As If I Am Not There (2010)

Een film die je door hart en ziel snijdt. Bij het zien van zoveel beestachtig geweld tegen weerloze vrouwen en meisjes kreeg ik last van plaatsvervangende schaamte. Je weet dat zulke praktijken tijdens een oorlog dagelijks plaatsvinden, maar in de berichtgeving over een oorlog zijn het ten onrechte maar kleine kanttekeningen in de marge.

Nastasa Petrovic speelt een ongelooflijk knappe hoofdrol. De vernederingen en de geestelijke en fysieke ellende, die zij ondergaat, zijn voortdurend van haar gezicht af te lezen. De titel van de film wordt tijdens en na de rauwe verkrachtingsscène op indringende wijze aanschouwelijk gemaakt.

Een compliment aan regisseur Juanita Wilson voor de ingetogen presentatie, zonder enige opschmuck of sensatiezucht, van een moeilijk te verteren onderwerp. Een weerzinwekkend drama.
Ik vind The Stoning of Soraya M. een gruwelijke film, maar deze komt aardig in buurt.

Onvervalst drama met ijzersterk spel van Natasa Petrovic. Maar eigenlijk speelt iedereen heel geloofwaardig. Goed om eens van dichtbij te zien wat die oorlog voor de bevolking betekende.

Afschuwelijk, maar ook eerlijk. Het was haast niet te slikken, zo confronterend. Maar het was ook nodig, om de verhalen van deze mensen te vertellen.

Hm.

Als oorlogsfilm toch net wat te kort door de bocht om echt indruk te maken. Het komt wel met een onderwerp waar ik persoonlijk nog niet eerder een film over heb gezien. Wel waar dit soort onderwerpen voorbijkomen, maar geen volledige focus krijgen.

In ieder geval wordt de film met de juiste sfeer en regie gebracht. Rauw en realistisch. Sfeer van de omgeving komt sterk naar voren, en het wegnemen van de soundtrack op confronterende stukjes komen de film ten goede. Dat levert ook enkele harde stukjes op.

Een beetje jammer dat de film op te lege momenten de soundtrack juist op het maximale volume smijt. Voelt net wat te sentimenteel en goedkoop aan. Maar ik was allang blij dat het niet gebeurde tijdens de verkrachtingsscènes. Wat zou dat een partij vreemd aangevoeld hebben.

Film zelf is ook net wat te kort eigenlijk. Het leiden van de vrouwen is niet van al te lange duur. Niet dat ik daar zo graag naar kijk, maar als je het in een oorlogsfilm doet, doe het dan met de juiste lengte, want dat zorgt voor de juiste impact. Die bleef in dit geval helaas uit bij mij.

Eenmaal de film overgaat in de opbouwende romantiek tussen Štukan en Petrović doet de film een aantal stapjes terug. Vooral omdat het een beetje makkelijk aanvoelt. Bovendien vind ik het een nogal bizarre keuze. Het zal vast wel gebeurd zijn, maar zoals het hier afgebeeld wordt vond ik het niet erg geloofwaardig.

Qua oorlog voelt het allemaal dus net wat te gehaast en vluchtig aan. Er had net wat meer focus op de confrontaties zelf gemogen. Ik kick er zeker niet op, maar dit voelt te haastig aan. Een echt sterke impact heeft het daarom niet op mij. De laatste 10 minuten zijn echter wel weer wat beter, maar ook opnieuw net wat te gehaast. Maar het einde is wel zeer gepast. Lijkt me ook vreselijk, een kind krijgen van je verkrachter.

Niet slecht, maar net wat te gehaast. Omdat ik eigenlijk niet echt een dreun kreeg van de film geef ik het niet hoger dan een 3,0*.

"Het is de vriend van mijn broer", zegt het meisje, maar in een burgeroorlog is dat van geen tel. Even later één van de wreedste scènes van de film, met het jonge meisje, nog een kind...

Keiharde film, gebaseerd op latere getuigenissen, die onmenselijke handelingen, helaas typisch voor elke oorlog, in beeld brengt.

We volgen de lijdensweg van een jonge onderwijzeres alsook haar pogingen, om haar lot en deze van haar medegevangenen te verbeteren.

Het slot van de film, met de hoofdvertolkster, Natrasa Pertovic veelal in close-up, is van een andere aard, als menselijke emoties moeten optornen tegen walg en wraak. Het is niet niets u in dergelijke toestand te bevinden met gedachten over het verleden en de toekomst in het hoofd.