Knuckle (2011)

Ga 'm straks kijken!

Even ter informatie over gevechten met de blote vuist (geleerd bij QI):

Er vallen meer doden bij gevechten met handschoenen dan met de blote vuist aangezien een hand eerder zal breken dan dat het hoofd een te grote optater zou krijgen.

Ik vond deze documentaire toch wel erg veel van hetzelfde, waardoor het wat langdradig wordt. De regisseur laat het lijken alsof het enige wat ze doen vechten is. Het is dus heel erg gericht op alleen de gevechten en niet zozeer op het leven van een traveller. (Behalve als dit alleen uit vechten bestaat ;p)

Fight club 0,75 meets snatch 0,75.Een leuke, life documentaire tussen een aantal familie's reizigers/woonwagenbewooners die elkaar uitdagen voor lekkere knokpartijtjes met blote vuisten.

lekker rauw gefilmt en gemonteerd kijkt leuk weg.

Het gaat over een aantal vete's tussen div familie's die op deze manier geld gokken op die gevechten om de familienamen te reinigen.Ook om vechtpartijen om de naam hoog te houden en titels.

Zien we gevechten tussen jongeren maar ook een gevecht tussen oude rotten(60+).

Ian palmer heeft 12 jaar lang div gevechten gefilmt als bewijs naar de familie's dat deze gevechten eerlijk verliepen,met 2 scheidsrechters van andere families.Omdat deze vetefamilies niet bij deze

gevechten aanwezig mogen zijn voor eventuele escalaties tijdens het gevecht.Maar ook families die ruzie met elkaar hebben worden vaak na een gevecht weer herenigd.

De laatste 2 jaar in de film wordt er veel meer duidelijk en heeft de sensatie van ian palmer een keerpunt dat hij zich zelf betrapt op dit sensatiefilmen dat hij er mee wil stoppen.

Goede documentaire en echte gevechten dus .......

Dit is Snatch in het echt! We krijgen een mooie kijk in het leven van kampers, die hun vetes letterlijk en figuurlijk uitvechten op een pleintje in de achterbuurten of tussen de trailers. Dit uiteraard gecombineerd met de nodige weddenschappen welk familielid er gaat winnen, wat op kan lopen tot flink wat Britse ponden.

Het is erg rauw en onwijs masochistisch, maar zoals gezegd let men wel altijd of het eerlijk verloopt. Nouja eerlijk, het gevecht stopt pas als je opgeeft (not done) of neergaat... Wat mij het meest verbaasde was dat men op een gegeven moment alleen nog maar aan het vechten was om het vechten. De makers hebben maar liefst 12 jaar de 3 families gevolgd, wat dus een uitstekende blik geeft in hoe het allemaal ontstaan is (sinds 1997). Nu weet eigenlijk niemand meer waarom men precies vecht, behalve dat men wraak wil nemen op eerdere gevechten. En dus weet ook niemand waar dit eindigt.

De film biedt een geweldige blik in de samenhorigheid van de diverse families en daarnaast het haantjesgedrag van de families naar elkaar toe.

Twelve years. Three clans. One war

Zelf ken ik niet erg veel van bare knuckle fighting maar het is mijn broer die hier wel in geïnteresseerd is. Ik had deze documentaire dan ook speciaal voor hem opgenomen maar ik wou het gerust wel meekijken want dit leek wel interessant te zijn. Jammer genoeg de eerste 5 minuten gemist, het nadeel aan Virus is dat de uitzenduren vaak verschillen, maar we dachten dat dat niet veel ging uitmaken.

Geen idee of die 5 minuten het verschil hadden gemaakt maar Knuckle is één onsamenhangende chaotische warboel geworden. Het zogezegd uitgangspunt is op zich interessant genoeg om te blijven boeien volgens mij maar sorry, dit is gewoon erg belachelijk. Oké, het is erg dat er dit soort families bestaan die zo'n ouderwetse vete hebben maar dit kun je toch geen gevechten noemen.. Het enige wat ze doen is wat staan dansen, elkander bijten en daarna continu liggen roepen dat ze altijd worden uitgedaagd en nooit het gevecht zelf zoeken. Een bende hypocrieten maar het wordt gewoon lachwekkend en enorm saai. Wat me nog het meest verbaasde is dat Palmer hier effectief 12 jaar mee heeft rondgetrokken. Op zich is het beeld dat we hier voorgeschoteld krijgen natuurlijk vrij schrijnend maar de documentaire boeit helemaal niet. Palmer moet het dan ook doen met video's (en later DVDs) die hij krijgt want op de belangrijke gevechten mag hij zelfs niet filmen.

Palmer heeft de moeilijke taak om 12 jaar aan informatie in allerlei formats samen te voegen tot één mooi geheel. Een taak die hem blijkbaar niet lukt want zoals ik daarjuist al zei is Knuckle erg chaotisch. Namen worden rondgestrooid en je hebt de helft van de tijd geen idee naar wie van welke familie je nu weer zit te zien. Erg jammer want hiermee verlies je toch een erg groot deel van het gewenste effect. Gelukkig schieten er een paar van de gedocumenteerde personen er wel met kop en schouders boven uit zoals Big Joe Joyce. Een vent van in de 50 denk ik maar die nog altijd wel mee 'vecht'. Het frustrerende was dan ook dat iedereen zo'n enorme grote mond had maar dat er van het effectief vechten nooit veel in huis kwam. Dan was die bum fighting hype van een aantal jaar geleden toch een stuk agressiever.

Chaotisch, onsamenhangend en het gevoel dat ik in het zak ben gezet, dat schiet er over van Knuckle. Het wordt allemaal erg groots voorgesteld waardoor de teleurstelling nog wat groter wordt. Misschien dat je met de juiste verwachtingen hier een hogere score aan geeft maar dit was het voor mij toch niet.

2*

De sound editing in deze film is echt verschrikkelijk. De helft van de tijd is de narrator niet te verstaan doordat de achtergrondgeluiden van de film even hard zijn.

Regisseur Ian Palmer zat krap bij kas toen hij besloot om tegen betaling een gevecht met blote vuisten (vandaar de titel) tussen twee mannen die vertegenwoordigers zijn van een familie 'rondreizende Ieren' oftewel zigeuners. De gevechten zijn begonnen aan een vaag incident in 1992 en sindsdien dagen verschillende 'clans' elkaar steeds door middel van videoboodschappen uit voor een volgend gevecht waardoor er geen einde lijkt te komen aan de bloederige gevechten. Palmer is direct gefascineerd door James Quinn McDonagh, een al geruime tijd ongeslagen vechter die naar eigen zeggen geen zin heeft om te vechten, maar steeds opnieuw wordt uitgedaagd ondanks dat hij flink wat prijzengeld eist.

De beelden van de gevechten zijn behoorlijk schokkend en het verhaal achter de gevechten, alsmede de connecties tussen de families, maken het allemaal ronduit bizar. Wat deze film interessant maakt is het feit dat het een stuk cultuur blootlegt van een bevolkingsgroep die zich zelden openstelt voor camera's, alsmede Palmers beschrijving van zijn geleidelijk veranderende rol bij de gevechten en de gevoelens die hij daarbij heeft. Absoluut niet voor mensen die echt geweld niet kunnen aanzien, maar fascinerend op een vaak ongemakkelijke manier.