Wild Bill (2011)

Prima regiedebuut van akteur Dexter Fletcher, die heel wat oude bekenden optrommelt voor dit sobere misdaaddrama. Het naargeestige mileu is raak getroffen en het akteerwerk uitstekend; vooral Will Poulter is sterk als de oudste zoon van het titelpersonage, ex-bajesklant 'Wild' Bill Hayward. Het verhaaltje is wat aan de voorspelbare kant, dit hebben we eerder gezien, maar de uitwerking van het gegeven is levendig en de personages zijn sympathiek. Fletcher heeft weinig tijd nodig om mensen van vlees en bloed neer te zetten. Visueel weet hij ook te imponeren. De grauwe buitenwijken waar de film zich afspeelt worden indrukwekkend in beeld gebracht. Gelukkig valt er hier en daar ook wel wat te lachen en beschikt de film over een slim gekozen soundtrack, die de beelden perfect weet te ondersteunen.

Heel sterk einde, na een goed onderhoudende 85 minuten Britse misdaad / drama.

Beetje braaf.

Voor een sociaal drama wel te verstaan. Daarvoor gaat de film simpelweg niet diep genoeg en is het ook niet scherp genoeg. Toch is het een aangenaam, goed gemaakt en ook prima geacteerd filmpje.

Fijne wegkijker met (te) weinig impact en daardoor waarschijnlijk ook weer snel vergeten. 6/10*

Dit was een aangename verrassing. De titel deed me wat argwanen, maar de film viel veel beter mee dan gedacht. Het is een sociaal drama geworden over een vader die net uit de gevangenis komt en moet zorgen voor twee tienerzonen. Dit brengt natuurlijk de nodige zorgen met zich mee. 'k vond het realistisch gebracht en overtuigend geacteerd door de voor mij toch onbekende acteurs.

Verder wist het verhaal me echt te boeien en vloog de film voorbij. Een aanrader.

Dit regiedebuut van Dexter Fletcher pakt succesvol uit. Geweldige ongenuanceerde film waarbij droge humor en sentiment elkaar in goede balans afwisselen. Het plot is standaard van opzet en absoluut voorspelbaar. Toch is het een geslaagde film waarin we kennis maken met de personages die allen door schande leren vallen en opstaan, wat tevens de boodschap van deze film is.

Aardige film waarin een ex-gevangene zijn twee zoontjes na acht jaar voor het eerst ziet. De mix van sociaal drama met hier en daar een humoristische inslag (vooral de personages) gaan niet altijd even goed samen hier. De vader/zoon relatie wordt wel goed neergezet (vooral ook vanwege de acteurs). Ondanks het mooie einde net geen 3.5 sterren.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Andy Serkis...

Uitstekend achtergrond muziek

(Dolby Digital met 7!)

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima Brits drama met een eveneens leuk verhaal.

Het positieve verhaal komt misschien wat traag en stijfjes opgang, maar naarmate het verhaal vordert wordt het steeds leuker en is het regelmatig ook genieten geblazen (vooral bij de ietwat ondoenlijke momenten). Het verhaal zit gewoon leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering die misschien nog wel beter is dan het verhaal zelf. Hoewel het leven van de pas uit de gevangenis gekomen Wild Bill niet bepaald rooskleurig is (hij ontfermt zich o.a. voor het eerst in zijn leven over zijn twee kinderen die hun eigen kapsones hebben), maakt hij het er toch het beste van en dat levert geregeld mooie momenten op en ook een aantal komische situaties. Wat dat betreft is het eigenlijk min of meer een luchtig drama. Op het einde gaat het er overigens wel heftig aan toe, maar het einde mocht er zeker wezen.

Dat deze film me zo goed bevallen is, is met name te danken aan de uitstekende cast die overtuigend en leuk speelt. Zo heb ik genoten van Charlie Creed-Miles in de rol van "Wild Bill", maar ook van zijn zoon "Dean" gespeeld door Will Poulter. Ook Liz White in de rol van "Roxy" (liefje van Bill) schittert in deze film en ze was ook zeer liefjes en behulpzaam. Schitterend was de scene ergens in het begin van het verhaal, waarbij Bill haar als cadeautje gaf voor de verjaardag van Dean (die er wel geen gebruik van maakt)
Het liefje van Dean gespeeld door de fraaie Charlotte Spencer is het vermelden ook waard. Omdat de film ook niet echt lang duurt, kijkt hij verder lekker weg.

P.S. de muziek in deze film is zeker ook het vermelden waard en zorgde ook voor een lekker positief sfeertje.

Een vader komt uit de gevangenis en vindt thuis twee jonge zoons die door hun moeder zijn verlaten. Om te voorkomen dat de jongens door de kinderbescherming worden opgevangen zal hij voor ze moeten zorgen en ook dat ze niet op het criminele pad gaan. Lange tijd kabbelt de film op dat gegeven door en zien we hoe het leven van de familie eruit ziet. Pas later begint zich eindelijk een verhaal te ontwikkelen dat ervoor had kunnen zorgen dat de film bovengemiddeld had kunnen eindigen. De ingrediënten daarvoor waren er zeker, en er wordt ook best goed geacteerd. Helaas eindigt het allemaal toch net iets te voorspelbaar en gaat de film ook niet genoeg de diepte in om er toch nog iets moois van te maken. Mike Leigh of Ken Loach hadden dit waarschijnlijk toch beter gedaan en dan had er ongetwijfeld ook aanzienlijk minder bloed gevloeid. Maar ja, dat zijn dan ook absolute vakmannen op het gebied van dit soort sociale drama's.