Go-Ji-Jeon (2011)

Niet zo goed als Taegukgi Hwinalrimyeo (2004) maar wel meer als de moeite waard de Koreanen zijn ware meesters in het film maken en bewijzen dat keer op keer de film is zeer indrukwekkend en heeft prachtige locaties.

Middelmatige zuid-koreaanse oorlogsfilm, goed gemaakt maar veel te melodramatisch. Ik heb niets tegen huilende mannen in films, maar je kunt het overdrijven. De intense en groots opgezette aktiescenes zorgen ervoor dat het geheel nog net het aankijken waard is, maar door het overdreven sentiment is de boel amper serieus te nemen. Jammer, want de personages zijn best interessant en visueel ziet de film er prima uit.

Al bij al sterke oorlogsfilm met meerdere erg suggestieve scènes die zich best kunnen plaatsen tussen wat de Amerikaanse filmindustrie op dit vlak produceerde.

Zekerlijk een aanklacht tegen het fenomeen oorlog en het waarom er van. "Het is niet die strijder tegenover je, die de vijand is. De vijand is de oorlog".

Interessant en in een zin bijzonder ook omdat het nu eens niet de gebruikelijke marniniers zijn die worden voorgeschoteld.

Dit oorlogsdrama schiet niet zozeer spectaculair uit de startblokken maar bouwt geleidelijk aan een stevige ondergrond waarbij er van twee verschillende kanten verslag wordt gedaan. Er wordt zowel s'middags als s'nachts gevochten, ledematen zijn er afgescheurd en het morele bewustzijn wordt op de proef gesteld bij diverse confrontaties. De gevechten worden treffend in beeld gebracht en het besef dat iedereen tenslotte maar een mens is wordt goed aangescherpt. Vele krachtige scènes waaronder de chocola van Twee Seconden die later weer terugkomt, de flashback waardoor de overlevers emotioneel diep getroffen waren, de ontmoeting in de rivier, de toespraak over het Alligator compagnie, het huilen als ze op de berg liggen, het motiverende zingen, de ruilacties met lucifers en flessen drank, het langzaam sterven in het bos, het vermoorden van de jonge sluipschutster met een mes en het laatste gesprek in de grot met de leider. Boeiende cinema.

Een goede oorlog/dramafilm...

Prima verhaal...

Uitstekend acteerwerk...

Prachtig HD kwaliteit...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)....

Mooi Zuid Korea gebied...

Toch weer een mooi en soms ook wel een indrukwekkend/aangrijpend Aziatisch oorlogsdrama. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Visueel was het ook regelmatig prachtig en vooral de gevechten zagen er fraai uit. Het laatste gedeelte (en vooral de nutteloosheid ervan) was best aangrijpend. Hoewel ik vaak moeite heb om Aziaten uit elkaar te halen deed de cast het best goed. Al met al weer een fraai oorlogsdrama waar de Aziaten de laatste tijd het één na het ander pareltje afleveren.

P.S. de film had wel wat weg van het Amerikaanse oorlogsdrama "Hamburger Hill"

Een film van wisselende kwaliteit. 133 minuten lang door pieken en dalen...
Het acteerwerk in het begin vond ik soms gewoonweg slecht (overacting) en daardoor kreeg ik al vroeg een hard hoofd in. Gelukkig hersteld de film zich wel zodra de gevechten beginnen. Die gevechten zijn overigens erg goed in beeld gebracht met goede special effect's. Dat zag er mooi uit allemaal.
Helaas maakt de film zich wel te vaak schuldig aan melodramatische momenten. Dat hadden ze iets ingetogener mogen doen. Ook leken veel dingen wel gejat van andere oorlogsfilms. Vooral de vrouwelijke sluipschut(s)ter met haar trucje leek regelrecht uit Full Metal Jacket gelopen.

Ik zat tot voor het laatste gevecht op een onvoldoende, maar het laatste deel bleek prompt veruit het beste en meest indrukwekkende deel van de hele film, waardoor het uiteindelijk toch een voldoende is geworden. Als de hele film van dezelfde kwaliteit zou zijn geweest als het laatste stuk dan was dit een behoorlijke topper geweest.

Nu is het al met al wel een kijkbeurt waard.

3,0*

Goede oorlogsfilm.

Wederom een voltreffer uit Zuid-Korea, waar zij eerder al bijv. The brotherhood Of War brachten, volgt er nu met deze film weer een groots spektakel. De locaties zijn mooi, de veldslagen zijn hard, en het acteerwerk is goed te doen.

Het begint overigens ietwat traag, maar na een minuut of 20 gaat de actie los, en vanaf dat moment kijkt het lekker weg.

Indrukwekkende oorlogsfilm. De Koreanen weten een mooie balans te vinden tussen drama, actie en oorlog. De film heeft mij op een aantal momenten goed weten te raken met de verschrikkingen van oorlog. Verwacht alleen geen oorlogsfilm met een informatieve rol. Je komt eigenlijk maar weinig te weten over feiten over de Korea oorlog. De focus ligt duidelijk op de personages en de eeuwigdurende strijd om de Aerok heuvels. Het verhaal laat beide kanten van de strijdende partijen zien. De nadruk ligt alleen op de kant van de Zuid-Koreanen.

Goede acteerprestaties van alle betrokken acteurs. Met uitschieters zoals Ha-kyun Shin en Soo Go. Overtuigend acteren waarbij de dramatische kant van de film goed tot zijn recht komt en de kijker goed weet te raken. Het visuele gedeelte van de film is top. Mooie grauwe beelden, geluideffecten en special effects tillen de film naar een hoger niveau. Gewoon klasse.

Wederom een goede oorlogsfilm van Koreaanse bodem. Mede dankzij deze film is mijn interesse gewekt om meer te weten te komen over deze donkere tijd in de geschiedenis. Gelukkig zijn er nog meer films over de Korea oorlog van Koreaanse bodem. Go-Ji-Jeon stelt in ieder geval zeker niet teleur en smaakt naar meer.

4*

Weer een goede oorlogfilm uit Zuid-Korea.

De film wordt rustig opgebouwd om de relatie tussen de mannen, de gebeurtenissen en alle drama zo goed mogelijk uit de verf te laten komen. Wel op een typisch Zuid-Koreaanse manier natuurlijk, dus veel melodrama. Toch werkt het hier op den duur wel wat op je zenuwen. Vooral richting het einde schiet men behoorlijk uit de bocht. Als er dan nog een kleine 20 minuten volgt heb je het eigenlijk wel gezien. De film duurt dan net even wat te lang. Toch blijft de film boeien van begin tot eind door een goed verhaal en de chemie tussen de acteurs. Ook is de Koreaanse burgeroorlog een interessant onderwerp. Centraal staat hier dat beide partijen niet meer weten waarom ze vechten en de oorlog behoorlijk beu zijn. Ook leuk dat er hier ook wat aandacht wordt geschonken aan de Noord-Koreaanse kant. Al had ik graag nog wat meer van Two Seconds in actie willen zien.

De gevecht scenes zien er erg goed uit. Al laten ze het in de editing dan wat afweten doordat het rommelig gecut is. Het is op momenten zelfs onoverzichtelijk. Maar verder ziet het er echt prima uit. Ook weer credits naar de sound design. Prachtig om aan te horen.

Ietwat te lang en te melodramatisch aan het einde, maar Hun Jang heeft met The Front Line een erg interessante en een meer dan prima oorlogfilm afgeleverd.

Prima oorlogsfilm die wederom goed de waanzin van de oorlog laat zien.

Politici onderhandelen al jaren terwijl de soldaten voor de zoveelste maal een heuvelrug moeten veroveren.

De onzin hiervan is mooi af te zien aan het feit dat beide zijden in een verstopte kuil, goederen voor de andere partij achterlaten, zoals lucifers, drank, chocolade en andere zaken.

De laatste tijd krijg ik steeds meer het idee dat de Zuid-Koreanen goede films maken, deze is ook een prima voorbeeld ervan. Men weet goed de balans te vinden tussen bijvoorbeeld actie en drama. Ook wordt er veel aandacht aan de opbouw van het verhaal besteed. In deze film leren we eerst kennismaken met de belangrijkste rolspelers en rustig aan gaan we de oorlog in.

Van mij voor deze film als waardering een 8!

Twijfel twijfel. Heb ik deze film nu eerder gezien? De geschiedenis met de begraven giften kwam me wel heel erg bekend voor. Het moet in 2011 geweest zijn dat ik die andere Koreanse film zag, een film die me toen niet bijster aangreep en naar ik me kan herinneren ook anders heette. Meende dat er iets van 'regiment' of 'division' in de titel stond. Ik weet tevens nog dat ik hem huurde samen met dat vreselijk gedrocht genaamd The three Musketeers en die kwam in 2011 uit vandaar dat ik vermoed dat het toen was en aangezien deze film ook in 2011 uitkwam, zou het dan toch deze zijn?

Anyway, het eeuwig liedje eigenlijk zoals het de Koreanse oorlog betreft, een uitzichtloze strijd rondom een heuvel waar niemand om geeft maar slechts een prestige kwestie blijkt te zijn. Het conflict in Korea stond bekend om haar op en neer golvende strijd, en vaak grote militaire blunders die soms bijna catastrofale gevolgen had. De strijd ziet er prima uit, als Koreanen iets kunnen dan is het wel een realistische oorlogsscene schieten met vernieuwende camerasettings en of posities zoals wanneer Kang de gewonde Kim door de met bloed volstaande loopgraaf sleept en dat in vogelvlucht van boven af gefilmd wordt.

Verder is het toch wel het verhaal dat eigenlijk de aandacht trekt. De speurtocht naar een mol, de haat die vooral gericht is op het begrip communisten maar men toch relatief eenvoudig verliefd wordt op een zusje van één van de communisten en alleraardigste presentjes voorvelkaar achter laat. Daar dringt vooral het beeld dat op dat het de buurman is tegen wie ze vechten of het neefje van de buurvrouw, zo getuigen ook de brieven voor familie die aan de andere kant wonen.
Het beeld dat vooral ook in Brotherhood of war wordt gebracht, dat de kampende Koreaanse partijen opgehitst waren door het westen en de communisten en zo praktisch tot broedermoord werden gedreven dringt zich andermaal op. Slechts marionetten in het strijdtoneel dat de Koude oorlog heet, meer niets. Dit breed getrokken beeld wordt in die zin prima gebracht, net als de trauma's van soldaten en wat er allemaal al eerder gebeurd is in de oorlog. Zo ook de opstand tegen een hogere officier, iet ondenkbaars in Aziatische begrippen. Een officier spreek je nooit en te nimmer tegen, zelfs al is het bevel nog zo ridicuul. Dat Kim de bevelvoerend officier doodschiet omdat hij hun anders de dood in jacht is wel bijzonder te noemen in die zin.

Verder een prima verhaal, meerder verhalen die bij elkaar komen, mooie natuurbeelden, aardig muziek, prima oorlogsscenes en andermaal een behoorlijk beeld van de verschrikking die de Koreaanse oorlog was. Vond het hier boven genoemde gejengel eigenlijk wel meevallen, dat beschouw ik in Brotherhood of war als vele malen irritanter en erger.