Dernière Séance (2011)

Voormalig Tiger-winnaar Laurent Achard was terug in Rotterdam, met deze prent Dernière Séance. Tevens ook m'n laatste screening tijdens het IFFR van dit jaar, om alvast symbolisch uit de hoek te komen.

Want deze film staat bol van symbolen, of juist odes aan de cinema.

Ten eerste aan de giallo. Overgestileerde thrillers/horrors met veel rode verf waar de politie/eenling op zoek gaat naar een seriemoordenaar die, zoals veelal bleek, moordt vanuit psychologische oogpunten d.m.v. verstoorde familiale relaties. Het verschil met de traditionele giallo en Dernière Séance is hoofdzakelijk dat we alleen kijken ditmaal vanuit het oogpunt van de dader, die - jawel, jawel - vertroebelde familie-relaties uit zijn jeugd moet zien te verwerken. Aangezet door het besluit dat z'n cinema (en woonplaats) dicht gaat en het screenen van de klassieker French Cancan [...whoehoe, een bruggetje!]

En die film - French Cancan dus - speelt een zeer belangrijke rol tussen de relatie tussen onze protagonist en zijn moeder, die niets liever wil dan dat haar zoon ooit zal schitteren op het witte doek / op de planken [een thema die overigens ook in de film French Cancan zelf zit]. En zo zijn er nog andere belangrijke verwijzingen naar oude Franse films, zoals Les Parapluies de Cherbourg en Femme, Femme van Paul Vecchiali (en het debuut van deze Vecchhiali is een seriemoordenaar-film, L'Étrangleur, waarvan de hoofdrolspeler als haast twee druppels water op onze protagonist lijkt).

En zo zal er ongetwijfeld nog wel meer verwijzingen inzitten. De poster van Gus van Sant's Last Days verraadt het einde al... En de love interest speelt in het stuk Phèdre [de rol van Phèdre], oftewel een stiefmoeder die het bed deelt met haar stiefzoon.

Aardig stukje drama (met hier en daar een overgestileerde moordscene) dat echter te veel wil, maar te weinig doet.