Labrador (2011)

Intrigerende film met een vleugje mysterie dat er bij momenten weliswaar iets te dik wordt opgelegd. Stella heeft het duidelijk niet onder de markt met haar mannen. Elk personage heeft zo zijn eigenaardigheden waarvan je weinig hoogte krijgt.

Neem nu Stella. Haar band met haar vader is innig. Het is onduidelijk waar deze vandaan komt. Het valt dan ook niet te rijmen met het feit dat ze haar vader dan al vijf jaar niet gezien heeft. Haar gedrag is bij momenten bizar. Oskar moet er niet voor onderdoen. Is eigenlijk maar een vervelend vriendje. Heb niet het idee dat hij oprecht van haar houdt. Zijn onverschilligheid speelt hem soms meer parten dan dat hij wil toegeven. Nathan is natuurlijk ook een buitenbeentje. Beetje stug en stuurs, maar al bij al introduceert hij zijn nieuwe schoonzoon toch een beetje, maar dan op zijn manier.

Alles draait rond dat ene zinnetje van Nathan. “Een relatie kan geen twee abortussen aan”. Hij heeft grotendeels gelijk volgens mij, want dat zegt toch iets over een koppel als ze er niet alletwee achter zouden staan. Ik was hierdoor toch benieuwd welke wending de film zou nemen. De ingeving van Oskar, tja OK, maar ik snap niet dat Stella die rekensom nooit heeft gemaakt. Bovendien is het suggestieve einde vrij misplaatst. De regisseur wil de kijker laten uitschijnen via de gedachtegang van Oskar dat ook hij niet de vader zou zijn van zijn nog ongeboren kind. Dit louter omdat Stella wat afstandelijk is op de boot. Logischer zou het zijn om te denken dat Stella er gewoon zélf van ondersteboven is nu ze weet dat haar vader niet Nathan heet.