Dyut Meng Gam (2011)

Weer een echte, typische To dit. Helaas mist het wel de klasse van een Mad Detective of Sparrow. Het ziet er allemaal weer mooi gefilmd uit, maar brengt op dit vlak niks extra's. Ik heb To wel eens mooiere dingen met een camera zien doen, of in ieder geval vaste cinematograaf Siu-keung Cheng. De soundtrack, altijd één van To's opvallendste (en beste) kenmerken, wordt spaarzaam gebruikt, maar is ook hier weer erg leuk. Het mini mozaïekverhaaltje speelt in op de actualiteit van de financiële crisis, en doet dit weer op speelse wijze. Zeker vermakelijk, af en toe grappig, maar weinig opzienbarends. Het happy end voor twee van de hoofdpersonages zorgt echter wel voor een sterke en leuke afsluiter, en is ook echt iets voor To.

Aan de ene kant ben ik dus redelijk teleurgesteld, aan de andere kant laat het ook wel een positief gevoel bij mij achter. De film doet niet veel mis, maar is gewoon iets te tam. To mag bij zijn volgende films meer uitpakken wat mij betreft.

Eigenlijk niet zoveel toe te voegen aan wat McSavah hierboven zegt.

Visueel verzorgd maar weinig shots of scenes die er echt bovenuit springen. De soundtrack doet dat wel, maar iets te spaarzaam (en op iets te geijkte momenten, vooral tijdens de korte tussenstukjes dan). Jammer want de soundtrack is doorgaans bepalend in To's film, vooral op key momenten.

Goed geacteerd, vlot en leuk verhaaltje (samen met Dream Home komt de huizenmarkt er weer aan te pas, al trekt To het dan iets breder) dat geregeld lekker speels gebracht wordt. Maar ook hier weer, niet die typische momenten die écht enkel van To kunnen zijn.

En zo bolt het filmpje lekker verder. Vermakelijk, soms net wat meer, zeker naar het einde toe zitten er een aantal scenes in die toch aardig boven de middelmaat uitsteken, maar To kan gewoon nog veel beter, en dat laat hij hier een beetje na.

Ik mis misschien toch ook wel een beetje de echte To regulars (Yam, Wong ... zelfs Lam Suet niet gezien). Ching Wan Lau zit er dan wel in, maar die draagt een film toch moeilijk in z'n eentje.

Leuk dus, To fans zullen een aardig avondje beleven, maar echt hoge ogen gaat deze film niet gooien vermoed ik.

3.5*

Een tamelijk onderhoudende mozaïek film met verhoudingsgewijs weinig actie. De met elkaar verbonden verhalen spelen in de wereld van de financiële markten en het bedrijfsleven en gaan over de onverbiddelijke gevolgen van begeerte, schulden en onbeschoftheid (bijvoorbeeld onbarmhartige methodes van een bank). Ondanks alles bewaart de regisseur zijn optimisme, met name door gebruik te maken van komische elementen.

Misdaad /drama, meer ook niet. Weer eentje van To op mijn lijst kunnen afvinken. Volledig uitgewerkt en daardoor neemt de film zijn tijd om te ontplooien, echt To weer denk ik dan. Maar ik vind dit zeker zijn beste niet die ik tot nu toe gezien heb.

Hebzucht en naïviteit, dat is wel wat To sterk uitbeeld hier. Hoe meer hebzucht hoe meer ellende lijkt het op. Met hebzucht komt komt vaak ook misdaad, in ieder geval crimineel gedrag, om de hoek kijken, de één doet het ongegeneerd de ander met directe spijt. De verleiding is voor velen te groot, dat is duidelijk bewezen de laatste decennia.

Ook door druk van de werkvloer kan het te overwegen zijn om niet legaal te handelen bij transacties. We volgen daarom ook een bankwerknemer die ondermaats gepresteerd heeft en er voor moet zorgen dat haar cijfer florissanter op papier komen te staan. De verleiding is groot om de eerste de beste klant binnen te halen ook al is dat op een verkeerde manier.

Zoals eerder gezegd, niet de beste To die ik gezien heb. Maar dat kwam mede doordat niet al het acteerwerk van niveau was. Het begin was erg traag doordat er flink wat tijd gespendeerd werd aan het bankwezen. Sowieso is werk met cijfertjes niks voor mij, saai is het woord wat bij mij opkomt bij zulk werk. Leuk dat alles op het eind met elkaar in verbinding komt te staan, maar dat is niet iets nieuws en is zeker ook al beter gedaan,

Ik kom uit op 3** 6,5/10