Hanussen (1988)

Sterke film die net als Mephisto volledig wordt gedragen door Klaus Maria Brandauer. De film is inderdaad erg interessant door het weegeven van het tijdsbeeld en er zijn zat parallelen te trekken met het al eerder genoemde Mephisto. Hanussen heeft dus echt bestaan en er bestaan allerlei myhes rondom zijn persoon en zijn contacten met de Nazi's.

Grappig detail overigens: als de soldaat de opdracht krijgt namen te verzinnen voor op de kruizen van het nep-erekerkhof geeft de officier als voorbeelden: Wajda, Menzel, Jancsó (regisseurs). Hanussen zegt trouwens dat hij ze kent. Vraag me af wat Szabó hiermee wil aangeven, is het een hommage?

Voor de Movie world challenge in mijn uppie moest ik nog een Oscarnominatie of winnaar voor Beste Buitenlandse Speelfilm. De keuze viel op deze Hongaarse film en blijkbaar waren de makers (Szabó/Brandauer) ervan populair bij de Academie want er werden maar liefst drie films genomineerd. Achteraf zag ik er daar ook al één van (Colonel Redl) en net als die was het ploeteren om er doorheen te komen. Het is namelijk een theatrale spanningsloze enigszins gefictionaliseerde biopic over de Oostenrijkse occultist en goochelaar Erik Jan Hanussen waarvan zijn voorspellingen en paranormale talenten door de Nationaalsocialisten werden gebruikt om de partij te helpen te slagen. Het occulte was toen populair in Weimar, Duitsland. Er wordt beweerd dat hij de opkomst van het fascisme, de Rijksdagbrand en de bekende groet voorspelt. Maar voordat je bij dit intrigerende kom, moet je, je eigen door de rest van zijn leven worstelen; van soldaat naar rechtszaak en feestjes in de hoge kringen. Ik weet niet of het personage Hanussen nou wel zo interessant was... De film zit verder vol met ellelange dialogen, wat het ook niet direct er beter op maakt. Misschien dat de tijd ook zijn tol heeft geëist want echt heel goed vond ik het allemaal ook niet1