Kong Bu Fen Zi (1986)

De film begint afstandelijk en gefragmenteerd. Personages wisselen elkaar af, maar laten lange tijd geen karakteristieke indruk achter. Langzamerhand komen de relaties samen. relaties van menselijk terreur. Ze voelen geen liefde voor de ander en daarom geen begrip of empathie.

Het gaat mis. Een boek baseert zich op de werkelijkheid, en wordt werkelijkheid, of toch niet?

Alleen het verdriet blijft over. De huilbui veranderd echter totaal onverwachts in een lachbui d.m.v. een prachtig, ridicuul eind shot.

Zeer aparte, koele en afstandelijke film, met kunde en precisie gemaakt.

Het IFFR heeft het gemiddelde van deze Edward Yang geen goed gedaan: van 4,21* naar 3,94*.

Vond zelf dat Yang erg behoedzaam te werk ging. Misschien iet té. De woorden die Querelle gebruikt 'afstandelijk', 'kunde' (vooral de kadrering was prachtig - vooral in de scènes met de fotograaf (ook het enige sympathieke personage) dat klopt, maar ik miste een beetje de warmte en het gevoel waarmee hij zijn andere films inkleurt.

Sterkt alleen maar de indruk dat een filmfestival niet zo'n beste plek is om films te kijken.

Denk niet dat het veel uitmaakt, heel rustige voorstelling, begin van de dag (half twaalf), op nostalgisch 35mm.

De Jang Jin die ik zag op 35mm was alleen wel verkeerd geframed. Onder het doek liep het beeld nog een stuk door. Toch wel een fijne look, al zal de blu-ray toch minstens een even sterke representatie van het origineel zijn.

Jang Jin?

Door het IFFR komt de film nu wel binnen in de tiplijst zie ik nu.

Een kenner van de Taiwanese new wave ben ik niet bepaald, maar ik zag er twee binnen 8 dagen, deze en Three Times van Hou (of is die te laat om nog bij de beweging te betrekken) en ik zag een onverwachte overeenkomst. Kennelijk hebben die new wavers een enorme affectie voor het liedje Smoke Gets In Your Eyes van The Platters, want in beide films komt die prominent voor. Mooi melancholisch nummer wel, maar niet iets wat ik zo 1-2-3 zou verwachten in meerdere projecten uit Taiwan.

Dit is ook pas mijn tweede Yang, na Yi Yi. Dat maakt me niet echt een kenner van zijn werk en ik vind het moeilijk een link te leggen tussen die en The Terrorizers. Wel deed dit me meer denken aan die andere bekende nieuwe golf: die van Frankrijk in de jaren '60. Dit heeft in veel opzichte hetzelfde gevoel als veel vroege Godards. Het voelt wat losjes en ruw aan, bijna geïmproviseerd, maar toch met een goed oog voor compositie. Verder enkele scènes die er qua bijvoorbeeld geweld of een gekke gebeurtenis uitspringen, maar grotendeels vooral veel dialogen en relatieproblemen. Als verhaal vond ik het niet bijzonder bevredigend of boeiend en de huwelijksperikelen die het grootste deel van het middenstuk vormden waren niet al te pakkend. Het zijn toch vooral de stijl en enkele maffe momenten (die fotograaf en dat half-westerse meisje zorgen verreweg voor de beste scènes), die dit maken.

Ik vind het moeilijk om dit echt briljant te noemen, daarvoor is het me wat te onevenwichtig. Echter, het is ook wel een goed voorbeeld van een vroege film van een regisseur, waarbij je aanvoelt dat er nog grote dingen in het verschiet liggen. The Terrorizers is vooral iets dat meer belooft en afgaande van Yi Yi kregen we later ook meer van Yang.

3*

Het zag er allemaal fraai uit, schitterend soms zelf, met sterke kadreringen, mooi gekleurd licht steeds en soms heel fijne rustige scènes van het gewone leven. Die beelden op straat, prachtig gewoon. Maar anders dan Hou, die andere Taiwanese New Wave-regisseur, vind ik Yang nog geen goede verteller in deze film. In het begin veel te fragmentarisch om ook maar ergens binding mee te krijgen, en de inhoud te gescript en daarmee voor mij niet boeiend. En zo werd het een lange zit. 3,0*, al is dat nog aan de hoge kant.

Matig.

Mijn vierde Yang en het is ondertussen wel duidelijk dat het niet echt botert. Ik vind het ook een rare naam, naast Tsai en Hou, die toch een erg duidelijk eigen stijl hebben. Yang steekt daarnaast erg schril af, iemand wiens films veel meer doorsnee ogen. Maar hij maakte deel uit van een clubje, dus allicht dat hij daarom toch in de spotlight is gekomen.

Deze film voelde wel iets gestileerder aan dan z'n andere werk, al onderlijnt het ook extra waarom ik Yang niet zo geweldig vind. De kadrage mag dan wat strakker zijn, visueel is het nog steeds erg magertjes en doordeweeks. De verfijndheid die een Hou bijvoorbeeld zo speciaal maakt, is hier nergens te bekennen. Ook de uitdrukkelijke traagheid van een Tsai is hier afwezig. Het is vis noch vlees.

De personages en hun beslommeringen doen me ook helemaal niks, maar dat kan dus ook aan de magere uitvoering van de stijl liggen. Z'n slechtste film vond ik het niet, daarvoor zijn er nog een handvol scenes die wel indruk maken (zoals de finale), maar erg boeien deed het me weer niet. Ook geen film die verder heel lang gaat bijblijven vrees ik.

2.0*

Niet zo lang geleden deze film opnieuw gezien en ik moet concluderen dat Kong bu fen zi (1986) voor een groot deel een goede film is , maar sommige delen ( film- en verhaaltechnisch ) zien er nu gedateerd en flauw uit .

Fascinerende film van Yang, wiens oudere werk mij een stuk beter kan bekoren dan zijn laatste en tevens meest bekende titel. De jeugdigere Yang maakt meer esoterische films over vervreemding en de maatschappelijke periferie in een cinematografisch weelderigere stijl.

Best een tegenvaller. Vooral inhoudelijk dan wist ik niet goed waar de film wou. Een beetje oppervlakkig, nergens echt naar toe leidend. Wel erg stijlvol en cinematografisch prima verzorgd. Voorts een rustig verder kabbelende film met weinig emotionele hoogtepunten. Het boeide me niet echt. Op die manier best een lange zit te noemen.

Gelukkig hier en daar visueel nog iets te bespeuren.

Ik vond dit ook fijn. Vooruit, afronden naar boven.

Vond dit toch wel erg goed hoor. Maar ik zit even te kijken bij mijn andere stemmen bij Yang's films en hij haalt altijd wel 4 sterren. The Terrorizers is thematisch wel anders dan zijn bekendere latere werk maar doet er nauwelijks voor onder. Zorgvuldig opgebouwd en een rustige cameravoering, en met een intrigerende laatste akte. An Wang die het criminele meisje speelt heeft echt een goeie screen presence, maar speelde verder nauwelijks nog in films en lijkt van de aardbodem verdwenen.