Young Adult (2011)

Levensles 'wie laatst lacht ....' : de promqueen van toen staat nu nergens meer, gescheiden, alcoholprobleem, door iedereen verstoten, een boekenverkoop aan de grond en op de koop toe verlaagt ze zich schaamtelijk om haar gelukkig getrouwd ex-lief terug te winnen. Scenes vol plaatsvervangende gène is het gevolg. Vechtend tegen de stereotiepe American Dream met bloedmooie Charlize Theron in de rol van haar leven, meesterlijk kwetsbaarheid en grofheid in één acterend. Opmerkelijke interactie met Patton Oswalt trouwens, samen de Will & Grace. 3*

Psychotic prom queen bitch! Charlize Theron is op dreef als de ongenaakbaar mooie vrouw van bijna middelbare leeftijd die voelt dat ze ergens in haar leven de boot gemist heeft en dat een nostalgische trip down memory lane haar enige redding is. De geërgerde frons op haar voorhoofd als de plannetjes niet werken om Buddy Slade terug te halen van zijn frustrerende volwassenheid naar de tijd dat voortplanting en verantwoordelijkheid nog niet bij de kalverliefde hoorden. Haar een-tweetjes met Matt Freehauf als het lekkere ding van weleer en de gepeste nerd meer mer elkaar gemeen hebben dan ze aanvankelijk van elkaar dachten. Oh ja, en zelfs die afzichtelijk lelijke UGG's zijn cool als Charlize Theron ze draagt! Ergens heeft een regisseur als Jason Reitman de vervelende neiging om zijn satirisch getinte films nooit echt voorbij een bepaald punt te laten gaan; het blijft een tikkeltje te vrijblijvend en vrolijk om echt te steken of onder de huid te gaan zitten. Young Adult (2011) lijkt niet ergens heen te gaan en het eindigt uiteindelijk met een anticlimactische sisser.

Dweilen met de kraan open.

En uit die kraan komt een onafgebroken stroom zelfmedelijden. Genreaanduiding mag dan komedie/drama zijn, maar met personages als deze is het maar lastig om het comedy gehalte enig gewicht te geven. Vond de film regelmatig erg sterk sleuren en het drama gehalte te overheersend.

Theron's personage is ook redelijk ééndimensionaal (en aangezien hier precies wat twijfel over bestaat, de titel verwijst niet rechtstreeks naar haar maar naar haar beroep - een 37-jarige is niet bepaald een young adult meer). Een hoop gejank, gemok, zielige blikken en wat egoïstisch geblabber. En als tegenspeler ... een exacte kopie. Nog meer droevige gezichten.

Af en toe wel een geslaagd grapje, maar vaak wel nogal makkelijk. Zelden scherp of spannend, het low-hanging fruit grapje zou zo op de film zelf kunnen slaan. En zo hobbelt het allemaal wat lusteloos verder. Acteurs doen het op zich nog wel goed, maar hun personages zijn onuitstaanbaar en de humor is de mak.

Gaat niet de goeie kant op met Reitman.

2.0*

Sympathiek is Mavis inderdaad niet, maar wel tragisch. Daarom kon ik zonder veel moeite met haar meeleven. De problematiek is invoelbaar, van iemand die door haar uiterlijk alles altijd goed voor elkaar leek te hebben maar zich uiteindelijk volkomen onvervuld voelt (dat dit aan het ontbreken van een relatie wordt opgehangen is nogal clichématig, helaas). De scene dat ze het liedje hoort dat ze aan Buddy koppelt, uitgevoerd door zijn huidige partner, dat komt toch wel even aan. En heeft ze dan soms geen klein beetje recht van spreken? Had het niet allemaal anders kunnen verlopen? Verder paar aardige dingen in het script ("pee, Dulce, pee"), en sowieso is het allemaal goed kijkbaar, niet in de laatste plaats door Charlize Theron (hoewel het natuurlijk niet de rol van haar leven is, dan komt eerder Monster in aanmerking).

Je hoeft geen Nostradamus te zijn om de hoofdlijnen van deze film te kunnen voorspellen. Natuurlijk valt het plan van de hoofdpersone in duigen en natuurlijk zet ze zichzelf ermee volledig voor gek. Natuurlijk belandt ze in bed met de gehandicapte oud-schoolgenoot. Het helpt dan als de uitvoering tenminste de moeite waard is, maar dat valt ook tegen. De hoofdpersone is gewoon weinig sympathiek en is dat ook na afloop van de film, dus het weet weinig te ontroeren. Audiovisueel is er ook weinig dat de boel "opleukt", waardoor dit soort mij toch vooral tijdverspilling is. 0,5*.

Regie: Jason Reitman

Mavis Gary [Charlize Theron] is de schrijfster van de succesvolle boekenserie ‘Young Adult’, maar haar persoonlijke leven is een puinhoop. In een vlaag van wanhoop en zinsverbijstering besluit ze terug te keren naar haar vroegere woonplaats in Minnesota om haar ex Buddy Slade [Patrick Wilson] terug te winnen. Het feit dat hij een vrouw [Elizabeth Reaser] heeft en net vader is geworden houdt haar niet tegen. Tot haar frustratie houdt Buddy haar vriendelijk op afstand en vindt ze alleen gehoor bij een invalide oud-klasgenoot [Patton Oswalt]. De “Alliance of Women Film Journalist” nomineerde in 2012 het scenario van Diablo Cody, maar omschreef de film als een “Movie you wanted to love, but just couldn’t.” Dat vat mijn gevoel uitstekend samen: Theron is uitstekend in de hoofdrol, maar haar karakter is zo onsympathiek en ondoorgrondelijk dat je nauwelijks met haar mee kunt voelen.

Lichte tegenvaller, vooral omdat ik weet dat Reitman veel beter kan. De film begint vrij sterk met een fijn sfeertje en leuke personages. Maar uiteindelijk wordt de film nogal afgezaagd en behoorlijk plotgedreven, dat ik echt het idee kreeg naar een film te kijken en niet naar het leven van iemand. Juist bij dit soort films wil ik niet het gevoel hebben een film te zien. En uiteindelijk is dit ding vlees noch vis. Niet grappig genoeg voor komedie, niet dramatisch genoeg voor drama, maar ook die combi werkt niet helemaal, ondanks het overtuigende spel. 3,0*.

Oei, dat viel tegen. Ik had geen hoge verwachtingen, maar zó slecht was ik ook niet op voorbereid. Ik heb de film wel afgekeken, vandaar niet een halve, maar één ster. Toch kan ik er weinig goeds over zeggen ben ik bang. De hoofdpersoon is bijzonder onsympathiek. Gedurende 80 minuten zit er geen enkele karakterontwikkeling in. Die eerste 80 minuten hadden ook in 20 minuten verteld kunnen worden. Ik dacht meerdere malen: kunnen we niet op dubbele snelheid kijken? Daarna volgt de voorspelbare boodschap. Acteerwerk is matig: cliché en karikaturaal. Er zit geen emotie en en je kunt ook niet meeleven met de hoofdpersoon. Zeer ongeloofwaardig allemaal (elk normaal persoon zou de plannen van Wendy na het eerste contact met Buddy doorhebben). Er zit ook nauwelijks humor in. De soundtrack helpt ook al niet mee: afwezig waar het had geholpen en de verkeerde keuze als er wel een soundtrack was (uitzondering is de eerste 10 minuten van de film). Camerawerk is ook niet bijzonder. Het enige aardige is misschien de analogie tussen het boek dat ze schrijft en haar eigen leven, maar dat is echt te dun om de film te redden. Eigenlijk een film die helemaal niets heeft en die je beter aan je voorbij kunt laten gaan. Zelfs als je van het genre houdt. Een verloren zondagavond helaas.