Last Days Here (2011)

Hoewel ik toch wel een behoorlijke hoeveelheid metal en hardrock geluisterd heb, ken ik Pentagram eigenlijk niet - slechts van naam. Maar op aanraden van m'n huisgenootje heb ik deze documentaire toch maar opgezocht. En ook als je niets met de band hebt, is dit de moeite waard. Last Days Here gaat over Bobby Liebling, de zanger van Pentagram. Bobby is al een jaar of 40 junk, grootverbruiker van heroine, coke, crack en wat al niet meer, woont bij z'n arme ouders die al tientallen jaren met deze ellende moeten leven, en is in alle opzichten een zielig hoopje mens. Een fysiek wrak, zwaar paranoide, en ook in algehele zin een vervelende kerel en de onbetrouwbaarheid zelve.

Bobby's karakter is mede ook de reden dat de band nooit echt doorgebroken is, ondanks een onmiskenbare hoeveelheid talent. En dat brengt ons bij de premisse van de deze docu - een grote fan van de band zoekt hem op, schrikt zich een ongeluk, en de docu volgt Bobby gedurende een tijd waarin ze langzaamaan proberen zijn leven weer enigszins op de rails te krijgen. En dat gaat allemaal niet soepel. Hij probeert wat pogingen om te stoppen met sommige drugs, en valt weer terug, hij krijgt verbazend genoeg een relatie met een vrouw van dertig jaar jonger en een stuk minder verbazend gaat dat ontzettend mis wanneer zij hem dumpt, en hij daar niet zo lekker mee omgaat - al blijkt het uiteindelijk weer goed te komen. Het maakt wel indruk, al voelt het zeker in het begin deels als ramptoerisme. Maar met veel hulp, tijd, liefde en zodra hij weer muziek gaat maken zie je hem langzaam opkrabbelen met zowaar een soort van Hollywood-einde. Al vraag je je af hoe lang dat goed zal blijven gaan. Een goeie muzikant, vaak een vervelende vent met wie het gelukkig de goede kant op gaat, en uiteindelijk een intrigerend portret.