It's Alive (1974)

Film dat vooral op sfeer, acteerwerk (vooral van de ouders) en soundtrack scoort. Op het gebied van horror viel dit een beetje tegen. Te weinig screentime voor de gemuteerde baby en de moorden waren niet echt inventief te noemen. Dit had kunnen werken de film spannender te maken maar echt spannend was dit ook niet te noemen op één of twee scenes na. Ik genoot wel van de sfeer die me weer deed denken aan de goede ouwe jaren 70/80 horrorfilms.

Toch nog een 3,5*.

Deze film heb ik steeds gemeden in de videotheken...en nu weet ik ook waarom. Wat begint als een fris en ranzig verhaaltje over een gemuteerde baby die de stad terroriseert, verzandt al gauw in een derderangs drama waarbij je echt zit af te tellen tot de eindgeneriek. Het scenario was nog veelbelovend en kon mits de juiste uitwerking (ik denk bijvoorbeeld aan komische splatter) nog een fijne film opleveren. Nu blijft er weinig noemenswaardig over helaas, op de premisse en het slot na. De dooddoener is vooral de focus op de persoonlijke lijdensweg van de personages waarbij de horrorsequenties erg schaars zijn en/of totaal naar het achterplan verdwijnen. En die muziek ook ... een staaltje verlammende djingel-djangel die je los van de beelden moeiteloos in slaap wiegt. Nee, dit was een filmpje om snel te vergeten.

Helaas een tegenvallende cult-classic. De baby is erg leuk gedaan, maar komt in de hele film veels te weinig voor. De film schenkt meer aandacht aan de verwerking van het verdriet van de ouders die net de killer-baby op de wereld hebben gezet. En de regie en acteurs zijn niet sterk genoeg om ons daarmee in te laten leven.

20 leuke minuten op anderhalf uur is wat te weinig.

Woehaha, horrorfilm uit het boekje, maar dan wel met te weinig horror. De moorden door onze babymoordenaarsvriend hadden wel meer belicht mogen worden. De spanningsopbouw om dat stuk geboorte maar telkens half in beeld te brengen was wel redelijk oke, maar ik kon me de indruk niet onttrekken dat het monsterlijke uiteindelijk wel meeviel. Voor de rest wel wat bizar leuke dialogen en voor je het weet is de film al weer voorbij met een suffig einde.

Had gehoopt op een leuk en memorabel horrorfilmpje, maar It's Alive bleek een redelijk koude kermis. Zoals al eerder gezegd; de film legt de focus voornamelijk bij de niet bijster interessante ouders, waardoor het horrorgedeelte bijna wordt vergeten. Met als gevolg dat It's Alive na een aardige start erg snel gaat vervelen. De premisse is leuk en Cohen geeft ons op zich een paar redelijke scènes met het kleine monstertje, maar daar is het ook wel mee gezegd. Was volgens mij best leuk geweest als amusante pulp horrorkomedie, maar er is jammer genoeg gekozen voor drama met een minuscuul horrorrandje.

2 kleine sterren.

Tja, misschien een ridicuul uitgangspunt, en vrij low-budget, maar toch behoorlijk spannend en suggestief met steeds die korte flitsen van het kind, en John P. Ryan speelt sterk. De muziek (die af en toe als Herrmanns voorstudie van Taxi driver klinkt) is soms indrukwekkend, en het einde (wanneer Ryan zijn zoon "accepteert") is zelfs ontroerend. Een leuke verrassing.
 

"It's Alive" werd in 1974 in de Benelux uitgebracht als "Het Monster Leeft". Met zijn interessante prent kaapte Larry Cohen de Speciale Prijs van de Jury weg op het Festival van Avoriaz in 1975. De eer is hem mijns inziens gegund omdat hij ons een horrorfilm voorschotelde, waar heel wat meer achter steekt dan een reeks spannende griezeleffecten.

Een stil en gelukkig levend echtpaar heeft een zoontje van elf en verwacht nog een tweede geboorte. Maar wanneer de vrouw naar het ziekenhuis wordt gebracht voelt ze dat er iets mis is. De dokter slaagt er eerst nog in haar gedeeltelijk gerust te stellen, maar haar man die wacht in een aangrenzende zaal wordt zenuwachtig. Plots weerklinken er ijselijke kreten vanuit de bevallingskamer en strompelen een bebloede dokter en gewonde verpleegsters naar buiten.

Dat is het begin van een schokkend drama dat zich afspeelt in Los Angeles en de hele streek in rep en roer zet.

Scenarist-regisseur Cohen vertrok van de lugubere veronderstelling dat baby's monsterachtig kunnen worden wanneer de maatschappij hen niet aanvaardt. Zo wordt het script een pleidooi tegen abortus en voor liefde en medemenselijkheid. Deze themathiek vinden we bvb ook terug in "Bride of Frankenstein" uit 1935, waar het monster ook werd verstoten en zielig braaf wordt wanneer het een beetje genegenheid ondervond.

"It's Alive" is dan ook een ontroerende allegorie geworden, die goed wordt ondersteund door de geloofwaardige vertolkingen van John Ryan en Sharon Farrell. Sfeervolle soundtrack van Bernard Hermann.

Larry Cohen is bij mij bekend vanwege de bij mij tot cultstatus geheven the Stuff uit 1985. Dit was voor mij zijn tweede film en ik moet wel zeggen dat ook deze me toch redelijk wist te vermaken.
De film begint sterk wanneer we in het ziekenhuis erachter komen dat er iets goed mis is met Lorene's (Sharon Farrell) baby. Hierbij is vooral de scene waarin de chirurgen doodgaan lekker macaber. Hierbij valt ook meteen de sterke ondersteuning van de soundtrack op. De bombastische, orkestrale soundtrack weet op een sterke wijze voor wat extra sfeer te zorgen.
Na het sterke begin gaat de film over tot een lange klopjacht op de baby en verandert het haast in een soort (familie)drama. Ook dit blijft wel aardig overeind staan door het sterke acteerwerk van Farrell en Ryan. De twee personages krijgen het tijdens deze film ook zwaar te voorduren met verschillende emoties en een aantal schokkende gebeurtenissen. Het idee is zelfs voor tegenwoordige begrippen nog origineel te noemen, want daar waar andere kwaadaardige of gemuteerde kinderen in films voorkomen, gaat het meestal om wat oudere kinderen of slaat het zelfs door naar volwassenen.
Hier en daar had er net wat meer tempo in mogen zitten of gaat men te lang door met bepaalde scenes. Maar verder is dit een degelijke film die zijn 6* zeker wel heeft verdient.

De Horror is bij film niet in overvloed aanwezig. Nee, absoluut niet en is het er dan is het niet heel erg goed. Echter is het wel een onderhoudende film. Een soort omgekeerde Rosemary’s Baby aangezien je in die film ook nooit iets van een baby zag. Waardoor de film wel een pluspunt verdient. Na het sterke begin gaat de film over tot een lange klopjacht op de baby en verandert het haast in een soort drama om hierna weer sterk te eindigen. De titel It's Alive refereert natuurlijk naar Frankenstein en die wordt tevens ook even aangehaald in de film. Zeer leuke film die me nieuwsgierig maakt naar ander films van regisseur Larry Cohen.

Larry Cohen's zuigelingen-moordfestijn is allesbehalve goedkope schlock. Het is geen The Suckling (1990) waarin de meest grotesque effecten de kar moeten trekken (ook leuk, 4*), maar juist een allround interessante film. Met karakteristieke (cult)acteurs zoals John P. Ryan met z'n uitpuilende ogen, klassieke suspensevolle soundtrack van Bernard Herrmann, een overtuigend verhaal dat in meerdere genres z'n gewenste effect heeft en bovendien teasend genoeg omspringt met z'n (creature-)effecten.

Prima transfer op de Scream Factory release (trilogy).

ik heb een aantal films van Cohen gezien. En dit is wel een van de bekendste. Maar ik vind hem eigenlijk qua regie nogal slordig en vooral de actie scenes die zien er gewoon ronduit beroerd uit. Dit heeft hij bv in de film Q veel beter gedaan. Ook "het gevaar" is nogal ongeloofwaardig, een baby als groot gevaarlijk monster tja.. het is natuurlijk niet echt gevaarlijk. Als je er dan ook niet het budget bij hebt is het eigenlijk nog best prima uitgevoerd eigenlijk. Maar echt goed vind ik het niet 2,5 ster