementen hun 'call of duty' vervullen met de parachute. Maar goed, ik ben al blij dat er geen van die knuffelbeesten omvergeknald worden.

Redelijk fijn animatiefilmpje uiteindelijk, al zou je er spontaan spleetogen van beginnen krijgen.

3,5*

Ondertiteling is -eindelijk- beschikbaar!

Njah.

Allereerste feature anime. Leuk enzo, voor het historisch besef allicht een belangrijk filmpje, maar dat staat duidelijk los van kwaliteit. Veel "anime" is er ook niet aan, enkel een Japanse kopie van Disney met als doel wat propaganda te verkopen aan de Japanse jeugd.

Doet inderdaad wat aan Fantasia denken, maar dat herdacht als Japanse oorlogspropaganda, gebruik makend van Momotaro. Weinig lovenswaardige motivatie dus, met weinig inzet uitgevoerd. Het lijkt af en toe wel cut & paste werk, in droog zwart/wit, met beperktere animatie en een hoop vervelende liedjes.

Het duurt "maar" 75 minuten, maar aangezien er werkelijk niks boeiends gebeurt is dat toch nog een dik uur te lang. 't Is een film om gezien en afgestreept te hebben. Bij deze.

1.0*