Yol (1982)

Wow, waarom hebben zo weinig mensen deze film gezien? Schande! Prachtig staaltje film! Wel jammer van dat paard...

Gewoon verkrijgbaar bij de Cinematheek, op VHS volgens mij.

Tegenwoordig vind je de Yilmaz Güney films (ook dvd's) in meeste turkse videotheken/muziekwinkels.

Zoals ik een keer zei ergens op MM, ik ken een winkel in Rotterdam Noord, die turkse DVD's verkoopt. Meestal ook op aanvraag.

Ja, maar daar hebben de Nederlanders niets aan denk ik

Heeft die videotheek trouwens geen internetsite of een e-mail adres, waarmee ik een filmlijst kan opvragen?

Nee, volgens mij hebben ze geen eigen site

Voor de belangstellenden: Yol komt een dezer dagen uit in de NRC handelsblad DVD-reeks met moderne europese klassiekers.

Moelijk te zeggen wat ik echt van de film vond. Allereerst wordt Turkije op zowat alle punten bekritiseerd. De Koerden-kwestie. Eerwraak. Maatschappij. Religie. Normen en waarden. Tis om het kort te zeggen een beetje heavy om dan een duidelijke mening te vormen over de toenmalige situatie in Turkije.

Verder is het een bijzondere film, die terecht als klassieker wordt beschouwd. 4/5

Een van de beste turkse films die ik ooit heb gezien. klopt wel dat ie een beetje heavy is en veel kritiek heeft op turkije maar in die tijd waren er ook veel dingen om kritiek op te hebben.

Prachtige film, Gouden Palm winnaar.

Ten eerste valt de beeldenpracht op. De film begint als het ware als een road-movie. Via treinen, bussen en andere vervoersmiddelen komen de vijf heren (met uitzondering natuurlijk van de man die z'n papieren verloren was en opgepakt werd) aan op hun bestemming. Daarna worden de vijf verhalen netjes door elkaar heen verteld, van besneeuwde landschappen tot het stoffige Koerdistan. Liefde voor de natuurpracht van Turkije wordt sterk neergezet.

Liefde valt niet te zeggen over de maatschappij in Turkije destijds. Mijn tweede punt. Zeer kritisch. Hier en daar een stomp in de maag en voor mij als westerling onbegrijpelijk. Ontroerend. Ik was nog wel minuten stil na de film.

Ten derde, de minpunten: de montage vond ik vaak belabberd. En daardoor kwamen een aantal gebeurtenissen niet goed uit de verf. Beste voorbeeld is de eliminatie in de trein.

Al met al is dit een aanrader voor de cinefiel. 4 sterren.

De bans van de films van de Koerd Yilmaz Güney werden opgeheven in Turkije in 1992. Pas in 1999 draaide Yol in de Turkse theaters. Met 1 aanpassing: als de hoofdrolspelers op plaats van bestemming komen, komt er in beeld te staan waar ze zijn. Behalve bij de sequence in Koerdistan, daar komt het niet in beeld.

Yol is de beste Turkse film ooit. Regisseur Yilmaz Guney heeft een geniaal script afgeleverd en de acteerpresetaties zijn goed.

Na zoveel lovende woorden viel de film een beetje tegen. Eerste gedeelte ervaarde ik als en trage roadmovie. En het tweede gedeelte als een arabische tragediecomedie, waarbij het kijken van de hoofdpersonen genoeg is om hun gedachten te weten. Oke misschien iets te overdreven. Het geheel vond ik interessant genoeg om te kijken en een beeld te vormen over de beleving van een koerdisch en een platteland gemeente in Turkije. Hardheid door bewind alswel geldende normen en waarden en van daaruit een gevangenheid is het thema. Vooruit een 3,5

Goede filmmm ik snapte niet waarom deze film voor 15 jaar veboden was in turkije... Misschien door Yilmaz Guney = Anti-Turk en een moord op een van de rechters...

Yilmaz Güney was helemaal niet Anti-Turks. Hij had alleen kritiek op de regering. Veel van zijn vrienden waren Turks en hadden ook dezelfde kritiek. In die tijd was er gewoon veel fout in Turkije. Overal in Turkije had je armoede en werden de mensen onderdrukt. Koerden bestonden tot de jaren 90 officieel niet. Er mocht geen Koerdisch worden gesproken in openbare gelegenheden, geen Koerdische muziek en tv. Er was een grote kloof tussen arm en rijk. Vakbonden werden geterroriseerd, stakers en protesteerders werden in elkaar geslagen, geen minimumloon, mensen werden opgepakt en verdwenen gewoon, marteling, censuur enz enz. Als je kritiek hebt en Turkije wilt verbeteren ben je naar mijn mening niet Anti-Turks. Juist diegenen die door een extreem harde minderhedenbeleid, oneerlijke verdeling welvaart, religieuze onderdrukking enz Turkije instabiel maakten waren Anti-Turks.

ik heb deze film 25 jaar geleden gezien, maar de scène in de trein, Òwaar het koppel betrapt wordtÒ, is één van de meest aangrijpende die ik ooit gezien heb. Voor de ze scène alleen al verdient deze film 5 sterren.

Ik heb hem gewoon bij Fame in de Kalverstraat in Amsterdam gekocht. Het is een NRC klassieker, dus inculsief Nederlandse ondertiteling. Heb hem ook wel eens bij de Mediamarkt zien liggen.

Prachtige film, vind de laatste scene waarin hij besluit om zijn ring toch om te doen aangrijpend. Door een aantal van dat soort juweeltjes geef ik het een 5,0.

Ik hoor er veel van en ziet er inderdaad erg intressant uit.

Een aangename verrassing, deze Yol, al zaten o.a. de soms matige montage en enkele mindere acteerprestaties een vlekkeloze kijkbeurt wat in de weg.

De film legt de vinger op behoorlijk wat wonden en dat is - zeker als 'buitenstaander' die niet al te vertrouwd is met de Turks/Koerdische affaire en tradities die in sommige delen van Turkijke nog steeds sterk aanwezig zijn - erg interessant om te bekijken. Ook bevat de film voldoende momenten van ontroering, het koppel in de trein en (vooral) de laatste scène met Seyit en zijn ontrouwe vrouw in het sneeuwlandschap op kop.

Het duurde even voor ik mee was, maar in het algemeen toch een fijne filmervaring. Een mooie 3,5*

3,5*

Dubbel gevoel. Het overgrote deel van de film is eigenlijk nogal saai, zowel door verhaal als filmerij, maar tegen het einde wordt het drama wel weer goed neergezet. De tocht door de sneeuw is wel het hoogtepunt daarvan, en elk van de verhalen wordt 'mooi' afgerond. Turkije is een complex land, zoveel is zeker, en deze tragedies bieden een fijne indruk daarvan.

De saaiheid overheerst echter, ook door het gebrek aan dialogen en emoties die de karakters diepgang zouden kunnen geven. Laten we dus vaststellen dat als men zich eenmaal door het eerste uur heeft geworsteld, er een aardige film overblijft.

Ultra-controversieel, en goed maar ook. Want wat een wreedheid toch allemaal. Behoorlijk interessant ook om te zien al die verhalen, echter bleef ik de gehele speelduur meer een toeschouwer dan een naaste die de pijn en verdriet volledig voelt. Toch wel aanrader dit.

Schitterend film. Sommige verhaaltjes zijn beter uitgewerkt dan anderen, zoals Mug terecht aangeeft. Het verhaaltje over eerwraak behoort tot de absolute top van de cinema. Verder ook goed, maar als de scherpe randjes er een beetje afwaren was het geniaal geweest. Daardoor slechts 4 sterren.

Regie en montage zijn niet om over naar huis te schrijven, met een ietwat chaotische, moeilijk volgbare film als resultaat.

Gelukkig wel mooie plaatjes en interessante thema's die een aardig beeld scheppen van provinciaal Turkije (in die tijd)

Beste Turkse film ooit gemaakt. En de reden daarvoor is heel simpel: de film is puur van eigen bodem en geschreven uit de eigen cultuur.

Groot verschil met de rest van de Turkse films die alle Hollywood-rotzooi imiteren.

Een film, die vooral nogal wisselend is qua niveau. Het onderwerp is interessant vanwege het feit dat het een verhaal verteld uit een cultuur, waarvan ik niet zo heel veel af weet, maar de manier waarop het in beeld wordt gebracht is niet altijd even goed te noemen. Die montage is op sommige momenten uiterst amateuristisch en geeft Yol jammer genoeg een ietwat goedkoop uiterlijk.

Inhoudelijk is het in ieder geval best een sterk verhaal. De vijf gevangenen, die hun week verlof allen met andere verwachtingen ingaan, verwachtingen die vaak hoger zijn dan ze uiteindelijk krijgen. Het ene verhaaltje is iets beter uitgewerkt dan het andere. En ondanks dat het soms ook best boeiend is om te zien, werd ik er emotioneel nooit echt bij betrokken en bleef het allemaal vrij afstandelijk. Wel heb ik met verbazing gekeken naar de wreedheid waarmee de militaire dictatuur in Turkije met die mensen en hun problemen omging.

Yol is zeker een interessante film, die een boeiend onderwerp verteld, maar inhoudelijk en qua manier van filmen er bij lange na niet het maximale uithaalt.

3,0*

Je kent wel de verhalen over de totstandkoming? Dat heeft deels wel bijgedragen aan hoe de film eruit ziet, zoals hij ziet denk ik.

Ja die ken ik wel grotendeels. Het is geschreven in de gevangenis en daarna liep ook niet alles van een leien dakje, waarbij de regie tussendoor ook overgedragen werd aan de ander.

Het zal er ook wel voor een groot deel bijgedragen hebben, maar dan nog vond ik het er op sommige momenten goedkoop (lees: niet mooi) uitzien, waardoor het voor mij soms wel minder goed werkte.

Rauwe, indrukwekkende film uit 1982 over Turkije.

Movie Review - - 'YOL,' A BIG, ANGRY EPIC OF CONTEMPORY TURKEY - NYTimes.com :

"Turkey, Mr. Guney finds, is one large prison, oppressed not only by political tyranny but also by superstition and bigotry."

Heftige film over Turkije van net na de -toen wel geslaagde- coup van 1980, over 5 gevangenen die een week met verlof mogen, waarvan 3 (of eigenlijk maar 2) verhalen centraal staan, namelijk dat van Seyit en Mehmet. Ze gaan niet naar Istanbul, wat een vrij westers aandoende stad is, maar naar het conservatieve binnenland en oosten van Turkije. Eerwraak, bloedwraak, onderdrukking van Koerden, de zwakke positie van vrouwen en militaire onderdrukking passeren allemaal de revue, en ook het beangstigende fenomeen van de bloeddorstige massa die "amorele" mensen meent te moeten straffen, zoals wat het echtpaar dat zich even wilde terugtrekken op het toilet overkwam.

Beelden zijn soms adembenemend mooi, met name de scenes in de sneeuw, en ook de muziek is goed getroffen, soms met traditionele muziek, dan met bezwerende synthesizer tonen. Acteerwerk is wat wisselend maar over het algemeen goed. Ik vond het jammer dat het verhaal van de Koerd wat minder uitgewerkt was, al was de scene dat hij aan de weduwe van zijn broer vrij terloops meedeelt dat hij nu haar man is mooi in zijn eenvoud.

Yol verhaalt in parallelle montage de lotgevallen van vijf gedetineerden met penitentiair verlof. De twee kortst uitgewerkte (neven)verhalen hebben betrekking op Yussuf en Mevlüt. Eerstgenoemde is dolbij dat hij aan zijn geliefde een uit zijn cel meegenomen gekooide kanarie kan schenken als zinnebeeld voor de gevoelens die hij voor haar koesterde en van de levenssituatie waarin hij zit opgesloten. Onderweg verliest hij zijn vergunningspapieren en wordt bij een wegcontrole door soldaten opgepakt en in een cel gestopt. De tweede gevangene slaagt er maar niet in om maar één ogenblik met zijn steeds gechaperonneerde verloofde alleen te zijn. Uit spijt gaat hij dan maar aan het drinken en trekt naar een bordeel.

De hoofdmoot van het filgmebeuren in Yol is gewijd aan de belevenissen van de drie centrale personages, met name Seyit Ali, Mehmet Salih en Ömer. Deze drie hoofdpersonages zijn veel meer uitgediept dan de twee vorige. De aan hun levensverhaal gewijde beeldenreeksen behoren tot het beste wat in Yol is te zien en te horen. Ömer zoekt zijn Koerdische familie op in een in de greep van militaire terreur verkerend dorp. Zijn broer komt bij een zuiveringsoperatie om. Ömer keert niet terug naar de gevangenis. Hij gaat in het maquis. Mehmet haalt zijn vrouw en twee kinderen uit de hem vijandige familieclan. Hij en zijn vrouw zullen door een jongere broer van deze laatste tijdens een treinreis worden gedood. Wraak om herstel van de familie-eer want Mehmet wordt door de clan verantwoordelijk gesteld voor een bij een roof gedode schoonbroer. Het derde hoofdpersonage Seyit Ali (die door zijn vrouw werd bedrogen) wordt door de patriarchale traditie gedwongen de eer van de twee families te wreken.

Door de ervaringen en lotgevallen heen van deze vijf gedetineerden hangt Güney een beeld op van het sociaal, politiek en cultureel landschap van het Turkije in de jaren 80. De vijf symbolische perosnages verzinnebeelden facetten en aspecten van de aldaar vigerende zeden, gedragcodes en ethische normen en van de geestesgesteltenis van de bevolking wier leven zich afspeelt in een klimaat van politieke, sociale en morele repressie. De vijf gevangenen koesterden hoge verwachtingen wanneer zijn op penitentiair verlof vertrokken om hun familie op te zoeken. Dit verlof, hoe kort ook, betekende toch een moment van vrijheid, een periode waarop zij in hun gezin konden worden geïntegreerd. Dit zou veel geleden verdriet en vernederingen doen vergeten. Het blijken allemaal illusies te zijn want hen wacht lijden en beproeving. Het leven buiten de gevangenis is gewoon een voortzetting van dit in de gevangenis. Ook buiten de tralies heerst geen vrijheid maar dwang. Alom aanwezige militaire controle, scherpe onderdrukking van de Koerden, de door patriarchale zeden verdrukte vrouw, feodale familiale structuren en religieus Islamitisch fanatisme verdrukken de menselijke persoon. Kortom mensenrechten en menselijke waardigheid staan op de helling.

Yol, wat vertaald kan worden als weg, uitweg, richting, is heel wat meer dan de gevoelige reisportrettering van de vijf gedetineerden of een stuk militante politieke cinema die een bijdrage wil leveren tot de ontvoodgingsstrijd van het Turkse volk tegen dictatuur en totalitarisme. De film ontleent uiteindelijk zijn sterkste impact en waarde aan de algemeen menselijke resonanties die erin opklinken en betrekking hebben op lijden, vreugde, liefde, haat, onmacht, ontgoocheling, verbittering, opstandigheid en verwachtingen die de spanningsvelden vormen van de menselijke conditie in een samenleving.

Een volkomen gave film is Yol weliswaar niet. Zo is de verhaalsopbouw bij momenten onzeker. Voorts is de film niet zo overtuigend in de beginsekwensen, met name die welke zich afspelen in de gevangenis. Het betogende karakter haalt het op het oproepen van menselijke tragiek. Een eerste en in de herinnering blijvend hoogtepunt is de terugkeer van Ömer naar zijn geboortestreek. Güney's cinematografische schriftuur lijkt ons het zuiverst in de sekwensen die betrekking hebben op het personage van Seyit. Onvergetelijk zowel vormelijk als inhoudelijk is de tocht van de gevangene door het besneeuwde hooggebergte waarbij zijn paard van uitputting sterft. De uitputtingsdood van het dier is de voorafbeelding van die van de vrouw van Seyit die als straf tijdens een afmattingstocht door het gebergte moet omkomen. De ultieme reddingspogingen van haar man en zoon zullen het niet kunnen verhinderen dat zij die tocht niet overleeft. Beklijvend en overgetlijk zijn de beelden waarin de vader en de zoon met een riem op de moeder slaan om te verhinderen dat zij door in te slapen zou doodvriezen midden een eindeloos wit bevroren landschap waar een vertakte knoestige boom zwart-luguber afsteekt tegen de horizon.

4.5*

Komt op Canvas-TV op donderdag 26/7/18 om 21.05 u.