Abrir Puertas y Ventanas (2011)

Drie meisjes worstelen met de dood van hun grootmoeder en met volwassen worden en elkaar loslaten. Mooi gespeeld en geregisseerd. De film speelt zich grotendeels in een huis af, maar daar wordt fraai gebruik van gemaakt. De film is iets te kunstmatig (er komt buiten de jongen die een appartement bij hen lijkt te huren) zo ongeveer niemand langs), Op eenderde een briljante scene waarin de meisjes luisteren naar het liedje Back To Stay, waar de Engelse titel vandaan komt. Zeldzaam mooi gebruik van een liedje in een film.

3.5*

Een matige komedie/dramafilm...

Geen komedie, zie geen humor...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Geen moeite waard...

Prima film over drie intrigerende zussen die in het huis van hun overleden grootmoeder verblijven, meestal in horizontale positie. De dames liggen graag, desnoods op een lawaaierig pulserend ledikant. Subtiele humor en drama, met name de oudste speelt sterk wat beloond is met een Gouden Luipaard. Zij heeft iets innemends, iets waar de buurman/huurder het mee eens is. Mooi liedje nog op het laatst van de vertrokken jongste zus.

Een mooie langzame sfeerfilm die 3 zussen volgt. 3 jonge vrouwen die hun weg zoeken na de dood van hun grootmoeder en aangezien hun ouders er ook niet meer zijn, op elkaar afgestemd zijn. Opvallend hoe de drie zich verloren voelen, maar hun weg lijken te zoeken op een hele andere manier. De ene wil alles behouden en de rol van de zorgende grootmoeder overnemen, de tweede wil net alles drastisch veranderen om zo vooruit te gaan en de derde wil het hoofdstuk meteen afsluiten en verlaat het nest om elders opnieuw te beginnen.

De film is nogal traag en kan die traagheid niet helemaal opvangen. Toch blijven er voldoende boeiende intieme scènes over. Al is het nooit overweldigend. Eentje om van te genieten, maar geen topfilm.

Matige film. De titel betekent zoiets als 'deuren en ramen openen', wat zeker slaat op het begin in de broeierige warmte van de Argentijnse zomer, maar als dan eenmaal de winter invalt moet die titel wat anders betekenen. Ik zie het zelf als het moment van de grote schoonmaak, de frisse lucht die naar binnen mag, om daarna verder te kunnen. Geen idee of dat klopt, maar gezien het verhaal zou dat weleens kunnen.

Ik denk verder dat gauke perfect weergeeft waar het hier aan schort. Onbegrijpelijke spanningen tussen de zusjes maken het al dat de film afstandelijk blijft, maar ook de vele stille momenten die saai zijn (vooral dat) en niet altijd even duidelijk zijn. Ja, verveling komt voor bij de zusjes, maar dan ook zeker bij mij. Dan werd dat in Jarhead toch beter gedaan. Jammer, want een enkele scène is best fraai (met Back to Stay als hoogtepunt), de camera beweegt mooi en de sfeer wordt wel goed neergezet. Ook een leuk contrast tussen zomerhitte en winterkoude. Alleen, de film van net 90 minuten voelt aan als dik drie uur. Er zat maar geen schot in en verveelde me behoorlijk. 1,5*.

Vond het wel een goede film. Sfeer is relaxed (qua tempo) maar zit vol met onderlinge spanningen. Je valt zo in de film en er wordt niets uitgelegd, maar de spanningen zijn wel begrijpelijk volgens mij. De film is ook een soort van coming-of-age. Na het wegvallen van de oma is de oude "machtsverhouding" en evenwicht weg en ontstaat er midden in de rouw een nieuwe wankele verhouding, waarbij de oudtste zus de verantwoordelijkheid op zich neemt, en Sofia (die in huis blijft) stelt de nieuwe leider op proef, daarbij heeft ze ook een onvolwassen/puberale/rebelse houding. En de jongste zus kiest ervoor om te vluchten. Volgens mij gaf het laatste liedje ook aan dat ze terug naar huis wil. Die verschillende reacties kun je volgens mij ook uitleggen doordat ze alle drie verschillende persoonlijkheden hebben.

Zo zijn ze in een voor alle drie verstikkende situatie gekomen waar ze inderdaad zoals de titel zegt de ramen en deuren open moeten gooien, en elk doet dat op haar eigen manier. De camera komt ook niet verder dan de tuin, wat samen met het oude huis vol herinneringen die verstikkende situatie versterkt.

Ik vond, naast die onderhuidse spanningen en sfeer, ook de cinematografie en het natuurlijke van de film erg mooi. Hoewel de film een rustig tempo kent verveelde ik me geen moment, tijdens elk rustmoment valt wel te genieten van de sfeer, de beelden, de dialogen, enz. Ruim 3,5* wat mij betreft, richting 4*. Deed me ook erg aan Quemar las Naves | Burn the Bridges (2007) denken, een soortgelijke film over een broer en een zus in een vergelijkbare situatie en met een vergelijkbare sfeer, al is die film qua verhaal wel wat breder dan deze.

Haast geestdodende film over drie (later twee) zussen, die elk op hun eigen manier proberen om te gaan met de leegte in hun leven na het overlijden van hun oma. Afgezien van een handvol leuke scènes en wat onderling gekibbel gebeurt er hoegenaamd niets. Saai.

Ik kan de meeste meningen hier alleen maar onderschrijven. Ik hou wel van een slow burner, maar hier was zelfs geen vlammetje zichtbaar. Erg langdradige prent met bitter weinig inhoud en een plot dat nauwelijks van de grond komt. Als er al een plot te ontwarren valt.

We volgen drie zusjes die na het overlijden van hun oma achterblijven in het huis. Eentje vertrekt en wat volgt is wat gekibbel en kinderachtig gedoe.

Men probeert wat alternatief te doen door vervelende shots te draaien (met een statisch cameraperspectief), maar dat deed meer kwaad dan goed. Grappig vond ik wel de scène met de bewusteloze Marina wiens arm verschillende malen van de bank viel waarbij die ene gast plichtsbewust die arm wou terugleggen.